0
geplaatst: 2 november 2014, 17:36 uur
Mijn recensie voor iO Pages
TIP
Het Britse Hologram is een jeugdig viertal dat samen ongeveer even oud is als Jon Anderson. En met hun muziek is het geloof in die jeugd meteen hersteld (als het al gebroken was!). Ik word met dit korte plaatje op een wolk gehesen en zweef dromerig naar Utopia. Als Kscope al haar artiesten met één term zou moeten beschrijven, dan halen ze best gewoon Hologram van stal, want hierin hoor je de betere momenten van Anathema, Porcupine Tree, Nosound, The Pineapple Thief, no-man en Gazpacho tegelijk.
Er is in de zang iets archetypisch English aan de groep dat moeilijk te duiden is en er zijn momenten die aan XTC en Elbow doen denken. Ik ben positief verrast van de impact die deze luttele vijf songs in 23 minuten op me hebben. Het dromerige aspect is de leidraad, maar evenzeer hoor je passages die van (de zachtere kant van) Opeth of Tool kunnen zijn. Bij de eerste luisterbeurt vond ik de opener (Please Don't Touch) The Void nogal gefragmenteerd overkomen, maar na verloop van tijd nestelt het beestje zich als een geheel in je oren. Het doet bij momenten denken aan de laatste woorden die Steven Wilson zingt in Raider II, om nadien wat hardere spectra te verkennen en te eindigen met een klassiek pianostuk.
Perihelion moét wel de ballade, de hit bij uitstek zijn. Een eenvoudig, maar hoogst effectief liefdesliedje. Geen excuus om de plaat af te zetten, want wat de twee laatste tracks te bieden hebben, zijn het uitzitten van de rit meer dan waard. Lullaby (Floataway) levert de strafste man-vrouw samenzang van het album af. Ik dacht meteen aan die laatste minuten van Mellotron Scratch van Porcupine Tree. Het sluitstuk van The Void is meteen ook het beste lied: The Shore, één lange opbouw naar een climax om van te smullen; denk aan een sfeer zoals The Pineapple Thief ten tijde van Variations On A Dream of Gazpacho in hun Night-periode. Dit mocht eigenlijk nog wat langer doorgaan.
Wat dit jonge kwartet aflevert, is een prachtig geheel dat bij de meesten zeker een gevoelige snaar zal raken. The Void doet me echt uitkijken naar hun échte debuutplaat. Absoluut een groep om in het oog te houden en hopelijk belanden ze dan op Kscope. Een dik verdiende tip!
TIP
Het Britse Hologram is een jeugdig viertal dat samen ongeveer even oud is als Jon Anderson. En met hun muziek is het geloof in die jeugd meteen hersteld (als het al gebroken was!). Ik word met dit korte plaatje op een wolk gehesen en zweef dromerig naar Utopia. Als Kscope al haar artiesten met één term zou moeten beschrijven, dan halen ze best gewoon Hologram van stal, want hierin hoor je de betere momenten van Anathema, Porcupine Tree, Nosound, The Pineapple Thief, no-man en Gazpacho tegelijk.
Er is in de zang iets archetypisch English aan de groep dat moeilijk te duiden is en er zijn momenten die aan XTC en Elbow doen denken. Ik ben positief verrast van de impact die deze luttele vijf songs in 23 minuten op me hebben. Het dromerige aspect is de leidraad, maar evenzeer hoor je passages die van (de zachtere kant van) Opeth of Tool kunnen zijn. Bij de eerste luisterbeurt vond ik de opener (Please Don't Touch) The Void nogal gefragmenteerd overkomen, maar na verloop van tijd nestelt het beestje zich als een geheel in je oren. Het doet bij momenten denken aan de laatste woorden die Steven Wilson zingt in Raider II, om nadien wat hardere spectra te verkennen en te eindigen met een klassiek pianostuk.
Perihelion moét wel de ballade, de hit bij uitstek zijn. Een eenvoudig, maar hoogst effectief liefdesliedje. Geen excuus om de plaat af te zetten, want wat de twee laatste tracks te bieden hebben, zijn het uitzitten van de rit meer dan waard. Lullaby (Floataway) levert de strafste man-vrouw samenzang van het album af. Ik dacht meteen aan die laatste minuten van Mellotron Scratch van Porcupine Tree. Het sluitstuk van The Void is meteen ook het beste lied: The Shore, één lange opbouw naar een climax om van te smullen; denk aan een sfeer zoals The Pineapple Thief ten tijde van Variations On A Dream of Gazpacho in hun Night-periode. Dit mocht eigenlijk nog wat langer doorgaan.
Wat dit jonge kwartet aflevert, is een prachtig geheel dat bij de meesten zeker een gevoelige snaar zal raken. The Void doet me echt uitkijken naar hun échte debuutplaat. Absoluut een groep om in het oog te houden en hopelijk belanden ze dan op Kscope. Een dik verdiende tip!
* denotes required fields.
* denotes required fields.