The Sixxis - Hollow Shrine (2014)

Mijn recensie voor iO Pages

Met een dergelijke groepsnaam verwacht je misschien een dansbare meidenpopgroep uit 1998, maar niets is minder waar. The SixxiS openden in september nog voor Spock’s Beard en deden dat in de voorbije twee jaar ook voor The Winery Dogs, The Adrian Belew Power Trio en Wishbone Ash. Met producer David Bottrill (Tool, King Crimson, Peter Gabriel) doken ze begin dit jaar in de studio en dat resulteerde in het pittige, rechtdoorzee-maar-beklijvende Hollow Shrine. Hoewel men zelf onder meer Rush, Muse, Pink Floyd, Led Zeppelin en klassieke muziek (ook System of a Down, maar dat hoor ik er echt niet in) als belangrijkste invloeden vermeldt, was mijn eerste gedachte… Enchant en Spock’s Beard. Vooral Vladdy Ishakov’s stem lijkt sprekend op die van Ted Leonard en dat is geen straf. Hij incorporeert ook soms oosters aandoende stemcapriolen, een absolute meerwaarde.

Het album herbergt een voortdurend dreigende sfeer, de nummers zijn wat korter dan ‘gangbaar’ (in prog), maar hoeven niet langer, en die spanning blijft er het hele album in. Er wordt sterk gemusiceerd en je hoort soms wat clichés voorbij zoeven in de hardere stukken, maar het verwondert me dat deze groep zo onbekend is, want het evenwicht tussen alles wat een album zo dynamisch en interessant maakt, is aanwezig. Deze Amerikanen vinden de juiste balans tussen technisch vernuft en emotie en ongewone maatsoorten (die 15/8 in het instrumentale en meest proggy lied Coke Can Steve is verdomd lekker) en een rechttoe rechtaan aanpak die absoluut een breder publiek zou moeten aanspreken.

Tips: de mysterieuze opener Dreamers die je meteen de stuipen op het lijf jaagt en afsluiter Weeping Willow Tree, een dromerige ballade die op haar geheel eigen wijze akelig aandoet. Hollow Shrine is een meer dan degelijke plaat en behoudt een constant niveau zonder echte uitschieters, en is op zijn minst enkele luisterbeurten waard.