Kaito - Special Life (2002)

Zo, het tweede "electronic album van de week". Ik had nog nooit van Kaito gehoord, dus wat me te wachten stond was een complete verrassing.

Al bij opener Release Your Body hoorde ik dat dit niet de electronische muziek is waar ik warm voor loop. Het klinkt allemaal heerlijk afgerond en het vloeit als een warme stroom het oor in, maar het blijft van begin tot eind teveel rond hetzelfde thema hangen en de (oneerbiedig gezegd) recht-toe-recht-aan beat gaat mij ook te snel vervelen. Nu is bovenstaande misschien wel kenmerkend voor dergelijke dance/house georiënteerde muziek, maar ik vind het wat saai.

Voor de hierop volgende nummers geldt eigenlijk ook min of meer hetzelfde. Het klinkt allemaal erg warm, maar het wordt mij al snel te loom. Intension vind ik nog een redelijk nummer, maar bijvoorbeeld Inside River en Scene vind ik echt slap (met name de beats waarin niks gebeurt).

Door het gebrek aan variatie (in zowel de melodieën als de beats) vind ik de nummers ook wel erg aan de lange kant. Ik kan met moeite mijn aandacht erbij houden.

Afsluiter Awakening (het enige nummer zonder beat) vind ik gek genoeg nog het meest interessante. Misschien dat je toch anders luistert naar de melodieën/harmonieën wanneer deze niet in het gareel worden gehouden door een 'standaard' 4-kwartsmaat beat (en hier dus ook niet de focus op ligt). Een redelijke afsluiter dus.

Echter over het geheel genomen vond ik dit een matige plaat die ik niet snel meer op zal zetten. Ik had overigens niet verwacht dat dit uit 2002 kwam. Ik vind het hele album een beetje een jaren 90 (Jam&Spoon / The Shamen) sound hebben. Nu vond ik dat toen erg fijne muziek, maar het doet me nu weinig meer.
2,5*

Bij de opener loop ik juist niet warm. Dit is easy piano house. Altijd blijft die zelfde beat komen en in elk nummer datzelfde melodietje van de synthesizers doorloopt. Op zich is dat niet slecht. Het voordeel van deze muziek is dat het erg rustig blijft hoewel er toch al wat zwaardere elementen in het stuk verweven worden.

Deze plaat weet me dan weer niet te pakken. Mij wordt het allemaal erg saai na een aantal minuten.
Tech/house muzikanten als Heiko Laux hebben dat dan weer juist niet vind ik. Laux steekt vaak in zijn nummers een duidelijk voelbare sfeer. Het blijft de stijl van dit album (hoewel wat minder trancy) maar blijft het geheel boeiend houden. Dat mis ik in deze plaat.

Een nummer dat nog wel iets heeft vind ik intention maar toch ook inside river hoor.

Doet me vrijwel niets.

Ik ook niet.

Ah, ik ook niet.

Ik wel.

Een vervelende plaat met als enige lichtpunte (maar dan ook een heel kleintje) het nummer everlasting.

Een house plaat als zoveel andere, hier en daar wat invloeden uit de minimal techno en ambient techno, maar veel plezier mocht het mij echt niet leveren.

1,5 ster is het mij waard, niet meer.

ach wat omschrijf ik het toch weer lekker...

ik bedoel dus gewoon. Ik vind het niet leuk, het doet me niets alleen uiteindelijk me redelijk irriteren. Te veel gewoon een beat die door kachelt zonder iets bijzonders te doen. De klankkleur bevalt me niet en het gaat helemaal nergens heen.
Duidelijk een plaat om rustig op te dansen, niet meer niet minder.

Het klinkt in de oppervlakkige oriëntatie misschien wat cliché, de beats zijn standaard ja, de geluiden ook. Maar het gaat er nu om hoe deze nummers verlopen, en dat is goed, zeker als je door de associaties die het geluid oproept bij je (zoals middelmatige pop trance/house) heenprikt. Als je eenmaal de vooroordelen opzij zet en in een trance komt ga je de basische kracht ervaren, die deze muziek, want dit is best pure muziek, bezit.

