Slayer - Undisputed Attitude (1996)

Hoe is dit album? Fans van harde punk en '90 hardcore zijn erg fan van deze plaat.
Ik ken elk album van Slayer behalve deze.

Vette hardcore/punk plaat van Slayer, overgoten met de altijd herkenbare King/Hanneman saus. En m.i. ook wel een logische stap toentertijd, de sound van de vroege Slayer had immers best raakvlakken met de vuige punk/hardcore uit de vroege jaren '80.

Klopt. Zo veel zelfs dat het door sommigen de eerste 'metalcore'-plaat genoemd wordt. Kan ik me stiekem nog in vinden.

goedgekozen covers, vette uitvoeringen en hopelijk een uitnodiging voor de toch vaak conservatieve metalheads om zich eens in te verdiepen in een interessanter genre: Hardcore Punk

Tja, Slayer. Covers. Best wel ruig enzo. Misschien een uitnodiging voor de toch vaak conservatieve hardcore punkers om zich eens te verdiepen in een interessanter genre: Metal.

Grappig, de meeste personen die van thrash en dergelijke houden kunnen de hardcore punk prima waarderen, terwijl omgekeerd metal altijd een vies woord is geweest.
Gek genoeg heb ik deze al bijna 20 jaar op cd, maar slechts enkele malen beluisterd, omdat ie me niet echt kon boeien. Maar eens weer opgezet en begrijp nu eigenlijk niet waarom.

Onlangs de Vinyl Conflict Box op de kop getikt en ja.... daar zit deze LP dus ook in. In 1996 na een luisterbeurt bij de platenwinkel verketterd en nooit meer geluisterd.

Vanavond toch maar eens opgezet en ik moet toegeven..... het valt me nu best mee. Gelukkig duurt het album niet lang en blijft het behapbaar. Met het afsluitende Gemini bevestigd te band wel dat ze vooral goed zijn als ze zichzelf blijven.

Beste mensen, ik schiet van deze plaat gewoon in de lach. Ik luisterde nog niet naar Slayer toen dit schijfje uitkwam, maar dit is in mijn ogen gewoon artistieke zelfmoord. Ik ben blij dat ik hier nooit een cent aan uitgegeven heb. Ik voel geen behoefte om liefhebbers van hardcore en punk te schofferen. Ik draai soms ook graag muziek waarbij mijn omgeving zich afvraagt wie er gekeeld wordt. Dat heb ik oa met dit genre. Ik kan enerzijds blij zijn dat de songs erg kort zijn, maar je krijgt er vervolgens wel heel veel van voor de kiezen. Eigenlijk zou ik nu moeten zweren nooit meer iets van Slayer te luisteren. Dit soort schijtherrie is onvergeeflijk. Nog nooit heb ik een album in een marathon zo snel willen uitzetten.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Divine Intervention
7. Undisputed Attitude

Ik voel me gewoon bijna lullig dat ik hier een cijfer voor heb gegeven, aangezien het overduidelijk is dat hardcore/punk NIET mijn genre is. Waar ik Divine Intervention al rampzalig vond door Araya's punky geschreeuw, krijgen we nu de volledige package met een album met covers. Moet ik het nu beoordelen op de composities? Ik kan het niet doen op hoe ze klinken in vergelijking met de originele songs in ieder geval, aangezien ik niet bekend ben met deze uitgaves. Puur en alleen op hoe het klinkt dan maar: absoluut niet goed. Araya's gekreun bezorgt me per album meer en meer fantoompijnen en deze drie-akkoorden songs klinken stuk voor stuk inwisselbaar. Boze jongens-muziek, in dat opzicht past het prima bij wat Slayer doorgaans doet. Gemini is als enige eigen Slayer-nummer een verademing en zelfs dan vind ik het nummer nog steeds niet goed. Grappig dat de band daar dan ineens een Alice In Chains-vibe er overheen gooit.

