Against Me! - Acoustic EP (2001)
mijn stem
9 stemmen
0
geplaatst: 11 januari 2007, 14:38 uur
Hun tofste, meest aanstekelijke nummers, maar dan met gitaar, om het kumbayah-gevoel nog eens flink te versterken. Nummers als 'Those Anarcho Punks' en 'We did it all for Don' komen er heel sterk door uit.
Het past heel erg bij deze band om zoiets te doen, en alleen daarom zijn de 4 sterren en een beetje al snel gegeven.
Het past heel erg bij deze band om zoiets te doen, en alleen daarom zijn de 4 sterren en een beetje al snel gegeven.
0
geplaatst: 17 november 2008, 22:16 uur
Altijd fijn, die ontdekkingen van nummers waarmee het meteen klikt en die binnen de kortste keren uitgroeien tot absolute favorieten.
Gisteren was het weer eens raak. Ik speelde de library van een last.fm-gebruiker af, toevallig (of minder toevallig) is diegene ook lid van MuMe, dat boeit verder ook niet, en mijn aandacht leefde op toen de melodie van We Did It All for Don van zich liet horen.
Als vanzelf het bijbehorende ep’tje van het net geplukt, de iPod in gedrukt om het ten slotte te beluisteren. Het genoemde nummer steekt er met kop en schouders bovenuit, maar ook de overige tracks zijn alles behalve hemeltergend slecht.
Wat vooral opvalt is de zang. Die is ruw, schor, misschien zelfs vals, maar vooral intens, mooi en intens mooi.
Vooral de volgende zinsnede maakt indruk: “In the middle of America"
Het echte hoogtepunt volgt evenwel als onze lead zanger versterking krijgt van zijn kompanen.
Ik zie een groep vrienden die hun universiteitsperiode hebben afgesloten. Kampvuurtje, het liefst op het strand aan een idyllisch meer, akoestische gitaar erbij, al een aantal biertjes achter de kiezen, en een besef dat steeds meer doordringt. De mooiste tijd van ons leven is voorbij, na deze avond zal onze vrienschap nooit meer hetzelfde zijn.
Al die hoop, frustraties en onzekerheden over zowel verleden, heden als toekomst komen samen in de oerkreet “So fucking tell me why”.
Laat ik eens clichématig voor de dag komen: dat stukje wordt met zoveel overtuiging gebracht, dat ik er kippenvel van krijg.
Van de rest van tekst heb ik niks opgevangen. Ik voeg me bij het vriendengroepje en geniet. Meer wil ik ook niet.
Dan laat ik de roes uitwerken en pak ik de lyrics erbij:
”Please tell me why we couldn’t stay
Don’t let this feeling ever go away
Let this memory forever be inside of me
Through every hour of every day
It’s with the company of these friends
That we drove on through the night
we were carried by the wheels of armageddon.”
Ik lees het, ik ga mijn eigen denkbeelden nog eens na en kom tot de conclusie: hé, die tekst is eigenlijk best wel van toepassing op mijn verhaaltje!
De heren van Against Me! zijn er dus in geslaagd hun gevoelens op mij over te brengen, en dat verdient het predicaat “meesterwerkje”.
Gisteren was het weer eens raak. Ik speelde de library van een last.fm-gebruiker af, toevallig (of minder toevallig) is diegene ook lid van MuMe, dat boeit verder ook niet, en mijn aandacht leefde op toen de melodie van We Did It All for Don van zich liet horen.
Als vanzelf het bijbehorende ep’tje van het net geplukt, de iPod in gedrukt om het ten slotte te beluisteren. Het genoemde nummer steekt er met kop en schouders bovenuit, maar ook de overige tracks zijn alles behalve hemeltergend slecht.
Wat vooral opvalt is de zang. Die is ruw, schor, misschien zelfs vals, maar vooral intens, mooi en intens mooi.
Vooral de volgende zinsnede maakt indruk: “In the middle of America"
Het echte hoogtepunt volgt evenwel als onze lead zanger versterking krijgt van zijn kompanen.
Ik zie een groep vrienden die hun universiteitsperiode hebben afgesloten. Kampvuurtje, het liefst op het strand aan een idyllisch meer, akoestische gitaar erbij, al een aantal biertjes achter de kiezen, en een besef dat steeds meer doordringt. De mooiste tijd van ons leven is voorbij, na deze avond zal onze vrienschap nooit meer hetzelfde zijn.
Al die hoop, frustraties en onzekerheden over zowel verleden, heden als toekomst komen samen in de oerkreet “So fucking tell me why”.
Laat ik eens clichématig voor de dag komen: dat stukje wordt met zoveel overtuiging gebracht, dat ik er kippenvel van krijg.
Van de rest van tekst heb ik niks opgevangen. Ik voeg me bij het vriendengroepje en geniet. Meer wil ik ook niet.
Dan laat ik de roes uitwerken en pak ik de lyrics erbij:
”Please tell me why we couldn’t stay
Don’t let this feeling ever go away
Let this memory forever be inside of me
Through every hour of every day
It’s with the company of these friends
That we drove on through the night
we were carried by the wheels of armageddon.”
Ik lees het, ik ga mijn eigen denkbeelden nog eens na en kom tot de conclusie: hé, die tekst is eigenlijk best wel van toepassing op mijn verhaaltje!
De heren van Against Me! zijn er dus in geslaagd hun gevoelens op mij over te brengen, en dat verdient het predicaat “meesterwerkje”.
0
geplaatst: 30 december 2015, 21:11 uur
Sterke EP (net als 'Crime'), en ik denk dat ik nog ergens een T-shirt heb liggen met de beeltenis van de hoes als print. Zes songs worden op een tegendraadse manier gebracht, waardoor het punkgehalte op een aparte manier toch hoog is. Tom Gabel (toen nog een man) kweelt de longen uit zijn lijf (want echt zingen kan je het niet noemen, en brullen ook niet; Gabel heeft daarin de gulden middenweg gevonden); zwakke songs zijn niet te vinden.
Het hoogtepunt van Against Me! is wat mij betreft nog wat verder in hun oeuvre te vinden ('Searching for a Former Clarity'), maar songs als 'Jordan's First Choice', 'Reinventing Axl Rose' en 'We Did It All for Don' weten me toch steeds warm te maken, hoor.
4 sterren
Het hoogtepunt van Against Me! is wat mij betreft nog wat verder in hun oeuvre te vinden ('Searching for a Former Clarity'), maar songs als 'Jordan's First Choice', 'Reinventing Axl Rose' en 'We Did It All for Don' weten me toch steeds warm te maken, hoor.
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.