Het grootste verschil tussen wat deze man uitbrengt en degenen die middelmatige commerciële trance/house maken is dat dit uit liefde gedaan is. Nummers zijn uitgestrekt en aangenaam om in op te gaan. Natuurlijk begrijp ik dat het niet makkelijk is om jezelf los te stellen van je associaties, wat je zou kunnen beargumenteren dat jezelf is (maar daar ligt niet je kern). Bovendien is het voor mij makkelijker hier iets in te zien door m'n al ontstane liefde voor de kern van house (Chicago house (Ron Trent/Theo Parrish)). Toch is het te hopen dat mensen (waaronder ik) ooit de onzichtbare grenzen die ze zichzelf gesteld hebben, meer en meer zullen afbreken.

Voor mij is dit een ontspannen en serieus album. Niet om op te dansen, maar om enkel naar te luisteren.

Het zit 'm er bij mij juist in dat deze muziek mijn grenzen niet overschrijdt. Als ik puur rationeel naar deze muziek luister, merk ik dat deze muziek zeker en vast geen brokken maakt.
Het blijft allemaal erg liefdevol (mm, het is blijkbaar toch uit liefde gedaan) door altijd diezelfde rooskleurige synthesizerlijn te laten vloeien door het nummer met op de voorgrond een uiterst eenvoudige beat. Het straalt dus duidelijk een liefdevolle sfeer uit. Het enige probleem zit hem in de uitwerking en het verloop binnen de nummers. Ik vind dat het een saai geheel is.

De meeste nummers in dit stuk lijken me te eenvoudig om een goed gevoel te kunnen opwekken (bij mij althans).

Tsja, ook aan die kern en ook de meeste techno heb ik totaal geen boodschap. Ik heb helemaal niets met oude Detroit en Chicago Techno/House.
Ik leg hier trouwens totaal geen associatie met trance, want dat is veel meer gebouwd rond bombastische, semi melancholische strings, wat hier totaal mist. En dan vind ik dit altijd nog wel fijner dan de gemiddelde trance plaat, want daar kan ik echt helemaal niets mee.


Verder geloof ik best dat dit met liefde is gemaakt, maar toch is het voor mij en grote leegte die hier op plaat wordt gezet. Het had zoveel meer kunnen zijn door net wat meer afwijking in het geluid te verkiezen (luister eens naar 1981 van Markus Geuntner, ook op Kompakt).

Maar goed, ieder zijn ding zullen we maar zeggen.

EDIT:



Dat is niet iets wat alleen voor jou geldt. De muziek is nl. heel erg eenvoudig. Dit is, als je een beetje weet hoe een muziekprogramma werkt en een klein beetje inspiratie hebt, zelf ook vrij goed te maken. Maar goed, dat wil niet altijd zeggen of het mooi is of niet. Eenvoud kan wonderbaarlijk zijn....

Verder ben ik het wel met je eens wat je zegt

Het geldt blijkbaar toch niet voor John Doe. Wat helemaal niet erg is. Ieder z'n smaak. Eenvoud kan zeker wonderbaarlijk zijn.

Het meest positieve dat ik van deze plaat kan melden is dat ie redelijk rustgevend is.

Maar tegelijkertijd erger ik me aan de goedkope geluiden. En aan deze vorm van beat, maar daar heb ik sowieso een hekel aan. Haalt voor mij de ziel weg uit de muziek. Het geluid van de bas die iets meer verstopt zit op de achtergrond, vind ik het best te pruimen.

Nee, niet aan mij besteed.

2,5 *, vanwege de bas.

Acid Trance classics Ibiza 1997-1998!! Of iets van die strekking.. onvoorstelbaar dat dit uit 2002 komt, ik waan me echt tussen de oude dimitri, marco v, sasha en het hele pillenwereldje uit de 90s. Dit zou dan bij de chillroom lounge divisie passen. Volstrekt van voorgeprogrammeerde beats en cheesy trancemelodietjes aan elkaar hangende ellende. Het spijt me dat ik redelijk hard ben, maar deze muziek is wel zo oubollig en achterhaald dat ik verbijsterd ben dat mensen zich hier nog aan wagen. Tenminste als ze serieus willen worden genomen als muzikant. De eerste tracks zit je uit met iets van "er komt vast nog wel iets", na drie tracks komt het besef dat er niet meer is dan dit vergeelde stokoude 90s doorkabbelende zooitje pianosampletjes en in- en outfaden.. je zit al op de hihats en de claps te wachten en waar is de befaamde roffel? Mijn god, ik heb nog wat afdankertjes liggen met letterlijk deze muziek daarop. Die inderdaad wel eventjes hip was bij de mouwloze trancegabbertjes met gelkapsels en driekwart broeken, maar anno nu echt als een heel verkeerde uitstap in de tijd aanvoelt. Voor mij zeker. 1000-in-een-dozijn trance, excuus _2M Maar we waren er al uit dat onze smaken nogal ver uiteen liggen, dus het verbaasd je vast niet

Zo trancy is deze plaat wel niet hoor. In vergelijking met Marco V, die je daar op noemde.
Als dit trance is, is erg veel muziek dat. Volgens mij is het er gewoon bij uitgevonden om de plaat iets interessanter te maken om te bespreken.