Dit hoef ik nooit meer opnieuw te horen.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Divine Intervention
7. Undisputed Attitude

Ook bij mij is één ding héél duidelijk nadat ik deze plaat eindelijk heb afgesloten, hardcore/punk weet ik veel wat ze er allemaal nog bij verwerken is zeker niet mijn style van muziek, en ook ik heb met pijn en moeite deze plaat uit moeten luisteren. Het is zelfs zo erg, dat ik geen enkel nummer van deze plaat in mijn Spotify lijst heb geknikkerd, wat ik bij veel albums wel heb dat ik soms wat nummers hoor die echt goed zijn, ik heb dat echt niet bij dit Slayer album. Kom op, nummers als 'Spiritual Law' en vooral 'Violent Pacification' zijn echt verschrikkelijk en ik heb me 32 minuten geïrriteerd aan deze plaat. De kracht die Slayer ooit in zijn albums heeft gestopt (en dan praat ik vooral over de eerste drie) zijn ze totaal kwijt, Slayer klinkt nog steeds 'hard', maar wel 'hard' slecht, geen enkel nummer heeft mij weten te vermaken en ook in mijn huis word deze album nooit meer opgezet, daar zijn we het dan tenminste over eens want dit is toch wel het slechtste werkje wat Slayer tot nu toe heeft neergezet, schandalig.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. Undisputed Attitude

Maar hoe kan je nou weten dat je de originele versies niet goed vind? Dit zijn maar de interpretaties van Slayer en de originele versies zijn zo veel beter.

Exact. Slayer is Slayer, maar haalt nergens de intensiteit van Minor Threat.

Ik krijg bijna medelijden met lennert, Kondoro0614 en RuudC! Zelfkastijding voor de goede zaak, zo zie ik het maar? De discipline om daadwerkelijk alle albums uit te luisteren waardeer ik.

Dit was de enige plaat van Slayer die ik nog nooit had geluisterd, maar wat een gemis! De agressie van Slayer komt in de hardcore misschien wel net zo sterk naar boven als in de thrash waar men bekend om is. De productie is ook nog eens beter dan op Divine Intervention! Je kunt zien dat hier de weg wordt geplaveid om andere genres te gaan verkennen op Diabolus en God Hates Us All. Niet altijd met hetzelfde succes, dat is nu bekend, maar op Undisputed Attitude klinkt men energiek, met een gezonde dosis scepsis tegenover het systeem, en doet men meerdere nummers van Slayers vroege voorbeelden (neem ik aan althans) eer aan. Niks mis mee!

1. Reign in Blood
2. Seasons in the Abyss
3. Show No Mercy
4. Undisputed Attitude
5. South of Heaven
6. Divine Intervention
7. Hell Awaits

Heb hier bij verschijnen nooit wat aan gevonden en altijd links laten liggen. Om toch eens te horen waarom en om de collectie te completeren Undisputed Attitude bij Dodax besteld waar het toch niet veel kostte. Eenzelfde gevoel van dat dit wel snel uit mocht zijn bekroop me de eerste luisterbeurt en ook de eigen track Gemini viel me tegen. De tweede luisterbeurt vermaakte ik me bij vlagen en is het meer dat ik Slayer niets en niemand ontziende thrash metal wil horen spelen (als ze in goede doen zijn) dan dat ze me nou zo nodig op hardcore punk 'trakteren'. Komt bij dat ik in de regel niet zo'n fan van coveralbums ben en de punk wel bij de grindcore haal. De hoes vind ik nog wel leuk met die 'fuck you' attitude die het placht uit te stralen.

What is not to like?
Superstrakke band levert de beste punk songs. Die slayersous smaakt heerlijk.

Toegegeven maakte de eerste luisterbeurt maakte mij misselijk. Zoveel aggression. Je moet eraan wennen.

Het is toch best leuk om al deze klassiekers met een Slayer saustje te horen. het past eigenlijk prima. genadeloos hard. Leuk om te horen.

Blijkbaar was het resultaat tussen verwachting en beleving zo groot dat ik 7 jaar geleden zelfs een voldoende voor dit album over had toen ik het ging luisteren. Dat cijfer moet ik bij herbeluistering toch rectificeren...... Wat een martelgang.... Punk is niet bepaald mijn favoriete genre en daar kan zelfs Slayer geen verandering in brengen.

