Van Hunt - On the Jungle Floor (2006)

Laat ik nu eindelijk maar eens mijn belofte aan aERodynamIC inlossen. Een uitgebreidere recensie van dit album dat sinds kort weer mijn top-10 ingekropen is.

Van Hunt heb ik eigenlijk geheel per toeval leren kennen. Ik liep eens doorde MediaMarkt in Amsterdam, bij de Arena. En in de genre-bakken bij soul lag de eerste plaat, Van Hunt, van Van Hunt. En altijd nieuwsgierig naar iets nieuws ben ik toen die plaat gaan beluisteren en, geloof het of niet, heb ik 'm toen niet gekocht. Het overtuigde mij niet.
Daarmee kom ik meteen op een andere item van de relatie tussen de muziek van Van Hunt en mij, ik heb altijd meerdere luisterbeurten nodig om zijn muziek te appreciëren.
Waardoor ik toch uiteindelijk overgegaan ben tot aankoop van de eerste plaat was vooral een reeks aan positieve recensies die ik las en de gok die ik daarna gewoon genomen heb. Echt vaak ligt Van Hunt niet in mijn cd-speler, maar als ik het hoor dan ben ik volkomen overtuigd, nog steeds.
In navolging van zijn eerste plaat was het natuurlijk logisch dat ik ook zijn tweede album onder gehoor zou gaan brengen. En gewend aan zijn stijl, beviel dat al een stuk beter bij het eerste gehoor.

Dat was dan zowel mijn introductie tot deze artiest. Dan nu maar eens wat meer uitwijden over dit album in het specifiek.
Van Hunt wordt vaak vergeleken met Prince, een vergelijking die ik zeker wel zie vallen, maar toch ook wat teniet doet aan het talent van deze man. Want wat toch vooral opvalt aan Van Hunt is dat hij zoveel mogelijk tot alles zelf doet. Iets wat mij in het algemeen toch vaak ten bate gaat van mijn aanzien tegenover de artiest. Van Hunt arrangeert alles zelf, schrijft zelf de teksten, is een multi-instrumentalist en zelfs tot het uiterlijk van het boekje aan toe heeft invloed met alles wat deze plaat dient.

Daarin kan hij ook nog weleens te ver gaan. Daarvan ik heb namelijk nog een leuke anekdote:
'Van Hunt zou een 3e album uitbrengen op het Blue Note label. Maar in zijn perfectionisme is hij gebotst met de mensen van het label en werd uiteindelijk besloten dat het album niet uitkwam. Het album is uiteindelijk uitgekomen op een ander label.'

Maar nu verder over 'On the Jungle Floor'. Het plezier spat ervanaf. En dat is zekers goed te horen in de Intro.
In het algemeen kan je de muziekstijl van dit album toch wel omschrijven als een smeltkroes van funk, soul, pop, rock en R&B. De muzikale basis van de meeste songs is toch wel soul/funk, waar Van Hunt dan met zijn rauwige, nasale en veelal kopstem gezongen teksten uiterst goed in kwijt kan. Om dan nog even voort te borduren over de teksten, die gaan vaak ook ergens over. Ja natuurlijk ook over relaties, liefde etcetera. Maar Van Hunt weet dit allemaal op een zeer vindingrijke en met een grote originele woordenschat te omlijsten.
Daarnaast is er op het album maar ruimte voor één gastartiest, Nikka Costa. Wat resulteert in het meest poppy nummer van deze plaat.
Het loopt van funky songs als 'If I Take You Home', 'Hot Stage Lights' en 'Being a Girl' tot aan een rock-georiënteerde song als 'Ride Ride Ride'. Daarnaast is er meer dan voldoende ruimte voor ballads, die nergens te glijerig of slijmerig worden. Mede door de goede arrangementen.
Voor mij is de absolute topsong het prachtig opgebouwde 'Daredevil. Baby'. Van een rustig begin tot aan een knallend einde.

Ja, overtuigend kan je deze plaat dus zeker noemen. En dan wel op alle vlakken. Dus zowel muzikaal als tekstueel, vocaal als productioneel. Gewoonweg een topper in het genre en daarnaast ook nog eens uiterst origineel.

Ik ken dit album een stuk langer dan zijn debuut, maar het is me in al die jaren nog nooit gelukt om On the Jungle Floor in één keer te beluisteren. Vandaag maar weer 'ns uit de kast gevist en voor het eerst helemaal uitgeluisterd en niet in gedeeltes, maar ik kan hier gewoon niks mee. Daar waar zijn debuut enkele uitschieters bevat, vind ik op dit album alles gewoon te veel op elkaar lijken. Ik kan de nummers met moeite uit elkaar houden, of beter gezegd: ik kan deze nummers niet uit elkaar houden. Tel daarbij op dat het gebruik van zijn stem me ook behoorlijk irriteert, en je hebt de twee - voornaamste - redenen waarom deze plaat mij niet bevalt. Terwijl zijn debuut vrij natuurlijk aandeed, vind ik alles hier erg glad en tot op zekere hoogte zelfs geforceerd aandoen. Met name de balladachtige liedjes. De associaties met namen als Sly Stone, Lenny Kravitz of Prince die veel genoemd werden tijdens de release van zijn debuut, vind ik niet meer van toepassing. Daarvoor ontbreekt het sterke songmateriaal en overtuiging.