John Mayall & The Bluesbreakers - A Hard Road (1967)

Op "A Hard Road" is Peter Green de dienstdoende gitarist. En dat Green gitaar kan spelen is bekend. Met name op het fantastische "The Supernatural" laat hij horen wat hij in zijn mars heeft. Toch vind ik deze plaat als geheel toch echt een stuk minder dan "Bluesbreakers with Eric Clapton" en bijvoorbeeld een "Crusade". Het is niet slecht, verre van zelfs, maar het gevoel is bij mij minder. Misschien dat Mayall na het vertrek van Clapton te snel een nieuwe plaat wilde uitbrengen, want het klinkt gehaast. Nu kan dit ook komen door de speelstijl van Green, aangezien zijn gitaarspel altijd venijnig en gejaagd klinkt, maar op "A Hard Road" valt het in negatieve zin op. Desondanks blijft "A Hard Road" een meer dan voldoende bluesplaat, maar heeft op mij persoonlijk een minder grote impact dan eerdergenoemde platen van John Mayal & The Bluesbreakers.

John Mayall zingt typisch en goed, Peter Geen is ijzersterk op gitaar, John McVie prima op bas en Aynsley Dunbar weet hoe je de drum moet beroeren. Dat is nogal wat samen bij elkaar: pure klasse is op deze plaat te horen. Die is ook nog eens gevuld met veel lekkere, heerlijke en sterke songs. Mijn favorieten zijn opener A Hard Road, You Don Love Me, Another Kinda Love, instrumentale knaller The Super-Natural & ultiem bluesnummer Some Day After Awhile (You'll Be Sorry). Alles bij elkaar vind ik A Hard Road zelfs net wat beter dan Blues Brakers met Eric Clapton.

John Mayall, een eminent figuur in de Britse blueswereld, heeft een lange en invloedrijke carrière. In 1967 bracht hij met zijn band, The Bluesbreakers, het album "Hard Road" uit. Dit album, dat een belangrijk scharnierpunt vormt in de bluesgeschiedenis, heeft zowel muzikaal als cultureel veel te bieden.

"Hard Road" is een album dat het genre van de blues niet alleen eer aandoet, maar ook verrijkt met zijn rauwe emotie en technische bekwaamheid. John Mayall zelf, een meester op de mondharmonica en een begenadigd zanger, leidt zijn band met een ongeëvenaarde passie en precisie. De Bluesbreakers, bestaande uit talentvolle muzikanten, voegen een diepte en breedte toe aan de sound die moeilijk te evenaren is.

Wat dit album bijzonder maakt, is de introductie van Peter Green, een gitarist wiens virtuositeit en emotionele bereik ongeëvenaard zijn. Green's gitaarspel is zowel subtiel als explosief, en zijn bijdrage aan nummers zoals "The Stumble" en "Someday After A While" laat een blijvende indruk achter. Zijn toon en techniek zijn zodanig dat ze zowel de luisteraar betoveren als inspireren.

Elk nummer op "Hard Road" biedt een unieke reis door de emotionele landschappen van de blues. Het openingsnummer, "A Hard Road", zet de toon met zijn melancholische maar krachtige sfeer. De teksten, vol van hartzeer en reflectie, resoneren diep en worden versterkt door de muzikale arrangementen die rijk en gelaagd zijn. De krachtige gitaarriffs en de intense zang zorgen voor een meeslepende ervaring. Het is een perfecte introductie tot wat nog komen gaat.

"It's Over" volgt als een swingend bluesrocknummer. De ritmische begeleiding en de soepele melodieën maken het een nummer dat je moeilijk uit je hoofd kunt krijgen. Het is een uitstekende showcase van Mayall's vermogen om de luisteraar te boeien met zijn muzikaliteit. "You Don't Love Me" brengt de mondharmonica naar de voorgrond, een instrument waarin Mayall uitblinkt. De melancholische toon en de hartverscheurende tekst maken dit tot een van de hoogtepunten van het album. Het is een nummer dat zowel rauw als emotioneel is.

