Bobby McFerrin & Chick Corea - Play (1990)

Adembenemend mooie muziek is dit. Ik kan bijna niet geloven dat niemand hier nog iets bij geschreven heeft!

Corea begint de CD met wat piano solo werk (een klassiek stuk, maar ben vergeten wat het nu weer juist is), om na enige tijd stilaan de sfeer te veranderen, en zijn eigenste Spain in te zetten... En vanaf dan is elke noot die volgt, zij het van hem of van McFerrin, pure pure pu-re magie. Ze spelen op elkaar in, versnellen, vertragen, steken elkaar de loef af, leiden elkaar om de tuin, maar altijd met respect, en vooral, met massa's liefde voor de muziek. En eens ze samen op dreef komen, tijdens bv. McFerrin's solo op Autumn Leaves, en alle hek van dam zijn, zijn de muziek en de emoties zo puur dat je op je tanden moet bijten om toch geen traan van pure ontroering te laten (ja, ik weet het, ik zeg dit wel vaker, maar ik meen het ook telkens!).

Topklasse! En wat mij betreft uniek in zijn soort... Het enige dat in de buurt komt zijn de Bill Evans/Jim Hall platen, die, alhoewel anders qua toon en sfeer, getuigen van een gelijkaardige compliciteit tussen de betrokken muzikanten.

Ik wist dat het zijn specialiteit was, maar hoorde het nog niet een volledig album lang en dan is het fijn als het eens zo aangereikt wordt als album van de week/maand.

Hoewel samenspel en stemkunstenarij prima is, word ik er muzikaal níet door gegrepen. Wat we hier natuurlijk wel hebben is een ontspannen stukje entertainment. Sfeer lijkt ook prima in de zaal; je hebt gewoon zin om weer eens naar een jazz-concert te gaan. In die zin dan toch zeker ook geen tegenvaller.