Ondanks dat dit totaal anders is dan we tot dan toe van Vengeance gewend waren, is dit toch echt wel een goed album! Inderdaad zou je dit met een beetje fantasie de eerste Ayreon kunnen noemen.
Ik vind dit toch minder dan Ayreon. Dat komt misschien doordat Leon een nogal schreeuwerige manier van zingen heeft. De nummers zijn ook minder spannend. Vind ik dan.
De comeback van Vengeance. Blind gekocht. Ik verwachtte iets in de lijn vanTake It Or Leave it of voor mijn part Arabia, maar ik had kunnen weten dat er ook zo'n jaren 90 hardrockalbum klaar lag. Veel groovende midtempostukken. Weinig pakkende melodieën. Op zich is het best een aardig album maar toch een overduidelijke gekunstelde bandwagonplaat. Houthakkersbloesjes aan. Beetje stoer en sober doen. Af en toe word ik wel gegrepen door de enigszins duistere toon van de plaat.
Een uitgeklede Ayreon kan. Want dat is in de kern ook gewoon midtempo hardrock. In feite lag het materiaal al een poosje op de plank voor het uitgebracht werd. Waarschijnlijk bedoeld voor een Ayreonplaat. Maar dat is het dus niet geworden. Het spul stamt dus van way before 1995.
Duidelijk een groeibriljantje. Na een paar keer draaien valt het kwartje en is dit een prima hardrockplaatje. Allen zijn nummer 9 en 10 opgedraaid. Op nummer 9 wordt duidelijke Live or die gezongen wordt terwijl nummer 10 zo heet. Zegt natuurlijk niks maar ik vraag het gewoon af.
Heb het ook gezien inderdaad. Gelijk deze weer eens geluisterd. Prima plaat! Je zegt Ayreon. Logisch en klopt ook. Maar ik trek dan de lijn even door naar Star One. Daar heeft dit album heel erg van weg qua sound en sfeer vind ik.
Wat is en blijft Darkside of the brain toch een fantastisch nummer! Hoorde het weer eens voorbij komen op een verzamelaar. Was lang geleden maar het kwam gelijk weer 'binnen'. Dit album dus maar weer eens onder het stof vandaan halen.