Met "The Stumble" laat Mayall zien wat hij op gitaargebied in huis heeft. Het heerlijke gitaarspel en de dynamische structuren zorgen voor een onvergetelijke luisterervaring. Het is een instrumentaal juweeltje dat de technische vaardigheid van de band onderstreept. "Another Kinda Love" brengt een melodische blues die zowel kalmerend als intrigerend is. De vloeiende melodieën en de subtiele arrangementen zorgen voor een nummer dat zowel complex als toegankelijk is.

"Hit the Highway" heeft een retro gevoel dat je terugvoert naar een vervlogen tijdperk. Het nummer had misschien wat meer volume kunnen gebruiken, maar de nostalgische klanken maken veel goed. Het is een eerbetoon aan de roots van de blues."Leaping Christine" is een opzwepende bluesrock & roll track die je onmogelijk stil laat zitten. De energie spat ervan af en het is een nummer dat live waarschijnlijk nog beter tot zijn recht komt.

"Dust My Blues" is een energieke meezinger die de luisteraar meteen bij de lurven grijpt. De krachtige zang en de vurige instrumentatie maken dit tot een nummer dat blijft hangen. "There's Always Work" valt een beetje tegen in vergelijking met de rest van het album. Het is een niemendalletje dat niet echt weet te boeien. Het mist de diepgang en emotie die de andere nummers wel hebben.

"The Same Way" is voor mij een klassieke blues. Het is een terugkeer naar de essentie van het genre, met een eenvoudige maar effectieve melodie en een diepe emotionele lading."The Super-Natural" is een prachtig nummer met een fijne gitaarsolo. De etherische klanken en de subtiele arrangementen maken het tot een van de meest memorabele nummers van het album.

"Top of the Hill" is weer een swingend nummer, hoewel de stem hier wat iel klinkt. Het ritme en de melodieën maken echter veel goed, en het is een prima toevoeging aan het album. "Some Day After Awhile (You'll Be Sorry)" is een slow blues die de luisteraar opnieuw weet te raken met zijn emotionele diepgang. De gitaar speelt hier weer een prominente rol en zorgt voor een meeslepende ervaring.

"Living Alone" sluit het album af met de terugkeer van de mondharmonica, een van Mayall's visitekaartjes. Het is een waardige afsluiter van een indrukwekkend album dat de veelzijdigheid en het talent van John Mayall & The Bluesbreakers perfect weet te vangen.

De productie van het album verdient ook lof. Het is duidelijk dat er veel aandacht is besteed aan het vastleggen van een authentieke en levendige sound. De balans tussen de instrumenten is zorgvuldig afgewogen, waardoor elk detail duidelijk naar voren komt zonder de algehele cohesie te verstoren.

"Hard Road" is meer dan alleen een verzameling van nummers; het is een artistieke uitdrukking van de menselijke ervaring. Mayall's bezieling en Green's virtuositeit worden ondersteund door de rest van de band, die allemaal hun steentje bijdragen aan dit meesterwerk. Het is een album dat je keer op keer kunt beluisteren en steeds iets nieuws kunt ontdekken.

In een tijdperk waarin de muziekwereld voortdurend verandert, blijft "Hard Road" een constante herinnering aan de kracht en schoonheid van de blues. Het is een tijdloos werk dat zowel oude als nieuwe generaties blijft inspireren. John Mayall & The Bluesbreakers hebben met dit album een blijvende erfenis achtergelaten die nog steeds voortleeft.

Kortom, "Hard Road" is een essentieel album voor elke liefhebber van de blues. Het biedt een diepgaande en verrijkende luisterervaring die zowel de ziel beroert als de geest verheft. De combinatie van muzikaal meesterschap en emotionele diepgang maakt het een klassieker die de tand des tijds moeiteloos doorstaat.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl