Empress AD - Still Life Moving Fast (2014)

Mijn recensie voor iO Pages

Een nieuwe keizerin van de 21e-eeuwse metal is opgestaan! Ik zeg er ook even bij dat lang niet iedereen dit plaatje zal smaken. Als je houdt van Mastodon en vergelijkbare sludgy rock- en metalgrootheden, maar ook van pakweg Karnivool en Oceansize en zelfs subtiele post-rock, dan zou je dit een kans moeten geven. Het jonge Britse kwartet noemt zelf ook nog Pink Floyd, King Crimson en Opeth als voornaamste invloeden.

Empress AD is niet overmatig agressief, maar rockt bij momenten lekker hard. De tragere stukken zijn ongelofelijk meeslepend, met de laatste twee minuten van de plaat als vocaal-harmonisch hoogtepunt van het album (‘take our dreams, they won’t reach us’). De plaat vat aan met het metalcore-getinte Invisible Conductor; niet zo representatief. Wat hier echter op volgt, herbergt het beste lied van de plaat (titel en lied): Delve Into The Retrospect, een absolute klasbak. Hierin hoor je Cult of Luna, Steak Number Eight en die typisch akelige Mastodonriffs sterk. Post-metal grootheden als Isis, Cult of Luna en het Finse Ghost Brigade of stoner-rock pioniers als Sleep en Electric Wizard zijn nooit ver weg.

De beste riff hoor je in On My Return, hypnotiserend zeg! Empress AD blinkt uit in het neerzetten van een geheimzinnige, creepy sfeer; dit zowel via brute stukken als met zweverige passages die de spanning in een horrorfilm doen opdrijven, nog het best weergegeven in slotnummer Consumed (een dynamische afwisseling van hard en zacht).

Persoonlijk vind ik Still Life Moving Fast een bijzonder sterk debuut, maar voor wie het niet zo voor slepende metal heeft, wordt dit een wat lastiger kennismaking. Het meer toegankelijke From Where I Cannot Reach is dan misschien een goede start, net als het melodische Did We See. Wat mij betreft? Top 10 materiaal voor dit jaar, maar het compleet verschillende Transatlantic bijvoorbeeld ook!