JJ72 - JJ72 (2000)

De muziek vind ik niet eens zo slecht, maar die zanger. Pijnlijk. Letterlijk en figuurlijk (1,5)

Die slechte zang van de zanger maakt het zo speciaal. Hij kan niet goed zingen, dat is zo, maar dat geeft voor mij juist de kracht aan het album. Voor mij is alles goed eraan, vooral de laatste twee nummers. Algeria en Bumble Bee.

Slecht? Je moet ervan houden maar het is loepzuiver. Een love it or hate it stem.
Ik zal binnenkort eens een stukje typen waarom ik hier 5 sterren aan geef.

Ik vind de stem ook niet slecht. Afwijkende zangers en zangeressen (bijvoorbeeld Alison Shaw van the cranes en Dolores O' Riordan van the cranberries) roepen nou eenmaal helaas bij veel mensen weerstand op. Gewoon overheen stappen en doorheen luisteren.

Geweldige zang, mannen kunnen voor mij niet dramatisch genoeg zijn............................
wat zang betreft dan

Prachtig, na een paar jaar heeft dit album nog steeds niet aan kracht ingewonnen. Ik heb er goede herinneringen aan.

Toch maar dat laatste halfje erbij.

En SB? Waar blijft je toelichting?

Deze heb ik al zolang niet meer gehoord. Maar dat heb ik wel met veel cds tegenwoordig...

Deze cd weer eens uit de kast getrokken. Eerlijk gezegd deed het me niet zo heel veel meer.
Het is het allemaal nét niet. Niet slecht hoor, maar ik mis die extra glans die andere bands op dit gebied wel hebben.

Ook weer eens aandachtig beluisterd, en ook mij deed het bijzonder weinig meer. Alleen Surrender kan ik niet vaak genoeg horen, subliem nummertje, de rest gaat wat snel vervelen. Misschien omdat het muzikaal niet zo heel erg uitdagend is, en omdat de zanger moeite heeft met het vinden van de juiste toonhoogtes (die hij uiteindelijk wel steeds haalt), maar iets is wat net zo vervelend is als dat je ogen niet binnen een seconden accomoderen als je moe bent. Ik ervaar het zang-accomoderen niet als een techniek om van te genieten, maar als een hinderlijke beperking.

In tegenstelling tot jullie (Aero en Jonnie) blijf ik dit album steengoed vinden. Juist door die stem blijf ik het mooi vinden. De opvolger I to sky ben ik al totaal vergeten, die maakte destijds al helemaal geen indruk op me. Misschien dat ik iets heb met deze cd, het is toch een van mijn favorieten geweest, jarenlang al. Het nummer Broken Down bv.... Je haat het of je vind het fantastisch. Zijn stem vind ik juist ongelooflijk zuiver. (Wat wil je, hij is vroeger koorknaap geweest...) Nee, die 5* blijft voor mij gewoon staan!

Klinkt goed, alleen heeft de zanger af en toe heel veel weg van een zangeres....

mooi gezegd, ik luisterde er laatst ook weer naar. Deed me weinig meer. Maar toen der tijd erg veel gedraait.

goei typische brit pop plaat , voor wie muse zeer goed vindt

Ik apprecieer deze JJmuziek énorm, puur genot voor al mijn zintuigen. Misschien niet meteen vrij toegankelijke muziek maar na een paar luisterbeurten kwam ik werkelijk in extase en dat blijft telkens zo wanneer ik ze beluister. Wat betreft de zang:die vind ik van hoogstaande kwaliteit, nuja, meningen en smaken verschillen nu eenmaal... Ook "I to sky" is een aanrader...

Dit is een speciale plaat. Er is hier al veel gezegd geweest over de zanger Mark Greaney. Je kunt zo'n stem haten, maar je kunt niet zeggen dat hij niet kan zingen. Hij zingt niet alleen juist, maar kan ook probleemloos volume en timbre aanpassen waar het moet. Ik heb de indruk dat hij trouwens dé enige motor achter de groep is. Baslijnen en drums missen bijna elke vorm van creativiteit. Het album wordt integraal gedragen door de songwriting, gitaar en zang (als ik me niet vergis allemaal bevoegdheden van Greaney).

