Monica - Miss Thang (1995)

”I may be young, but I am experienced...” Eén garantie hadden de kopers van Miss Thang: ze kregen waar voor hun geld. Het album dat maar liefst zestien nummers telt (vijftien als je de ene interlude niet meetelt), zorgt voor een speelduur van zeventig minuten. Het lijkt misschien iets te veel van het goede, maar het album biedt genoeg leuks zodat het geen seconde verveelt. Het valt te prijzen dat de toen 14-jarige (!) Monica een album heeft gecreëerd dat nergens kinderlijk aanvoelt of klinkt; er zijn artiesten in hun twintig of dertig die mochten willen dat ze zo’n volwassen geluid hadden als zij. Dat het 'n bijzonder geslaagd album in het R&B-genre is geworden, is tevens te danken aan (producer) Dallas Austin en verschillende leden van zijn crew “DARP”, die het hele album voor haar maakten tot wat het verworden is. Hoewel het bovenal een R&B-album is, zijn er elementen van soul en hip-hop terug te horen, iets wat bij het laatstgenoemde genre versterkt wordt door bijvoorbeeld het gebruik van samples af en toe.

Het enige probleem waarmee Miss Thang mogelijk kampt, is dat vanwege de forse tracklist een aantal nummers misschien met wat moeite uit elkaar te halen zijn. Het zorgt voor cohesie, maar tegelijkertijd voor een gebrek aan variatie. Voor mij is dat geen ramp, want ik weet me met ieder nummer eigenlijk te vermaken. Eén van de opmerkelijke hoogtepunten is de soulvolle Latimore cover Let’s Straighten It Out, met een gastbijdrage van een fantastische soulzanger, en het is iemand van wie je het niet zou verwachten: Usher! Jawel, jawel, de toen 17-jarige Usher heeft nog nooit zo mooi, en bovenal soulvol geklonken als op deze gastbijdrage! Het meest moderne nummer is, misschien met terugwerkende kracht, Forever Always. De akoestische neo-soul sfeer die het nummer uitademt lijkt eerder te komen van India.Arie’s debuut uit 2001, dan van een album uit 1995. Met Don’t Take It Personal (Just One of Dem Days), nog steeds één van haar grootste hits tot op heden, levert ze een anthem voor de tiener-meisjes, het liedje vertelt dat haar (fictieve) vriendje haar grilligheid niet te persoonlijk moet opvatten als ze last heeft van haar maandelijkse menstruatiepijn. Deze is overigens twee keer te vinden op dit album, maar het origineel vind ik 't mooist. De hip-hopachtige sfeer voegt iets extra’s toe, dat de remix (die meer R&B-georiënteerd is) niet doet. Mijn persoonlijke drie favorieten zijn het retro Skate, en Miss Thang en Get Down waarvaan vooral het titelnummer doordrenkt is met een (moderne) vorm van funk.

De andere nummers, waaronder nog een cover van de S.O.S. Band, zijn ook allemaal ruim in orde en hebben genoeg kwaliteit om niet tot de achtergrond te (ver)vallen. Een knappe prestatie. Het zullen ook wel de uitzonderlijk goede, mooie vocale kwaliteiten van Monica zijn die, in combinatie met de subtiele productie van Dallas Austin en co., mooi op plaat zijn vastgelegd. Wat mij betreft wel één van de betere R&B-albums uit de jaren ’90, die zelfs na zestien jaar nog de moeite waard is voor de R&B-liefhebbers.

Met Don't Take It Personal kun je je zelfs afvragen of ze d'r al echt ervaring mee had, met de leeftijd die ze toen had. Of alleszins zo lang al om het weer als one of dem days af te wimpelen. Maar wat een fantastisch nummer gewoon! Het hele album straalt inderdaad maturiteit uit, ongezien voor een 14-jarige, maar toch blijft het allemaal zeer acceptabel. Als je bijvoorbeeld Aaliyah's debuut van een jaar eerder erbij neemt, ging zij toch een stap verder. Hoewel niet meteen met zoveel woorden, werd het bij momenten vrij expliciet, terwijl ze ongeveer dezelfde leeftijd had als Monica hier.

Mijn favoriete nummers zijn (de tweede, dubbele A-single) Like This and Like That, een lekkere stomper met een frisse ninetiesrap van Malik, en vooral Before You Walk Out of My Life, een trager nummer, hoewel niet meteen een ballad te noemen, door de opvallende, haast hiphopachtige productie (die trompetjes!). Dat nummer toont Monica in haar beste vorm: in controle en bijzonder geloofwaardig, ondanks ook weer het volwassen thema!
Het sterke materiaal op de juiste manier aangereikt maakt van Miss Thang een zeer solide R&B-plaat die inderdaad met gemak overeind blijft in het wereldje!

Jarenlang geen bericht bij dit mooie album, en sinds vandaag ineens twee. Zo hoort het! Ik moet eerlijk bekennen dat Age Ain’t Nothing But a Number door mij het minst beluisterde album van Aaliyah is. Ik heb er nog niet op gestemd, maar ik zou sowieso nooit hoger uitkomen dan ± drie sterren, ik vind hem dan ook een stuk minder dan Miss Thang. Die is ook veel eentoniger dan deze, naar mijn mening. Terwijl het team van Monica juist nummers voor haar plaat uitkozen met tekstuele thema’s waardoor je waardering krijgt voor een 14-jarige, vind ik het seksuele bij Aaliyah’s eerste er allemaal te dik bovenop liggen voor iemand van haar leeftijd. Hetzelfde probleem heerste ook bij Usher’s debuut uit 1994. Daar komt bij dat Aaliyah heel erg beperkt werd door het materiaal op haar debuut, R. Kelly had een (veel) te grote vinger in de pap, waardoor het album als geheel niet zo geslaagd is. Bij Monica geldt eerder het tegenovergesteld. Ik vind het algehele niveau hier toch veel hoger. Een mooie tussenweg is het debuut van Brandy uit 1994; die is minder dan deze, maar weer beter dan Aaliyah’s debuut, ook een aanrader.

Met het samenstellen van de R&B-lijst stuitte ik op een paar Monica-nummers die ik niet kende en ik was meteen verkocht! Ik had het eigenlijk niet verwacht, ben niet bepaald een fan ofzo, maar dit is gewoon erg goed! Ondertussen al een paar weken niet meer uit mijn playlist te denken. Beter dan het debuut van Aaliyah inderdaad (die ik wel aprecieer hoor). Het eerste werk van Brandy en Usher moet ik nog onder de loep nemen... Toch best bijzonder eigenlijk: drie debuutplaten van 15-jarigen in 1994 en daarna deze Monica op 14 zelfs. Als je dan hoort waar Justin Bieber nu op zijn 16de mee afkomt...