Tim Hardin - Tim Hardin 1 (1966)

Rod Stewart? Ik wist niet dat hij dat nummer ook gecovered had. Ik denk dat ik niet eens wil weten hoe dat klinkt. Ik ken eigenlijk naast het origineel alleen de versie van Brainbox. Dat is een zeer goede versie kan ik je melden, maar uiteraard niet beter dan het origineel. Maar wat een debuut dit album, dat uit louter hoogtepunten bestaat.

Niks mis met Rod's cover, hoor. Maar niet zo goed als die van The Carpenters

Volgens mij was Reason to believe zelfs de single-B-kant van Maggie May, en zelfs zo bekend dat de liner notes van mijn Tim Hardin-vinyl-compilatie uit de jaren 70 begonnen met de tekst: "Als deejays soms Maggie May een beetje zat waren, dan draaiden ze het plaatje wel eens om en ontdekten dan op de B-kant..."

Overigens, zoals ik elders op deze site ook al heb gezegd, ik hoorde Reason to believe zelf eerst in de (mijns inziens ook fraaie) versie van Scott McKenzie op diens San Francisco-elpee, met daarop trouwens ook Don't make promises.
 

De versies van Scott McKenzie en Brainbox ken ik ook en vind ik ook erg goed. Maar ik denk dat bij het grote publiek die van Rod Stewart het meest bekend is (is ook een grotere naam en staat op zijn succesalbum Every Picture Tells a Story).

Prachtig en sfeervol album met een aantal uitstekende nummers. Pareltjes als Never Too Far en How Can We Hang on to a Dream maken het werk tot een bijzonder halfuurtje. De nummers zijn wat kort maar deze insteek past echter precies bij het werk van Tim. Het warme en zoete stemgeluid zorgt voor de loskomende emoties die de songs naar een hoger niveau stuwen. Ook muzikaal gezien zit het album sterk in elkaar, de lichte instrumentatie (orkest, keyboard) zorgt voor het sfeervolle geheel. Jammer genoeg veelte vroeg gestorven, met een aantal sterke albums achterlatend.

O wat was ik gelukkig toen ik deze elpee vond in de platenbakken ergens in Deventer. Want dit is toch een soort collectors item. Tim Hardin zette met dit album de standaard voor zovelen na hem. En die standaard was meteen (zeer) hoog. Revolutionair was de Jazz-invloed in zijn schitterende singer-songwriterschap. Enige bekendheid is wel te danken aan de film 'zoeken naar Eileen W." Het heeft er in ieder geval voor gezorgd dat velen zijn "How can we hang on to a dream" kennen. De andere liedjes komen qua niveau gelijk (of niet veel lager) uit aan deze evergreen.

In de jaren 60 kwamen er drie folkies op met als voornaam Tim...Tim Buckley, Tim Rose en natuurlijk Tim Hardin. Alledrie overleden, Buckley en Hardin beide door OD...Tim Rose kreeg in 2002 op zijn 62ste verjaardag een hartaanval en overleed de dag erna....Tim Buckley overleed natuurlijk veels te jong en ook Tim Hardin was natuurlijk nog te jong, 39 pas. Tim Hardin en Tim Rose hebben in de jaren 70 nog gezamelijk door Europa getoerd.
Dit debuutlbum van Tim Hardin mag er wezen...een mooiere Reason To Believe als die van Tim Hardin zelf is er niet. How Can We Hang On To A Dream is ook een zeldzaam mooi liedje. Verder ben ik zelf ook helemaal weg van Never Too Far en Misty Roses (hoor de overeenkomst met die andere Tim, Buckley dan).
Op dit album zijn ook nog zeker enkele bluesnummers en ook bluesinvloeden te horen en de blues had een grote invloed op Tim Hardin. Een vrolijke noot was ie nooit en hij heeft ook een mooie gevoelige stem. Wat beheerster dan de andere twee Tim's en wat alle drie de Tim's als overeenkomst hadden, was dat ze alle drie ook goede gitaristen waren en dat wordt weleens vergeten.
Ik ben overigens de gelukkige eigenaar van iig al zijn studioalbums en ja, deze eerste is wel een van de mooiste van Tim Hardin zo niet zijn mooiste.

How Can We Hang on to a Dream is met lengtes voorsprong het mooiste nummer van dit album. Erg fraai. In mijn beleving zijn er wel degelijk mooiere versies van Reason to Believe. Ik mis wat bezieling.
Ook de overige nummers op dit album zijn mij over het algemeen te braaf. Te weinig peper en zout anders gezegd. Een krappe voldoende, dus 3* maar het neigt naar 2,5*
47e in de 100 Greatest Albums of 1966 en per vandaag 45 in Best Ever Albums 1966

Fraai debuut van Tim Hardin, met afsluiter How Can We Hang On to a Dream als bescheiden meesterwerkje; prachtig nummer is dat!

De overige songs halen dat niveau niet, wat geenszins een schande is. Toch weet Hardin me te overtuigen met zijn wat dromerige manier van zingen, sterke teksten en de steeds gezellige instrumentale begeleiding (niet zo dwingend en intens als bijvoorbeeld de folkrock van Dylan, eerder gemoedelijk).

4 sterren

Geweldige songschrijver, maar op de een of andere manier komen zijn liedjes meestal beter uit de verf als iemand anders zich eraan waagt. Zo vind ik de uitvoering van It'll Never Happen Again door Peggy Lee weergaloos mooi, terwijl het origineel hier niet per se opvalt. Uitzondering is uiteraard de wonderschone afsluiter.