Monica - Miss Thang (1995)

”I may be young, but I am experienced...” Eén garantie hadden de kopers van Miss Thang: ze kregen waar voor hun geld. Het album dat maar liefst zestien nummers telt (vijftien als je de ene interlude niet meetelt), zorgt voor een speelduur van zeventig minuten. Het lijkt misschien iets te veel van het goede, maar het album biedt genoeg leuks zodat het geen seconde verveelt. Het valt te prijzen dat de toen 14-jarige (!) Monica een album heeft gecreëerd dat nergens kinderlijk aanvoelt of klinkt; er zijn artiesten in hun twintig of dertig die mochten willen dat ze zo’n volwassen geluid hadden als zij. Dat het 'n bijzonder geslaagd album in het R&B-genre is geworden, is tevens te danken aan (producer) Dallas Austin en verschillende leden van zijn crew “DARP”, die het hele album voor haar maakten tot wat het verworden is. Hoewel het bovenal een R&B-album is, zijn er elementen van soul en hip-hop terug te horen, iets wat bij het laatstgenoemde genre versterkt wordt door bijvoorbeeld het gebruik van samples af en toe.

Het enige probleem waarmee Miss Thang mogelijk kampt, is dat vanwege de forse tracklist een aantal nummers misschien met wat moeite uit elkaar te halen zijn. Het zorgt voor cohesie, maar tegelijkertijd voor een gebrek aan variatie. Voor mij is dat geen ramp, want ik weet me met ieder nummer eigenlijk te vermaken. Eén van de opmerkelijke hoogtepunten is de soulvolle Latimore cover Let’s Straighten It Out, met een gastbijdrage van een fantastische soulzanger, en het is iemand van wie je het niet zou verwachten: Usher! Jawel, jawel, de toen 17-jarige Usher heeft nog nooit zo mooi, en bovenal soulvol geklonken als op deze gastbijdrage! Het meest moderne nummer is, misschien met terugwerkende kracht, Forever Always. De akoestische neo-soul sfeer die het nummer uitademt lijkt eerder te komen van India.Arie’s debuut uit 2001, dan van een album uit 1995. Met Don’t Take It Personal (Just One of Dem Days), nog steeds één van haar grootste hits tot op heden, levert ze een anthem voor de tiener-meisjes, het liedje vertelt dat haar (fictieve) vriendje haar grilligheid niet te persoonlijk moet opvatten als ze last heeft van haar maandelijkse menstruatiepijn. Deze is overigens twee keer te vinden op dit album, maar het origineel vind ik 't mooist. De hip-hopachtige sfeer voegt iets extra’s toe, dat de remix (die meer R&B-georiënteerd is) niet doet. Mijn persoonlijke drie favorieten zijn het retro Skate, en Miss Thang en Get Down waarvaan vooral het titelnummer doordrenkt is met een (moderne) vorm van funk.

De andere nummers, waaronder nog een cover van de S.O.S. Band, zijn ook allemaal ruim in orde en hebben genoeg kwaliteit om niet tot de achtergrond te (ver)vallen. Een knappe prestatie. Het zullen ook wel de uitzonderlijk goede, mooie vocale kwaliteiten van Monica zijn die, in combinatie met de subtiele productie van Dallas Austin en co., mooi op plaat zijn vastgelegd. Wat mij betreft wel één van de betere R&B-albums uit de jaren ’90, die zelfs na zestien jaar nog de moeite waard is voor de R&B-liefhebbers.