Heerlijk. Ik hou van punk. Normaliter niet van Slayer, ik vind ze maar plastic. Maar dit doen ze heerlijk.

Ja ja, ook slayer blijft niet geheel trouw aan zichzelf. Ze halen zich hier de invloeden van de Hardcore Punk op de hals. Liever hadden ze dat niet gedaan, het ligt ze ergens wel qua stijl maar ze weten het niet boeiend te maken. Punk kan ik op zijn tijd ansich wel waarderen, maar het is niet perse mijn ding. Mijn interesse is dan ook vrij laag in dat soort muziek. En dat helpt deze plaat ook niet echt mee.

Ze beginnen de plaat met een reeks korte knallers. Pas op de 2e helft durven ze een paar keer de 3 minuten aan te raken. Dan zou je denken dat ze hier net zo bruut tekeer gaan als bij Reign in Blood. Maar die agressiviteit is hier maar in beperkte maten aanwezig. Misschien ligt het aan hun zelf, misschien aan de punk insteek. Maar het komt allemaal minder sterk over op deze plaat. Het geheel klinkt wat doffer en kaler. Waar ze vaak nog wel wat van sfeer wisten over te brengen is die hier nauwelijks te vinden. Het geheel klinkt ook nog eens erg formulematig, een probleem wat ze al wat langer hebben trouwens, maar wat ze mooi wisten te verbloemen met sterke nummers.

Undisputed Attitude is voor mij een vrij saaie plaat. Het komt allemaal wat inspiratieloos over en ook wel wat puberaal. Waardoor het geheel voor mij eigenlijk weinig interessant klinkt. Ze hebben vroeger beter werk afgeleverd en dit voegt geen nieuwe interessante nummers toe aan hun werk. Dit is er niet eentje om vaker te draaien.

Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Divine Intervention
6. Show No Mercy
7. Undisputed Attitude

Vraagje aan legian over je eerste zinnen: De groep had vanaf het prille begin toch al de invloed van hardcore punk in zijn muziek?

Mwa, Slayer is begonnen als Mötley Crüe-achtige coverband. Show No Mercy was daarentegen een typisch US speedmetalproduct.
Deze coverplaat is vooral een verzameling voorliefdes van Jeff Hannemann die op behoorlijk platte wijze door je strot geduwd worden.

Plezante plaat dit. Veel beter dan dat spaghetti-incident van GnR als we over "punkcoverplaten" van metalbands praten. Dat de gemidddelde metalfans dit ook niet pruimen begrijp ik. Die komen klaar bij teksten over draken en zo, en technische virtuositeit. En de hardcorefans, tsja, die worden gek van eens een solo. Maar de thrashfans? Ik zou zeggen dat die net dit kunnen pruimen. Dat is net zo wat een kruispunt van twee genres. Slayer zat in het begin tussen Discharge en NWOBHM in. En hier brengen ze Minor Threat en Dwarves covers (en zo) maar dan met een echte nasty sound. Zeker mr. Freeze, wat een nummer.

Soit. ONDERSCHAT

Hoezo niet? Je weet dat die best hard gaan op dingen als S.O.D. en D.R.I.
Ik vind Undisputed Attitude tamelijk ongeïnspireerd. Zelfs het Slayerding Gemini is wat aan de vlakke kant.

Ben ook niet zo wild van deze plaat. Beetje vlak en het geheel klinkt mij als een tussendoortje in de oren.
Van The Spaghetti Incident word ik trouwens enthousiaster. Na die 2 vermoeiende en theatrale albums uit 91' klinken Rose en Slash fris en vind ik het songmateriaal van al die Amerikaanse/Engelse punkbands goed toegespitst op het geluid van Guns N' Roses.

Ik hoor het er eigenlijk niet in terug. Show No Mercy klinkt meer als een combinatie van NWOBHM en Speedmetal voor mij. Zal misschien wel als invloed geweest zijn, dat weet ik niet. Maar ik denk en hoor bij die plaat geen Hardcore Punk in om eerlijk te zijn.

