Until the Ribbon Breaks - A Lesson Unlearnt (2015)

Door de singles erg nieuwsgierig geworden naar het album. Aanvankelijk dacht ik 'het zal wel zo'n James Blake-achtige R&B electronic combi worden (of noem nog eens wat namen binnen 'het genre') en dat gevoel krijg ik bij de eerste twee nummers ook wel een beetje, maar zodra A Taste of Silver volgt weet je dat dat niet klopt. Moeilijk te omschrijven wat het nu is: er zit soul in, rock, electronic. Het stuitert alle kanten op maar ontspoort totaal niet, en dat intrigeert.

Neem een Romeo. Ja het is electronic vermengd met R&B wat tegenwoordig niet meer zo verrassend is, maar dit nummer heeft dan zo'n bijzondere laag die net even verder gaat wat het toch wel een beetje betoverend maakt, en zo zijn er volop van die verrassingen.

Het enige dat me weerhoudt van enorme euforie is de zang. Die doet me niet zo heel erg veel. Het prikkelt niet en weet niet voldoende uit te dagen.
Gelukkig heb je dan tracks als Perspective (doet me denken aan de hoogtijdagen van Tricky en Massive Attack) waar dat euvel niet speelt.

Maar verder? Lekker album!

oh wat is 2015 op muzikaal vlak geweldig begonnen
twee derde van de nummers kende ik al en er had iets meer samenhang mogen zijn (abrupte overgangen soms behalve bij Pressure/Goldfish), maar wat een allegaartje aan fantastische songs is dit geworden!
Vernieuwende sound en goeie songs!

Tof zo een nieuwe album, hoewel ik een aantal nummers al ken wegens de eerste EP. Desondanks ligt het wel in de lijn met het rest van de album; mooie mix van R&B, soul en elektronisch. Het luistert allemaal lekker weg, hoewel sommige tracks minder abrupt hadden mogen eindigen.

Dit smaakt in ieder geval naar meer, alleen jammer dat er weinig nieuws onder de zon is als je de beste man al een tijdje volgt.

4,0 Sterren.

Why do you Like … Until The Ribbon Breaks?

Because it makes me Happy.

Laten we dit nu eens allemaal in een ander perspectief bekijken. Het debuutalbum van Until The Ribbon Breaks is eindelijk uit en de eerste kritiek kwam er al direct. Zo weinig nieuwe nummers? maar is dit niet logisch als je het ontstaan van hun naam er eens bij haalt? De naam komt er vooral als referentie naar het afspelen van cassettebandjes. Meestal een cassette opgesteld met favoriete muziek die van de radio geplukt zijn.
Komen we bij een ander commentaar die al rap volgt na een eerste luisterbeurt, dat is namelijk dat de nummers geen lange intro’s en outro’s hebben en heel rap in elkaar over vliegen op sneltempo. Dit is waarschijnlijk dus ook de bedoeling want als je vroeger een cassette samenstelde wilde je zoveel mogelijk favoriete nummers erop zetten. Waarom dit dan zo van het ene genre in het andere vliegt is natuurlijk ook te begrijpen want favoriete nummers zijn nu niet allemaal in 1 genre te stoppen. Wat dit trouwens beter maakt dan een samengestelde cassette is dan weer de samenhang van de nummers. Ook al zijn ze zo verschillend toch hangt het allemaal aan elkaar. Op een filmische manier dan wel.

Komen we natuurlijk bij het punt dat Pete een filmliefhebber is. „Pressure” werd geschreven naar aanleiding van de rellen in Londen op beelden van de film „Lost Highway” zonder geluid. Dat hij ook een liefhebber van teksten en poezië is steekt hij zeker niet weg. In „Romeo” geeft hij een geheel eigen draai aan de tekst van shakespeare en hoe hij het zou gedaan hebben. Ik moet hem daar helemaal geen ongelijk in geven. Daarnaast is Pete ook een hiphopliefhebber, dat hij dan nog eens met 3 van de betere rappers mag samenwerken van het moment. Die alle 3 een heel mooie bijdrage leveren aan de nummers ook al zijn sommige bijdragen heel kort maar wel erg krachtig. Net zoals dit album kort en krachtig maar wel op vollen bak op repeat staat.

Waarom? Eerst en vooral omdat er altijd wel iets gebeurt, alsof je naar een film luistert die van de ene wending in de andere vliegt maar uiteindelijk toch weer terugkeert naar waar het begon. Daar is „Pressure” nog het beste voorbeeld van. De film moet je er wel zelf bij voorstellen maar je kan natuurlijk veel kanten uit. Een andere reden is de subtiliteiten van sommige instrumenten die in nummers zitten. De piano, de trompet, … de verschillende lagen waaruit een nummer is opgezet waardoor dit album ook nooit gaat vervelen na een tijdje.

Een ander voordeel is dat dit alle kanten uitvliegt zonder dat het in herhaling valt (ik weet, ik val wel in herhaling) en dit zonder de samenhorigheid te verliezen.Ze maken van wat bij vele albums een nadeel is, hun voordeel. Dit album spreekt, danst, filmt, poeziët, knalt, splettert, revolutioneert, is sexy, geeft u een smaakje zilver … en het is goud waard. Dus vertelt het aan de anderen en laten we vooral niet vergeten om eens iets in een ander perspectief te durven bekijken.


So who am I to cheat time?
I've been trying to gauge the ending
And you'll do just fine
So use me, taped and broken,
Like your favorite old table
We could just play out through the summer,
Until the ribbon breaks