John Mayall & The Bluesbreakers - A Hard Road (1967)

De Opkomst van Peter Green! Beste "band" album van Mayall met geweldige solo's van Green. In "The Stumble" klinkt hij nog als een Clapton-adept, maar "The Supernatural" wijst al op een heel eigen stijl die later in Fleetwood Mac tot bloei kwam. De "beste koop" is de 2cd versie met alle opnames die Green met Mayall maakte, inclusief juweeltjes als "Out of Reach" en "So many roads".

Heb dit altijd een onderontwikkelde plaat gevonden, net alsof ze te snel de studio gegaan zijn om het nieuwe materiaal op de band te gooien. Het gaat nergens echt lekker lopen en Mayall profileert zich nèt even te duidelijk in een poging om aan te geven dat het toch echt om hem gaat in deze band. Vooral bij zijn slide gitaar partij op ( alweer ) Dust My Broom stijgt het plaatsvervangende schaamrood naar de kaken...... The Supernatural haalt als enige nummer een bovenaardse schoonheid .......... Volgens mij heeft Carlos Santana daar ook heel erg lang naar geluisterd in zijn slaapkamertje ......

Min of meer een voortborduring op de plaat met Clapton. Dat album is wel een klasse beter omdat Clapton toch net even smaakvoller en vernuftiger speelt, en het songmateriaal beter (uitgekozen) is. Een schande is dat niet, aangezien dat één van de beste blanke bluesalbums is. A Hard Road is een waardige opvolger.

'The Supernatural' is inderdaad schitterend, en zelfs één van Peter Green's grootste wapenfeiten.

Deze opvolger van The Beany Album met Peter Green als sologitarist is het bewijs van Mayall's vakmanschap om in Green een ongekend nieuw talent te zien.
Peter Green speelt sommige nummers in de stijl van Clapton, maar da's logisch als live ook het "oude" werk gespeeld moest worden en daarbij komt dat beiden Freddy King als lichtend voorbeeld hadden.
John Mayall heeft het experiment nooit geschuwd. Dus ook op dit album nummers die een wat minder traditioneel karakter hebben.
Ik hou van gitaristen die een verzorgde stijl van spelen hebben en dat heeft Peter Green. Zijn licks zijn zeer precies en in de maten waarin Green moet begeleiden geeft hij de juiste accenten.
Daarnaast vind ik zijn stijl veel melodieuzer en verfijnder dan Clapton. Dat Green kan scheuren bewijst hij in The Stumble. Dit album is erg goed.

In "zijn" Fleetwood Mac zal Peter Green laten zien dat hij de grondlegger is geweest voor fraaie harmoniërende bluesgitaarrock met twee sologitaristen (af en toe zelfs drie). Met als hoogtepunten de albums The Pious Bird of Good Omen en vooral het album waarop hij voor het laatst zal meedoen, Then Play On. De gretigheid waarmee Green zich op muziekmaken stortte hoor je eigenlijk op al zijn albums. Speur YouTube af op oude filmpjes van Peter Green en zijn band (de BBC opnames bijv.) en je ziet iemand die met volle overgave speelde.
Blijkbaar heeft hij daar destijds een flinke tol voor moeten betalen.

Op "A Hard Road" is Peter Green de dienstdoende gitarist. En dat Green gitaar kan spelen is bekend. Met name op het fantastische "The Supernatural" laat hij horen wat hij in zijn mars heeft. Toch vind ik deze plaat als geheel toch echt een stuk minder dan "Bluesbreakers with Eric Clapton" en bijvoorbeeld een "Crusade". Het is niet slecht, verre van zelfs, maar het gevoel is bij mij minder. Misschien dat Mayall na het vertrek van Clapton te snel een nieuwe plaat wilde uitbrengen, want het klinkt gehaast. Nu kan dit ook komen door de speelstijl van Green, aangezien zijn gitaarspel altijd venijnig en gejaagd klinkt, maar op "A Hard Road" valt het in negatieve zin op. Desondanks blijft "A Hard Road" een meer dan voldoende bluesplaat, maar heeft op mij persoonlijk een minder grote impact dan eerdergenoemde platen van John Mayal & The Bluesbreakers.