Ik hoor dat ook niet terug.

"Show No Mercy was daarentegen een typisch US speedmetalproduct." schreef ik al eerder vandaag.

Hell Awaits was een echt thrashproduct van die tijd. Door dat album werd opgetrokken met acts als Celtic Frost en Possessed die een vrij occulte toon aansloegen. Met het aantreden van Reign In Blood werd het wat eclectischer en daarin zou je met wat goede wil wat hardcore punk kunnen horen. En dan doel ik op de korte, krachtige uitspattingen in combinatie met meer maatschappelijke thema's die je vooral in de dan opkomende crossover scene wel tegenkwam.

Hoi legian en Edwynn, ik hoor het dus wél terug. Toen en nu. Niet alleen dat, de groep liet het ook wel eens vallen, zoals hier Dave Lombardo (fragment van 81 seconden).
Dit artikel noemt Dead Kennedys en Black Flag als invloeden, maar geeft geen bronvermeldingen. In ieder geval is het - volgens mij - niet zo dat dit Undisputed Attitude zomaar uit de lucht kwam vallen. Destijds was het vooral iets wat ik terughoorde, toen de groep op de radio klonk (in VARA's Vuurwerk?).

Laatst opnieuw: kwam een mij onbekend nummer tegen van het Engelse Discharge uit 1980. Geen idee of Slayer die groep als invloed heeft/had, maar in But After the Gig uit 1980 hoor ik qua drum- en (solo)gitaarwerk dingen die ik later bij Slayer tegenkwam. De huilende tremolouithalen bijvoorbeeld. De maatschappelijke thema's die Edwynn noemt, dat is vermoedelijk ook iets wat uit punk kwam overwaaien.

Maar goed, jullie beleven dat dus anders en dat kan uiteraard ook.

Tja die gasten luisterden allemaal naar die dingen. Metallica ook. Dus het zal best een invloed zijn geweest. Maar die US thrash/speed hausse werd een totaal nieuw genre.
Daarbij vind ik Undisputed Attitude in geen velden of wegen te vergelijken met Show No Mercy. Die is stervensmelodieus in vergelijking met die punkdingen.

RonaldjK Ik geloof direct dat het een inspiratie is geweest. Zelf hoor ik het er echter niet in terug. Helemaal als ik deze twee platen naast elkaar luister is het verschil erg groot. Show no Mercy is veel sfeervoller en melodieuzer dan deze. Ze zijn allebei schreeuwerig en ze knallen door. Maar hier klinkt het allemaal een stuk kaler. Een drumfill, riff, ritmesectie of dergelijke zou misschien wel zo uit de Hardcore Punk kunnen komen, ze geven mij echter nergens het idee dat ze dat als duidelijke inspiratie hadden, behalve bij dit album dan.

Zoals ik eerder al zei hoor ik bij Show No Mercy veel meer Speedmetal en NWOBHM invloeden.

Verschil moet er zijn toch

legian, ja, herkenbaar hoor! Het zat 'm in je zinnetje "[Slayer] blijft niet geheel trouw aan zichzelf." Dat blijven ze - mijns inziens - dus wél, zij het dat ze zich hier op Undisputed Attitude louter op hun invloeden van punk/hardcore richten, een onbekender kantje voor sommigen wellicht.

Op hun eerste werk hoor je inderdaad vooral speedmetal en NWOBHM. Destijds op de radio herkende ik dit als de volgende Grote Stroomversnelling, nadat NWOBHM de eerste was in 1979, '80. Daar ging mijn vraag aan jou (géén kritiek!) over. Wilde gewoon weten hoe je erin zat: met jouw uitleg en die van Edwynn snap ik dat inmiddels helemaal. Dank voor jullie reacties!

PS - In mijn beleving bij die eerste 2 van Slayer: metal + hardcorepunk maakt Slayer. De techniek en riffs van metal, de woestheid van punk.
Anders geformuleerd: een Judas Priest + een Dead Kennedys = Slayer.

In MIJN beleving hè. Dat gaat dus duidelijk niet voor iedereen op.