Lounge? Dance? House? Ik zit niet uitmuntend goed in die onderverdelingen.. het klinkt alsnog als 1000-in-een-dozijn. En ik heb letterlijk een aantal plaatjes liggen die hier sprekend op lijken.. ik zal er anders wel eens wat namen bij gaan zoeken die ik op die compilaties kan ontwarren (al zijn het meestal weer remixes door en blabla).

Jammer dat mijn blauwe vogel stuk is, ik begin benieuwder en benieuwder te worden naar deze plaat. Ik verwacht eigenlijk dat ik hem wel kan waarderen (al ben ik nooit echt gegrepen door Kaito, heb hun latere album wel 's opgezet en het einde niet gehaald).

Haha, nergens voor nodig aangezien ik deze zelf ook niet echt goed vind. Tijdens de eerste luisterbeurt in een vermoeide bui dacht ik dat het wel wat zou worden, maar ik heb er inmiddels drie keer naar geluisterd en er is nog geen vorm van herkenning of enige spanning te bekennen. Om in Onderhond-termen te spreken, het voelt nogal aan als behang. Nergens word het vervelend, maar het treed niet naar de voorgrond. Everlasting vind ik een uitzondering, fijn licht-hypnotiserend nummer. Ik denk dat dit rond een krappe 3* uitkomt.

Niet echt een goed album, ik stem dan ook niet. Simpelweg omdat ik niet door het hele album heen kan geraken.

Laat ik het er maar op houden dat het niet echt mijn stijl is. Het is wel aardig hoe hij toch wat afwisseling in de nummers weet te brengen, maar die beats zijn zo flauw en saai wat mijn interesse niet vast houdt. Als je niet oplet lijkt het allemaal op elkaar, maar na goed opletten begin je wel de muziek te onderscheiden. Liefhebbers van dit soort lichte house zullen het vast erg kunnen waarderen, maar als echt 'electronic' album slaat het wat mij betreft de plank mis.

Ik dacht dat de term "electronic" in dit geval erg breed op te vatten was en dat het juist de bedoeling was om veel stijlen voorbij te laten komen in de albums van de week.

Daar ben ik het op zich wel mee eens, maar laten we in hemelsnaam niet afdalen naar het club classics niveau of Ibiza lounge compilations..

Ik vind die laatste post een beetje jammer, eerlijk gezegd. Ik kan me voorstellen dat je hier een zware dobber aan hebt als het je ding niet is, maar ik ben het eens met Leonard: laten we het veelzijdig houden. Volgend week doen we wat mij betreft bv. eens een gruizig ambientplaatje.

Dit album komt er bij mij wel vanaf met een voldoende. De algehele sfeer vind ik wel fijn en ik kan er best ver in meegaan. Kritiekpunt is wel dat sommige tracks te snel (bv. Air Rider en Respect to the Distance) te zijn en daardoor niet helemaal lekker lopen voor mijn gevoel. Een nummer als Inside River vind ik dan net weer te traag, haalt een beetje de schwung er uit als het ware.

De tweede helft van het album vind ik het beste. Het gaat iets meer de diepte in. Met name Breaking the Star vind ik erg goed, da's dan ook mijn favoriet vooralsnog.

Al met al had het van mij ook wel iets 'scherper' gemogen her en der. Wel grappig trouwens om een Kompakt-plaat uit 2002 te beluisteren. Weet niet of dit exemplarisch is voor die tijd, maar de albums die er dit jaar op verschenen klinken stuk voor stuk behoorlijk anders (meer techno, minder house).

Hier ben ik het volledig mee eens. Die ibiza-vergelijkingen snap ik trouwens ook niet echt. Dat je het wat simpel aan vind doen kan ik inkomen, maar dit heeft naar mijn mening echt wel wat meer niveau. Het is alleen niet volledig mijn smaak. Ik kom inderdaad uit op een 3*. Luistert fijn weg, maar echt speciaal word het nooit.