Het grootste minpunt is de zang van Mayall. Op 2 nummers zingt Green. Toch een goede band met John McVie en Aynsley Dunbar. Wie destijds de betere gitarist was, Green of Clapton weet ik niet, maar Clapton heeft zich naderhand wel meer ontwikkeld. The Stumble is toch wel indrukwekkend om over The Super.natural maar te zwijgen.
.

Interessante vraag die nipt door Clapton gewonnen wordt: Green bereikte zijn hoogtepunt in 1969 (Then Play On met Fleetwood Mac) en heeft zich daarna nauwelijks meer later horen en zeker niet beter. Clapton ontwikkelde zich door tot 1970, met als onbetwist hoogtepunt Layla met Derek & the Dominoes. Daarna wel (heel veel) vaker van zich laten horen , maar nauwelijks meer interessant. Wel veel succesvoller, voor wat het waard is.

Hoewel Layla (mede dankzij Duane Allman) wel heel erg lekker is, gaat de sympathie toch meer naar Peter Green.

John Mayall zingt typisch en goed, Peter Geen is ijzersterk op gitaar, John McVie prima op bas en Aynsley Dunbar weet hoe je de drum moet beroeren. Dat is nogal wat samen bij elkaar: pure klasse is op deze plaat te horen. Die is ook nog eens gevuld met veel lekkere, heerlijke en sterke songs. Mijn favorieten zijn opener A Hard Road, You Don Love Me, Another Kinda Love, instrumentale knaller The Super-Natural & ultiem bluesnummer Some Day After Awhile (You'll Be Sorry). Alles bij elkaar vind ik A Hard Road zelfs net wat beter dan Blues Brakers met Eric Clapton.

Fraai album met het inderdaad veel op de latere Carlos Santana lijkende The Super-Natura als prijsnummer.
Voor het overige degelijke blues hetgeen de 4 heren ook is toevertrouwd.
In de charts van Best Ever Albums is dit het beste album van John Mayall & The Bluesbrakers.
Het staat daarin op 144 in 1967. In de 100 Greatest albums of 1967 staat het op 63.
3,5*

Peter Green, die later aan de wieg van Fleetwood Mac zou staan, neemt de leadpartijen op gitaar voor zijn rekening op dit album, en dat is meteen het meest markante aan de hele plaat. Geen sinecure om een begenadigd gitaarvirtuoos als Clapton op te volgen, maar Green laat het allemaal vrij moeiteloos klinken, met een soort tijdloze klasse.

Voor het overige is dit een aardige plaat, die wat mij betreft het niveau van ander jaren '60-werk van John Mayall & The Bluesbreakers haalt, maar doordat ik Mayall als zanger niet al te geweldig vind, blijft een hoge score uit.

3,5 sterren

Een klassieker uit de Engelse bluesboomperiode van de jaren zestig. Nummers vlot gespeeld, mooi op elkaar aansluitend, nummers die goed bij elkaar passen. De introductie van Peter Green aan het grotere publiek, waarbij zijn sterke, subtiele gitaarspel en zijn zangstem bekend wordt gemaakt. Schoon, strak gitaarwerk.

En ja, Carlos Santana haalde de inspiratie voor zijn gitaarspel uit de gitaarpartij van Green's Supernatural.

Albumhoes: door Mayall zelf geschilderd.

Het eerste Bluesbreakers album is een ware klassieker die perfect de Britse blues-rock inluidt. Dit album voelt wat als een misser. De meeste nummers zijn erg simpele blues met makkelijke riffjes en zeer cliche teksten. Peter Green's fantastische gitaarwerk redt het album van een totale misser.

Vooral Green's "The Same Way" en vooral "The Super-natural" zijn geweldige nummers. Daarnaast vind ik ook "Another Kinda Love" echt geweldig. Je hoort dat die nummers beter geproduceerd zijn dan de rest. Ze hebben een veel betere dynamiek en meer galm. Niet alleen qua productie, ook qua songwriting vind ik dat de beste nummers. Naast deze drie liedjes vind ik alles middelmatig.

