Songs: Ohia - Ghost Tropic (2000)

Echt een sterke plaat, dit. Waar ik altijd dacht dat Didn't it rain mijn favoriet zou blijven, heeft deze inmiddels stiekem dat plekje ingenomen. Het geluid hier is wat duisterder dan we gewend zijn van dhr. Molina, en wat minder melancholisch. Let vooral op de 2 prachtige lange tracks! 4/5

'Toen ik heb wilde luisteren in de cd winkel verbood de man dat ............... Je moest de cd in zijn geheel luisteren en niet een stukje en dan skippen naar de volgende dat was totale afbreuk aan de cd. '

Dat is nog eens juist advies geweest van die man. Wow.

Wederom een bijzonder intens album. Ik werd weggeblazen door Lioness terwijl Axxess & Ace wat tegenviel, maar gelukkig is dit album weer zeer goed. Jason Molina houdt je de gehele tijdsduur in een soort houdsgreep. Toch moet ik toegeven dat Molina soms wel heel veel van luisteraar verwacht. Hoewel het album mij de gehele tijdsduur kan boeien, kan ik mij goed voorstellen dat dit niet voor iedereen geldt. Maar wat mij betreft een schitterend album van een zeer opmerkelijke artiest die ik hopelijk ooit een keer live mag aanschouwen.

Ghost Tropic: of de plaat waar stilte een instrument wordt. Molina mediteert en slaat de snaren enkel nog aan uit pure noodzaak op dit album, hij is spaarzaam met elke noot en de nummers vallen net niet uit elkaar. Het zorgt voor een fascinerende luisterervaring. Ik vraag mij telkens af waarnaar ik nog aan het luisteren ben, ik kan niet benoemen wat Ghost Tropic zo uniek maakt, Ghost Tropic is niet de eerste plaat waar de meditatieve ervaring de individuele nummers haast overstijgt. Het is een ongrijpbare plaat, elk nummer verschijnt uit het ijle en keert ernaar terug. Ghost Tropic perfectioneert soberheid en elk nummer nestelt zich in weerbarstige sloomheid. Laat vooral de plaat voor zichzelf spreken, of zwijgen

Nooit eerder een review hier geplaatst terwijl ik deze site al jaren volg. Jason Molina raakte mij in 2000 met het verschrikkelijk mooie album Lioness, maar wat een pracht heeft deze man nog meer te bieden gehad. Dit album heb ik pas veel later ontdekt en wat lukt het Molina om te raken met minimalisme. Ik krijg het er koud en warm van tegelijk.
Deze plaat (bij voorkeur natuurlijk vinyl) luistert als een trip waar je rust vindt, maar o zo hard wordt geraakt.
Tranen en geluk tegelijk.
Wat houd ik van deze helaas te vroeg overleden geweldenaar.

Na het luisteren naar Live: Vanquishers kreeg ik gelijk weer zin in een paar studio-albums van Jason Molina.

En ben maar gelijk begonnen met deze Ghost Tropic. En de magie is nog niet verdwenen. Wat een pareltje is dit toch!

De hoes is al tekenend: helemaal zwart. Dan zou je denken dat het een zwaarmoedig album is geworden. Aan de ene kant is dat ook zo. De songs zijn spaarzaam qua instrumentatie en erg traag. Soms doet het wat aan een dodenmars denken. En ook de teksten handelen niet bepaald over de zonnige delen van het leven.
Maar aan de andere kant is de muziek helemaal niet zo somber. Jason legt zich er niet bij neer en biedt altijd hoop en troost.