Primordial - Where Greater Men Have Fallen (2014)

Weer een marathon ten einde. Een hele bevalling deze keer, want behalve de eerste twee platen, is de muziek van Primordial toch een hele bevalling om te luisteren. De muziek zit altijd weer goed in elkaar. Het is lastig, zo niet ongemogelijk, om op basis van een luisterbeurt een voorkeurslijstje te maken. De kwaliteit ligt steeds dicht bij elkaar. Elk album is dan toch net wat anders en daarmee steeds niet per se echt beter of slechter dan de ander.

Enkel Imrama zal niet meer gedraaid worden in de toekomst. Where Greater Men Have Fallen des te meer. Dit is een album dat vaker gedraaid moet worden, wil je het op waarde kunnen schatten. Nu is Primordial zelfs op de automatische piloot een weergaloze band met unieke gitaarpartijen en één van de beste frontmannen die metal te bieden heeft.

Hoewel de echte klik wegblijft, is dit weer een er genietbaar album. Het pakt me nog niet zoals Spirit The Earth Aflame en To The Nameless Dead dat wel doen. Where Greater Men Have Fallen is een hard, soms meedogenloos album met (als ik de titel mag geloven) een donker, zwaar thema. Het is oo een vrij gevarieerd werkstuk. Interessant om te horen hoe de Ieren rustig minutenlang wat kunnen aanmodderen om vervolgens een versnelling of een solo erin te gooien, waardoor een nummer plotseling echt iets doet. Primordial doet dat hier op verschillende manieren. Babel's Tower heeft een krachtsexplosie, Come The Flood eindigt op een manier die erg aan Opeth doet denken.

Ook weer typisch Primordial: de laatste nummers zijn vaak de beste. Born To Night en Wield Lightning To Split The Sun behoren tot het betere werk van de band. De muziek komt toch het beste tot zijn recht met sfeervolle passages. Lastig kiezen weer. Een heel eervolle vijfde plaats, omdat ik Redemption toch net wat beter vind.


Eindstand:
1. Spirit The Earth Aflame
2. To The Nameless Dead
3. Storm Before Calm
4. Redemption at the Puritan's Hand
5. Where Greater Men Have Fallen
6. The Gathering Wilderness
7. A Journey's End
8. Imrama

Gemiddeld: 4,19


1. Primordial (4,19)
2. Iced Earth (3,25)

Where Greater Men Have Fallen stond nog goed in mijn geheugen, aangezien het in 2014 voor mij in mijn eindejaarslijst een tweede positie beklom. Het is echter wel een album dat enkele luisterbeurten nodig heeft om compleet te grijpen, dus met deze extra kennis is mijn album dan ook waarschijnlijk zeker een halve ster hoger dan ik hem de eerste keer zou geven.

Where Greater Men Have Fallen is wat mij betreft qua productie wel het meest vette album dat de band ooit heeft uitgebracht, aangezien werkelijk alle instrumenten goed tot hun recht komen en vooral loodzwaar klinken. Het is tevens het album dat het meest overeenkomsten heeft met het epic metal subgenre, aangezien ik helemaal bij het eerste nummer zelfs een Hail To England-era Manowariaanse sound hoorde. Gelukkig pakt de band het beste van deze band, om het nog beter te maken, want het blijft allemaal intelligenter, naargeestiger en beter uitgewerkt.

Als er een prijs zou zijn voor tofste songtitels, dan zouden Where Greater Men Have Fallen en Wield Lightning To Split The Sun met het grootste gemak met zilver en goud ervandoor gaan. Als het op beste songs aankomt, zouden het in dit geval Born To Night en Wield Lightning To Split The Sun zijn, waarop de galmende gitaarlijnen de aandacht het meeste opeisen. De prachtige zang maakt het nog even af. Deze hele marathon heeft me tevens doen beseffen dat Primordial zich ook nog eens in mijn toplijst van beste bands ooit plaatst.

Uiteindelijke lijst:
1. To The Nameless Dead 5*
2. Spirit The Earth Aflame 5*
3. Redemption At The Puritan's Hand 4.5*
4. Where Greater Men Have Fallen 4.5*
5. Storm Before Calm 4.5*
6. A Journey's End 4*
7. The Gathering Wilderness 3.5*
8. Imrama 3*

Gemiddeldes:
1. Sonata Arctica 4,33*
2. Primordial 4,25*
3. Helloween 3,9*
4. Iced Earth 3,81*

Binnenkort komt een nieuw album van Primordial uit, een mooi moment om terug te grijpen naar dit album. Where Greater Men Have Fallen is het eerste album dat ik van ze kocht.

Dit album is intens, episch en grandioos! De bezwerende en aangrijpende manier waarop Alan Averill zijn teksten declameert creëert een nauwelijks te onderdrukken behoeft om met gebalde vuisten je armen in de lucht te steken en mee te brullen. De voortdenderende riffs zitten vernuftig in elkaar en dankzij het transparante gitaargeluid komen de harmonieën en tegendraadse riffs prachtig samen. De ritmesectie drijft het geheel eenvoudig, doch doeltreffend aan.

Vier sterren is eigenlijk te weinig voor deze meesterlijke en meeslepende plaat. Ik gooi er een halfje bij.