John Mayall, een eminent figuur in de Britse blueswereld, heeft een lange en invloedrijke carrière. In 1967 bracht hij met zijn band, The Bluesbreakers, het album "Hard Road" uit. Dit album, dat een belangrijk scharnierpunt vormt in de bluesgeschiedenis, heeft zowel muzikaal als cultureel veel te bieden.

"Hard Road" is een album dat het genre van de blues niet alleen eer aandoet, maar ook verrijkt met zijn rauwe emotie en technische bekwaamheid. John Mayall zelf, een meester op de mondharmonica en een begenadigd zanger, leidt zijn band met een ongeëvenaarde passie en precisie. De Bluesbreakers, bestaande uit talentvolle muzikanten, voegen een diepte en breedte toe aan de sound die moeilijk te evenaren is.

Wat dit album bijzonder maakt, is de introductie van Peter Green, een gitarist wiens virtuositeit en emotionele bereik ongeëvenaard zijn. Green's gitaarspel is zowel subtiel als explosief, en zijn bijdrage aan nummers zoals "The Stumble" en "Someday After A While" laat een blijvende indruk achter. Zijn toon en techniek zijn zodanig dat ze zowel de luisteraar betoveren als inspireren.

Elk nummer op "Hard Road" biedt een unieke reis door de emotionele landschappen van de blues. Het openingsnummer, "A Hard Road", zet de toon met zijn melancholische maar krachtige sfeer. De teksten, vol van hartzeer en reflectie, resoneren diep en worden versterkt door de muzikale arrangementen die rijk en gelaagd zijn. De krachtige gitaarriffs en de intense zang zorgen voor een meeslepende ervaring. Het is een perfecte introductie tot wat nog komen gaat.

"It's Over" volgt als een swingend bluesrocknummer. De ritmische begeleiding en de soepele melodieën maken het een nummer dat je moeilijk uit je hoofd kunt krijgen. Het is een uitstekende showcase van Mayall's vermogen om de luisteraar te boeien met zijn muzikaliteit. "You Don't Love Me" brengt de mondharmonica naar de voorgrond, een instrument waarin Mayall uitblinkt. De melancholische toon en de hartverscheurende tekst maken dit tot een van de hoogtepunten van het album. Het is een nummer dat zowel rauw als emotioneel is.

Met "The Stumble" laat Mayall zien wat hij op gitaargebied in huis heeft. Het heerlijke gitaarspel en de dynamische structuren zorgen voor een onvergetelijke luisterervaring. Het is een instrumentaal juweeltje dat de technische vaardigheid van de band onderstreept. "Another Kinda Love" brengt een melodische blues die zowel kalmerend als intrigerend is. De vloeiende melodieën en de subtiele arrangementen zorgen voor een nummer dat zowel complex als toegankelijk is.

"Hit the Highway" heeft een retro gevoel dat je terugvoert naar een vervlogen tijdperk. Het nummer had misschien wat meer volume kunnen gebruiken, maar de nostalgische klanken maken veel goed. Het is een eerbetoon aan de roots van de blues."Leaping Christine" is een opzwepende bluesrock & roll track die je onmogelijk stil laat zitten. De energie spat ervan af en het is een nummer dat live waarschijnlijk nog beter tot zijn recht komt.

"Dust My Blues" is een energieke meezinger die de luisteraar meteen bij de lurven grijpt. De krachtige zang en de vurige instrumentatie maken dit tot een nummer dat blijft hangen. "There's Always Work" valt een beetje tegen in vergelijking met de rest van het album. Het is een niemendalletje dat niet echt weet te boeien. Het mist de diepgang en emotie die de andere nummers wel hebben.

"The Same Way" is voor mij een klassieke blues. Het is een terugkeer naar de essentie van het genre, met een eenvoudige maar effectieve melodie en een diepe emotionele lading."The Super-Natural" is een prachtig nummer met een fijne gitaarsolo. De etherische klanken en de subtiele arrangementen maken het tot een van de meest memorabele nummers van het album.

