VHS Head - Persistence of Vision (2014)

Het tweede album van de goede man op het alom bejubelde Skam label.
Het eerste album van VHS-head; trademark ribbons of gold, vertoonde een berg potentie. Een gaaf idee; muziek enkel opgebouwd uit samples getrokken uit oude VHS-opnames en fundamentele muziekvaardigheden maakte dit tot een bijzonder album. Wat mij echter altijd tegenstond was dat het toffe idee gewoonweg niet genoeg was een volledig album te dragen. Daarnaast klonk het dikwijls als een onsamenhangende brij van geluid.
Nu komt hij met het tweede album en wat direct opvalt is dat het meer een album is; luisterbaarder door context en verhaal ipv flarden muzikaal geweld. Het oorspronkelijke idee wordt nog steeds niet van afgeweken; vandaar wellicht de titel. Maar meneer Head heeft aangetoond dat zijn uitgangspunt wel degelijk een heel album kan dragen.
*3,5 met uitzicht op meer.

Belachelijk lekker album op de eerste paar tracks na.

De opener doet het nog niet helemaal voor me. Klinkt als Jackson and his Computerband samen met Mr. Oizo in de studio - maar dan niet hun allerbeste track. De tweede track is ook nog niet helemaal raak, tegen het einde ervan beginnen m'n hersennen wel lekker te smelten (ontspannen) van de funkdosis waarmee het album begint. Daarna heb ik het gevoel dat het album echt van start gaat. Er komt wat rust en opbouw in. Hiphop achtige beat. Mooie psychoacoustische effecten. Dit bouwt lekker ergens heen. De vocalsample na iets meer dan 2 minuten doet me aan Art of Noise denken (ook sample-gedreven electro groep), mooi hoe dit een soort geavanceerdere versie daarvan is, terwijl die groep voor die tijd erg geavanceerd bezig was. Track 4 is ook weer een rustpunt, ondanks de levendig waaiende gelaagde geluidsstromingen erin. Zo luistert een album dus goed weg. Track 5 had ook weer een track van Jackson en Oizo kunnen zijn, lekker stevig, met de tracks ervoor kan dit wel. Heeft z'n momentum. De vocalsamples die inkomen doen wat aan jaren '80 Michael Jackson denken, maken de productie rijker, zeker als ondersteunende synths ook druipend beginnen te wobbelen. Vanaf hier begint op te vallen dat deze man een stapje extra heeft weten te zetten. Red Ocean Apocalypse is daar de onderstreping van, jesus wat een vette track zeg. Vernietigende track, heerlijk. Voelt als een overwinning voor de ziel. En hup, vet verder met 'Dead to Morrow'. 'Tracking the Moon Beast' is een intense choatische workout, doet wat aan latere Gescom denken (hoogstwaarschijnlijk heeft deze gast daar aan meegewerkt) en ook aan recente Autechre. 'Frozen' is grappig qua melodieën en vocalsamples. Lekkere drive, geslaagde volle electro track. Bevredigend. En helemaal als 'Body Magic' daarna volgt. Shit zeg. Sluit aan bij het beste werk van Hudson Mohawke dat melodiewerk. 'Farewell Africa' is een grappige outro. 'Do You Understand?' doet aan 'The Devil Is In The Details' van BOC denken, niet even goed, maar leuk gedaan.

Een album waar ik van opleef. De meeste muziek is eigenlijk veel te onzinnig en voorspelbaar, dit leeft en sprankelt echter.

Erg vet dit! Mooie mix van dance, idm en rauwe industrial. Het gaat eigenlijk alle kanten op, een beetje zoals het werk van Cevin Key met Download en andere jaren 90/00 acts.. het mooist is het als al die elementen in één track samenkomen, zoals de derde track of de 7e. Do You Understand is ook lekker duister met die demonenstem.. voor mensen die niet bang zijn voor wat variatie in hun electronic is dit een dikke aanrader!