Mates of State - Bring It Back (2006)

Pom piedom.. la la la.. NIEUWE MATES!!

Bij het eerste nummer sloeg de schrik me eigenlijk een beetje om het hart. Oh nee, de Mates Of State zijn serieus en zeurderig geworden! Maar vergelijkbaar met opener Names op hun debuut lijkt dit nummer bedoeld zijn om de luisteraar op het verkeerde been te zetten. Als na zo'n 2½ minuut die dissonante Yamaha eronder komt gaat de boot als vanouds los. En daarop volgt weer een hele trits aan onweerstaanbare, über-cute popriedeltjes, soms met iets meer gas, soms met iets minder. Geef het meteen maar toe, Yak: kwalitatief vind ik de songs toch wel ietsje minder dan op Team Boo. Maar zo'n uitbarsting aan het eind van Fraud in the '80s, het schattige What It Means, Mates-pur-sang So Many Ways en Punchlines, een greep uit de voorbeelden waarom ik dit zo'n leuke band vind. Voorlopig 4*.

Waarschuwing vooraf: niet voor iedereen weggelegd. Ik ken ook mensen bij wie het glazuur van de tanden springt als ze die blije mierzoete 'oh oh wat zijn wij verliefd'-orgeltjesmuziek horen.

Tjonge de jonge, die Mates Of State... Kori en Jason flikken het 'm sluipsgewijs eigenlijk toch gewoon weer met hun superschattige 'vlinders in de buik'-muziek. Dit album stond bij mijn vele gereis van de laatste twee dagen eigenlijk voortdurend op repeat en hij werd steeds leuker en leuker.. en hij wás al zo leuk. Halfje erbij, en een paar plaatsen omhoog in mijn 2006 top10.

Ik leer deze band nu pas kennen, maar het smaakt zeker naar meer. Ik heb gewoon een zwak voor zoete popdeuntjes. Zeker als ze zo verwerkt worden als hier. Ben benieuwd naar dit album.

Vandaag gewonnen bij een popquiz deze. Ik ben benieuwd...

en, eerste geworden?

Gedeeld 30ste bij de Nationale Popquiz...

Van de 50 trouwens.

Voor wildzoemende orgeltjes en krakende analoge synthesizers kun je me altijd wakker maken, dus het zal jullie niet verbazen dat ik hier met plezier naar luister. Niet alles is even sterk, maar als geheel is dit een fijne popplaat waar zelfs de grootste chagrijn toch een lekker gevoel aan over moet houden. Running out had van mij trouwens nog wel wat langer mogen duren, dat is nog eens een monumentaal slotakkoord! 3,5*.

Leuk vrolijk album waarvan ik nog steeds (na bijna 3 jaar) niet weet hoe goed ik 'm vind. Echt op houdbaarheid heb ik deze niet kunnen testen, omdat het lastig is om deze band vaak te beluisteren. 3,5*

Ben altijd geneigd om vergelijkingen met andere bands te maken maar dat valt met Mates of state helemaal niet mee. Alleen de lyrische vocalen van Los Campensinos schiet me te binnen. De gammele electronica waaruit muzikaal zo'n beetje het hele geluid uit bestaat, voelt weer heel jaren 60: Joe Meek, dat werk.

Deze plaat sprint er voor mij uit door de aanhoudende sterke melodieën.