Leuk dat ik nog eens een album luister op het kompaktlabel van een artiest die ik nog niet kende. Zo'n slechte keuze vind ik dit eigenlijk niet. Tussen de platen die op het label verschijnen, zit wel vaker iets goeds. Deze keer sloeg het bij mij wat tegen maar goed. Volgende keer een betere misschien.

Dit blijf ik toch een erg fijn plaatje vinden. Elke keer kijk ik wat op tegen de lengte die vrij lang is, maar toch weet deze elke keer weer mijn aandacht naar zich te trekken voor vrijwel de gehele lengte, enkel wat achtergrondriedeltjes vind ik dit dus absoluut niet. Ook ik kan er natuurlijk niet om heen dat dit niet al te bijzonder, wat deze van een hogere score afhoudt, en waarschijnlijk al heel vaak is gedaan, maar vooral dat laatste zal mij een worst wezen. De sfeer is heerlijk en dit heeft wel degelijk emoties. Ook dit album is dus meer dan geslaagd.

Tja, ik zie 'dance' toch als iets anders dan 'electronic', en deze valt toch wel meer bij de eerste. Wat dat betreft ben ik blij dat MuM dit onderscheid óók maakt

Dance omvat in theorie vrijwel de meeste electronische genres. Dus misschien is het interessanter dat we eerder kiezen tussen specifieke genres.

'Dance', 'electronic', voor mij klinkt deze plaat vooral als 'dream house' (tja, sinds de wedergeboorte van 'electro' en 'deep house' als gangbare term vond ik dat deze ook wel weer uit de kast kon).
Muziek voor onderweg, maar wel met een gesprekspartner bij je, want het beklijft niet genoeg om vol aandacht naar te luisteren. Een beetje goedkoperig klinkt het links en rechts, en als hier had gestaand dat deze plaat uit 1995 kwam en door Jam & Spoon was gemaakt had ik het ook zo geloofd. Met dan een videoclip met een camera die over beboste landschappen beweegt, tegen een wolkenachtergrond die heel snel verandert. Dat gevoel.
Ik vond Kaito na het luisteren van Hundred Million Light Years al een beetje een saaie, fletse en dus vreemde eend in de Kompakt-bijt, en ik ben bang dat dat met dit album niet gaat veranderen.

Deze gaat nog wel een keer aan tijdens het werk ofzo, lekker op de achtergrond, een beetje meetikken en neuriën met de simpele melodietjes (Saturday and Sunday), 2 sterren is meer dan genoeg.

EDIT: ik lees nu dat ik al de tweede ben die met Jam & Spoon op de proppen kom zetten

Kan hier ook niet zoveel mee. Ben geen groot Kompact fan, maar kan af en toe wel wat werk waarderen.

Dit voelt echter té steriel aan. Ik stoor me niet aan de straightfoward basses, wel aan de flauwe sfeer die er vanuit gaat.

Verder klinkt het inderdaad redelijk trancy, al is de link naar het genre verder niet gerechtvaardigd. Jammer ook dat er zo hard op moet afgegeven worden, want binnen de "commerciële" trance zijn er albums die met net zoveel liefde gemaakt zijn en een pak aantrekkelijker zijn.

Zoals ik hier al eerder gequote werd, dit is behangmuziek. Braaf geplop dat mij niet doet opkijken. Het verveelt niet, maar daar is al het positieve ook mee gezegd. Moet het nog eens volledig luisteren voor een cijfer, dat is me bij de eerste luisterbeurt jammer genoeg niet gelukt.

Té saai.

Nog wat van gehoord, maar blijft erg steriel.

In het begin van de meeste nummers denk ik vaak "toch wel aardig", tegen het einde ben ik ze vaak alweer beu geluisterd.

De trancy link vind ik steeds duidelijk, vind ik nog steeds niet erg, maar de meeste echte trance is gewoon kwalitatiever dan dit.

Bof. Vind het niet pijnlijk slecht, maar na een tijdje vooral saaiig.

2*

Viel me toch behoorlijk mee na bovenstaand commentaar. De eerste paar tracks lijken inderdaad direct uit de minder interessante hoek van de jaren '90-dance te komen, maar ergens halverwege wordt ineens een relaxte ambient weg ingeslagen. Aan het einde heb ik dan toch ineens een prettige luisterervaring gehad. Geen werk dat je omver blaast, maar opvallend consistent van begin tot eind.