Weyes Blood - The Innocents (2014)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Weyes Blood - The Innocents - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

The Innocents is de tweede plaat van Weyes Blood, het alter ego van de oorspronkelijk uit Pennsylvania afkomstige, maar lange tijd vanuit Portland, Oregon, opererende Amerikaanse multi-instrumentalist Natalie Mering.

Deze eigenzinnige muzikante speelde in het verleden een tijdje in de in de freakband Jackie-O Motherfucker, bracht als Weyes Bhlud een aantal cassettes met buitengewoon obscure muziek uit en dook na de release van het niet erg breed opgepikte The Outside Room uit 2011 op bij Ariel Pink, waarna ze zich verdiepte in de ins en out van de kruidengeneeskunde in Kentucky om zich vervolgens te vestigen in New York.

Op basis van het bovenstaande verwacht je waarschijnlijk geen toegankelijke plaat van Weyes Blood en dat is The Innocents ook niet. The Innocents wordt tot dusver vooral in het hokje folk/avant garde of freakfolk geduwd. Daar is wat voor te zeggen, al dekken deze vlaggen maar een deel van de lading.

Invloeden uit de folk zijn onmiskenbaar aanwezig in de muziek van Weyes Blood. Natalie Mering zingt net zo pastoraal als flink wat Britse en Amerikaanse folkzangeressen uit het verre verleden en heeft een voorliefde voor songs die in eerste instantie wat zwaar op de maag liggen. Toch is dit niet de zoveelste folkie die de mosterd in een ver verleden zoekt. Daarvoor zijn de vocalen van Natalie Mering te zwaar aangezet en ook te onvast.

The Innocents staat vol met nogal dramatisch klinkende songs, die voor velen waarschijnlijk wat teveel van het goede zijn, maar net zo makkelijk kunnen verrassen met een bijna onwerkelijke schoonheid.

De vocalen zetten je misschien af en toe wat op het verkeerde been, maar de instrumentatie op The Innocents doet dat vrijwel continu. Zo lijkt de openingstrack heel even een traditionele folksong, totdat je steeds vaker vreemde geluiden opmerkt in de sobere klanken en de stem van Natalie Mering steeds vaker uit de bocht vliegt.

The Innocents bevat deels prachtig snarenwerk of breed uitwaaiende en bijna new age achtige pianoklanken, maar de instrumentatie op The Innocents is altijd een instrumentatie met een twist. Het is een twist die vaak elektronisch en ongrijpbaar is, maar dat hoeft niet.

Heel in de verte klinkt Weyes Blood misschien als Karen Dalton, Joan Baez, Vashti Bunyan of een andere folkie van vroeger of juist als Enya in haar zweverigste dagen, maar luister beter naar de eigenzinnige klanken van The Innocents en je hoort steeds meer Zola Jesus, Grouper en vooral Weyes Blood.

Ik geef eerlijk toe dat ik al een tijdje een haat-liefde verhouding heb met The Innocents van Weyes Blood. Het is een verhouding die nadrukkelijk de grenzen op zoekt. Ook na herhaalde beluistering vind ik het nog steeds net zo makkelijk prachtig als afgrijselijk en dat kan iedere keer weer anders zijn, al vallen na herhaalde beluistering steeds meer elementen uit de muziek van Weyes Blood op hun plaats.

Weyes Blood heeft met The Innocents een ongrijpbare, betoverende, beangstigende, meeslepende en vervreemdende plaat gemaakt. Het is een plaat die respect afdwingt, maar die zich langzaam maar zeer zeker ook opdringt. Hoe meer de plaat zich opdringt, hoe meer schoonheid naar de oppervlakte opborrelt. Zeker geen plaat voor alle momenten, maar als het moment goed is, is dit een gewaagd pareltje vol glans en toverkracht. Erwin Zijleman

Dit schreef ik bij haar meest recente album Front Row Seat to Earth en gisteren toen ik haar live het nummer Bad Magic prachtig hoorde performen, besloot ik ook dit album te kopen. Bij herbeluistering vond ik dus ook het nummer waarvan ik haar heb leren kennen: Some Winters. Bijzonder mooi!

Ik heb nooit een waardering gegeven. Ik denk dat ik de eerste keer het album niet in zijn geheel kon uitzitten. Nu moet dat wel kunnen met de genoemde pareltjes.

De eerste keer dat ik dit album luisterde, wist ik domweg niet wat ik hiervan kon verwachten en was het duidelijk het verkeerde album op het verkeerde moment. Nu ik beter ben voorbereid is dit uiteindelijk een prachtalbum, waarbij Natalie helaas bij de nummers 5 en 9 m.i. te ver doorschiet. Dat zorgt ervoor dat het album niet zo'n topper is als Front Row Seat to Earth, waar elk nummer raak is.

Some Winters en Bad Magic zijn mijn favorieten.

Ook maar eens aan dit album gewaagd, nu dat haar meest recente werk een plekje in mijn albums Top 25 van 2016 heeft bemachtigd. De eerste beluistering valt niet tegen maar valt ook niet mee... het is wennen aan de grotere variatie aan invloeden en stijlen. Alhoewel het wonderbaarlijk goed bij elkaar past door de stem van Natalie Mering, die soms richting irritatie huppelt als het lijkt alsof ze auditie doet voor het kerkkoor. Niet een album voor elk moment van de dag, eh... week... eh... maand. Nodigt dus niet meteen uit om het opnieuw te luisteren.

Zo klinkt Montrose als een nummer dat gemakkelijk op de laatste van Jenny Hval had kunnen staan, die maakt ook al zulke experimentele muziek. Ik zou het genre Avant-Garde niet op dit album plakken maar beschouwen als een experimentele vorm van Folk. Een andere die opvalt: Requiem for Forgiveness, met veel elektronica.

Album wordt opnieuw uitgebracht voor record store day, evenals een EPtje/single uit die tijd.
A Certain Kind / Everybody's Talking - Record Store Day - recordstoreday.nl