Slayer - Undisputed Attitude (1996)

Beste mensen, ik schiet van deze plaat gewoon in de lach. Ik luisterde nog niet naar Slayer toen dit schijfje uitkwam, maar dit is in mijn ogen gewoon artistieke zelfmoord. Ik ben blij dat ik hier nooit een cent aan uitgegeven heb. Ik voel geen behoefte om liefhebbers van hardcore en punk te schofferen. Ik draai soms ook graag muziek waarbij mijn omgeving zich afvraagt wie er gekeeld wordt. Dat heb ik oa met dit genre. Ik kan enerzijds blij zijn dat de songs erg kort zijn, maar je krijgt er vervolgens wel heel veel van voor de kiezen. Eigenlijk zou ik nu moeten zweren nooit meer iets van Slayer te luisteren. Dit soort schijtherrie is onvergeeflijk. Nog nooit heb ik een album in een marathon zo snel willen uitzetten.


Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Divine Intervention
7. Undisputed Attitude

Ik voel me gewoon bijna lullig dat ik hier een cijfer voor heb gegeven, aangezien het overduidelijk is dat hardcore/punk NIET mijn genre is. Waar ik Divine Intervention al rampzalig vond door Araya's punky geschreeuw, krijgen we nu de volledige package met een album met covers. Moet ik het nu beoordelen op de composities? Ik kan het niet doen op hoe ze klinken in vergelijking met de originele songs in ieder geval, aangezien ik niet bekend ben met deze uitgaves. Puur en alleen op hoe het klinkt dan maar: absoluut niet goed. Araya's gekreun bezorgt me per album meer en meer fantoompijnen en deze drie-akkoorden songs klinken stuk voor stuk inwisselbaar. Boze jongens-muziek, in dat opzicht past het prima bij wat Slayer doorgaans doet. Gemini is als enige eigen Slayer-nummer een verademing en zelfs dan vind ik het nummer nog steeds niet goed. Grappig dat de band daar dan ineens een Alice In Chains-vibe er overheen gooit.

Dit hoef ik nooit meer opnieuw te horen.

Tussenstand:
1. Show No Mercy
2. Reign In Blood
3. Hell Awaits
4. Seasons In The Abyss
5. South Of Heaven
6. Divine Intervention
7. Undisputed Attitude

Ook bij mij is één ding héél duidelijk nadat ik deze plaat eindelijk heb afgesloten, hardcore/punk weet ik veel wat ze er allemaal nog bij verwerken is zeker niet mijn style van muziek, en ook ik heb met pijn en moeite deze plaat uit moeten luisteren. Het is zelfs zo erg, dat ik geen enkel nummer van deze plaat in mijn Spotify lijst heb geknikkerd, wat ik bij veel albums wel heb dat ik soms wat nummers hoor die echt goed zijn, ik heb dat echt niet bij dit Slayer album. Kom op, nummers als 'Spiritual Law' en vooral 'Violent Pacification' zijn echt verschrikkelijk en ik heb me 32 minuten geïrriteerd aan deze plaat. De kracht die Slayer ooit in zijn albums heeft gestopt (en dan praat ik vooral over de eerste drie) zijn ze totaal kwijt, Slayer klinkt nog steeds 'hard', maar wel 'hard' slecht, geen enkel nummer heeft mij weten te vermaken en ook in mijn huis word deze album nooit meer opgezet, daar zijn we het dan tenminste over eens want dit is toch wel het slechtste werkje wat Slayer tot nu toe heeft neergezet, schandalig.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. Undisputed Attitude

Ik krijg bijna medelijden met lennert, Kondoro0614 en RuudC! Zelfkastijding voor de goede zaak, zo zie ik het maar? De discipline om daadwerkelijk alle albums uit te luisteren waardeer ik.

Dit was de enige plaat van Slayer die ik nog nooit had geluisterd, maar wat een gemis! De agressie van Slayer komt in de hardcore misschien wel net zo sterk naar boven als in de thrash waar men bekend om is. De productie is ook nog eens beter dan op Divine Intervention! Je kunt zien dat hier de weg wordt geplaveid om andere genres te gaan verkennen op Diabolus en God Hates Us All. Niet altijd met hetzelfde succes, dat is nu bekend, maar op Undisputed Attitude klinkt men energiek, met een gezonde dosis scepsis tegenover het systeem, en doet men meerdere nummers van Slayers vroege voorbeelden (neem ik aan althans) eer aan. Niks mis mee!

1. Reign in Blood
2. Seasons in the Abyss
3. Show No Mercy
4. Undisputed Attitude
5. South of Heaven
6. Divine Intervention
7. Hell Awaits

Blijkbaar was het resultaat tussen verwachting en beleving zo groot dat ik 7 jaar geleden zelfs een voldoende voor dit album over had toen ik het ging luisteren. Dat cijfer moet ik bij herbeluistering toch rectificeren...... Wat een martelgang.... Punk is niet bepaald mijn favoriete genre en daar kan zelfs Slayer geen verandering in brengen.

Ja ja, ook slayer blijft niet geheel trouw aan zichzelf. Ze halen zich hier de invloeden van de Hardcore Punk op de hals. Liever hadden ze dat niet gedaan, het ligt ze ergens wel qua stijl maar ze weten het niet boeiend te maken. Punk kan ik op zijn tijd ansich wel waarderen, maar het is niet perse mijn ding. Mijn interesse is dan ook vrij laag in dat soort muziek. En dat helpt deze plaat ook niet echt mee.

Ze beginnen de plaat met een reeks korte knallers. Pas op de 2e helft durven ze een paar keer de 3 minuten aan te raken. Dan zou je denken dat ze hier net zo bruut tekeer gaan als bij Reign in Blood. Maar die agressiviteit is hier maar in beperkte maten aanwezig. Misschien ligt het aan hun zelf, misschien aan de punk insteek. Maar het komt allemaal minder sterk over op deze plaat. Het geheel klinkt wat doffer en kaler. Waar ze vaak nog wel wat van sfeer wisten over te brengen is die hier nauwelijks te vinden. Het geheel klinkt ook nog eens erg formulematig, een probleem wat ze al wat langer hebben trouwens, maar wat ze mooi wisten te verbloemen met sterke nummers.

Undisputed Attitude is voor mij een vrij saaie plaat. Het komt allemaal wat inspiratieloos over en ook wel wat puberaal. Waardoor het geheel voor mij eigenlijk weinig interessant klinkt. Ze hebben vroeger beter werk afgeleverd en dit voegt geen nieuwe interessante nummers toe aan hun werk. Dit is er niet eentje om vaker te draaien.

Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Divine Intervention
6. Show No Mercy
7. Undisputed Attitude