Het enige wat me lichtjes stoorde waren de iets soms té eenvoudige songstructuren die voorspelbaar worden: speel een maat of 4 een gitaarakkoorden-melodietje en dan daarbovenop gewoon de gitaar nazingen (=strofe), ook voor een maat of 4, zet uw voet dan op de distortion-pedaal en speel een kicking riff en schreeuw door merg en been wat er op uw lever ligt (=refrein).

Weinig verrassende nummers dus, maar meestal werkt het wel, bij mij toch. Dankzij Greaney's talent en inleving. Ik verwachtte eigenlijk heel veel van het tweede album, gezien ik dacht dat ze (of hij dus eigenlijk) het talent zou bewaren, maar meer maturiteit zou hebben om de nummers af te werken. Ik moet echter zeggen dat ik nog nooit een nummer van het tweede album heb gehoord...
Deze krijgt alvast 4*!

I to Sky is ook een prima album hoor.
Ze zijn nu definitief uit elkaar en zanger/brein Mark gaat zich richten op een solocarriere. Met andere woorden....die zien we nooit meer terug!

Omdat beide zangers een "zeikerige" stem hebben? Voor de rest lijken beide bands totaal niet op elkaar.

En dat ben jij niet blijkens je meest recente recensies. Wonderbaarlijk dat jij deze plaat 4*-en geeft. Of was dat voor de tijd dat je de bak in ging?

Eigenlijk spreekt beaster zichzelf niet tegen. De logica zegt:
a=>b, dit impliceert niet steeds dat "niet a"=>"niet b"

waarbij a="muse goed vinden" en b="jj72 goed vinden".

Los daarvan... mijns inziens toch een behoorlijk verschil tussen beide groepen; Wat ze gemeen hebben is dat ik geen van beide zou associeren met britpop.

Het enige wat ze overeen hebben is dat ze beide wat bombastisch kunnen klinken. Wel beide op een geheel andere manier. Waar JJ72 wat meer rommeliger en gruizeliger klinkt, klinkt Muse juist wat pieliger en strakker. Technisch gezien is Muse beter, denk ik, maar dat neemt niet weg dat JJ72 mij meer aanspreekt. Ik vind deze muziek veel meer charme en emotie hebben dan welke Muse plaat dan ook.

Hoewel ik de pathos van het androgyne schepsel (vocalist) wel kan "diggen", vind ik het geheel veel te voor de hand liggend.

3, nipt.

edit: nah, toch maar 2.5

Ik lees zomaar ineens de allmusic recensie over dit album en ik ben het zelden echt met ze eens, maar juist bij deze persoonlijke favoriet van me hebben zitten ze behoorlijk dicht bij de kern van wat dit album voor mij zo geweldig maakte en nog steeds maakt. De eeuwige puber in mij houdt ontzettend van die ongenuanceerde en onvolwassen teenange angst van dit album. Misschien is het daarom ook niet zo erg dat de band niet lang heeft bestaan.Het tweede album was minder, omdat het volwassener was en wat ik heb gehoord van het nooit verschenen derde album beloofde niet veel goeds eerlijk gezegd.

Zowel bij films als bij muziek als bij eigenlijk alle kunstvormen is volwassener worden lang niet altijd een positieve ontwikkeling.

Eerste 2 nummers zijn echt classic, heerlijk gejank. Daarna wordt het wel wat minder maar de stem van de zanger is echt top (over het uiterlijk van de bassiste ga ik het overigens maar niet hebben, er kunnen kinderen meelezen).

Eindelijk weer eens op een grijze dag uit de kast gepakt. Liedjes als : Snow, Long way south, Undercover angel ze blijven goed. Die krachtige refreinen.

Erg goed album staan echt top nummer op zoals October swimmer,Snow en Oxygen, sterk debuut album wat helaas een stuk minder vervolg had en helaas is er daarna niets meer vernomen van de band

Toch wel!

Ik zag de band in januari 2001 op Eurosonic. Live was het een prima band en vooral het donkere basgeluid viel op (ook de maakster van geluid idd).