"Top of the Hill" is weer een swingend nummer, hoewel de stem hier wat iel klinkt. Het ritme en de melodieën maken echter veel goed, en het is een prima toevoeging aan het album. "Some Day After Awhile (You'll Be Sorry)" is een slow blues die de luisteraar opnieuw weet te raken met zijn emotionele diepgang. De gitaar speelt hier weer een prominente rol en zorgt voor een meeslepende ervaring.

"Living Alone" sluit het album af met de terugkeer van de mondharmonica, een van Mayall's visitekaartjes. Het is een waardige afsluiter van een indrukwekkend album dat de veelzijdigheid en het talent van John Mayall & The Bluesbreakers perfect weet te vangen.

De productie van het album verdient ook lof. Het is duidelijk dat er veel aandacht is besteed aan het vastleggen van een authentieke en levendige sound. De balans tussen de instrumenten is zorgvuldig afgewogen, waardoor elk detail duidelijk naar voren komt zonder de algehele cohesie te verstoren.

"Hard Road" is meer dan alleen een verzameling van nummers; het is een artistieke uitdrukking van de menselijke ervaring. Mayall's bezieling en Green's virtuositeit worden ondersteund door de rest van de band, die allemaal hun steentje bijdragen aan dit meesterwerk. Het is een album dat je keer op keer kunt beluisteren en steeds iets nieuws kunt ontdekken.

In een tijdperk waarin de muziekwereld voortdurend verandert, blijft "Hard Road" een constante herinnering aan de kracht en schoonheid van de blues. Het is een tijdloos werk dat zowel oude als nieuwe generaties blijft inspireren. John Mayall & The Bluesbreakers hebben met dit album een blijvende erfenis achtergelaten die nog steeds voortleeft.

Kortom, "Hard Road" is een essentieel album voor elke liefhebber van de blues. Het biedt een diepgaande en verrijkende luisterervaring die zowel de ziel beroert als de geest verheft. De combinatie van muzikaal meesterschap en emotionele diepgang maakt het een klassieker die de tand des tijds moeiteloos doorstaat.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Baanbrekend gaat mij wat te ver, maar Mayall heeft wel degelijk zijn stempel gedrukt op de Britse bluesvariant. De Britten waaronder Mayall gaven hun eigen draai aan de blues. Halverwege de jaren 60 bruiste het in Engeland van de beatgroepen, al dan niet flink beïnvloedt door de Rhythm & blues die van over de grote plas kwam aanwaaien.
John Mayall heeft zijn invloed gehad en wordt alom geprezen voor zijn talent.
Er is echter een opmerking die ik niet begrijp;



De beste man een begenadigd zanger noemen klinkt redelijk bizar in mijn oren. Over smaak valt niet te twisten, maar Mayall ontbeert de power, rauwe emotie om een goede zanger te zijn. Daarnaast zit hij soms tegen het 'valse' aan. Een plezier voor het gehoor is het bepaald niet.
Volgens mij zijn de meeste Mayall liefhebbers het wel eens met het feit dat hij de zangpartijen beter aan iemand anders had kunnen overlaten.
Ik hoor daarnaast ook niet de unieke sound die de heren op deze plaat tentoon spreiden. Degelijk is het allemaal wel, echter de bluesschema's worden braaf gevolgd, ik hoor de genialiteit er niet aan af.
Green is een prima gitarist, daar is niks mis mee.

Desalniettemin mag uiteraard iedereen vinden van deze plaat wat hem of haar goeddunkt.

A hard road, dat is het soms geweest. Het werk vanaf medio jaren zeventig tot begin jaren tachtig, daar zullen we het maar niet over hebben. Maar wat heb je ons lekkere, tijdloze, kwaliteitsgoede albums gegeven. Muziek die nog steeds als een huis staat. En dat je ons het rijtje Eric Clapton, Peter Green, Mick Taylor, Freddie Robinson, Walter Trout, Coco Montoya, Buddy Withington gegeven.

"It's hard road till I die"

Man, muziek voor de eeuwigheid. Wat een trendsetter ben jij medio jaren zestig geweest.