Anaïs Mitchell - Xoa (2014)

Dit album is echt gruwelijk aan mij voorbij getrokken. . Morgen gauw kijken of ik het ergens kan vinden.

Opzich is het een fijn album, Anais alleen met gitaar. Zeker weten doe ik het niet, maar in ieder geval een deel van deze nummers zijn nummers die ze al eerder opnam met band. Dit maal zonder franjes.
Probleem is soms een beetje dat het te 'leeg' wordt en wat op elkaar gaat lijken. De stem van Anais moet je liggen, net als een Joanna Newsom. De stem ligt hier dus sterk op de voorgrond.

Gebeurt mij niet vaak maar ik begin langzaam aan fan te worden van Anaïs Mitchell. Haar stem ligt mij zeer goed. En ook hier alleen in combinatie met haar gitaarspel. Zo’n nummer als ‘Out of Pawn’ is voor mij pure magie.

Luisterend naar dit album in de periode dat de donkere dagen van de herfstige winter steeds sneller afscheid nemen omdat de zon steeds sterker wordt is ook een mooie overgang voor mij persoonlijk. Ik kom uit mijn winterslaap omdat Anaïs mij zachtjes wakker zingt. En bij elke noot die ik hier hoor verlang ik steeds meer naar de warmte van de aankomende zomer..

Ik heb iets bijzonders ontdekt en dat is Anaïs Mitchell. Hoe mooi kan je muzikale ontdekkingsreis soms zijn..

Door de laatste Big Red Machine weer eens de albums van Mitchell aan het beluisteren. En vanaf de eerste gitaarnoten van Any Way the Wind Blows kom het kippenvel weer op mijn armen. Er schijnen nog wat zomerse dagen aan te komen en in combinatie met de inval van het zonlicht in de herfst is het goed toeven in de muzikale landschappen van Anaïs..

Dit blijft ook een bijzonder album omdat een aantal 'oudere' nummers nu alleen door Anaïs met haar gitaar gespeeld worden. Geeft iets intiems.