Candi Staton - His Hands (2006)

Hmmm, een heel nieuw album van deze legendarische soulzangeres? Iemand al iets van gehoord?

Jazeker. Het klinkt alsof het opgenomen is in de tijd van haar hoogtijdagen. Of dat positief is mag je zelf bepalen (ik vind het wel positief).

Ik heb nu 3 nummers gehoord: His Hands, When Will I? en You Don't Have Far to Go. Ik moet zeggen dat deze nummers mij zeer aanspraken, ben benieuwd naar de rest.

Soul met een hoofdletter S!
Daarnaast ook wel wat blues-invloeden
Helemaal niets op aan te merken eigenlijk: een beetje zoals met Solomon Burke's Don't Give Up On Me.
Het is nieuw maar klinkt lekker "oud".
Dit zou zomaar eens net zo'n klapper kunnen worden als dat album van Burke.

Deze dame weet van wanten, wat een soul zeg. Het nummer 'his hands' is zowel een diep inspirerende gospel, maar laat zich ook beluisteren als een uiterst zwoel hartochtelijk nummer, het laat je niet ongemoeid.

Prachtige cd! Gaat dit allen luisteren die van soul houden! Hier krijg je zeker geen spijt van!

Bij uitzondering 5 punten omdat dit een van de mooiste Soulplaten is die ik in tijden heb gehoord!!!

Ik kende alleen "Young Hearts Run Free" , haar jaren-70 disco-soulhit.
In Media Markt dit van haar teruggevonden, beluisterd, en direct gekocht! Dat dit anno 2006 godzijdank nog gemaakt kon worden. Als nog eens iemand het over hedendaagse R&B heeft, laat ze dan hier naar luisteren ipv Beyoncé en C°.

Ik wordt zo onderhand helemaal stil van de prachtige stem van Candi Staton. Wat een strotje zeg! Ontroerend, gevoelig en ijzersterk.
Inderdaad een album in de lijn van Solomon Burke's Don't Give Up on Me. Heerlijk dat dit nog gemaakt wordt

Extra tip; check dan ook meteen Bettye LaVette.

Heeey, die had ik nog niet, IDD goed idee, ThNX!

Dit is dan ook weer zo'n lekkere Southern Soul plaat van de dame die zich na de jaren 60 voornamelijk heeft toegelegd op Gospel (uitzondering was de Disco knaller Young Hearts Run Free).

En nu is ze dan weer helemaal terug met die typische 60ties Southern Soul stijl en haar stem is er niets minder om (beter zelfs vind ik) geworden. Dit ligt zeker in het verlengde van Bettye LaVette's I Got My Own Hell To Raise en de eind 2007 uitgekomen comeback plaat van Betty Harris......

Als het aan mij ligt mogen alle Soul diva's van weleer een comeback plaat opnemen als het nivo zo hoog blijft.......

Ps voor iedereen die wil weten hoe Candi in de 60ties klonk check het verzamel album Candi Staton - Candi Staton uit 2004.

De titeltrack werd voor Candi geschreven door niemand minder dan Bonnie Will Prince Oldham Palace Billy.

Een prachtige song over de handen van haar ex-man en de handen van de heer.

Ik dacht aanvankelijk nadat ze is begonnen met gospels te zingen dat ze nooit meer zou terug keren naar haar soul roots, en wat was 'His hands' in 2006 dan ook een verassing. Toen deze CD bij ons op de deurmat lag waren mijn moeder en ik echt aan het vechten om wie deze CD voor het eerst mocht afspelen!

Die doorleefde stem van haar, dat rauwe randje. Je voelt echt de 'pain en misery' waar ze over zingt. Wat een prachtplaat.

Hoogtepunten zijn:
- You don't have far to go
- When hearts grow cold
- I'll sing a lovesong to you
- Running out of time
- Cry to me

Echt een dikke, dikke, dikke 5* voor deze plaat. Een van de beste soul albums van de afgelopen 10 jaar. Correctie: een van de beste soul platen ooit! En dat voor album dat 'pas' dateert uit 2006. Ongelofelijk.

The absolute Queen!

Hier ben ik het nu 100% procent mee eens, gewoon echt prachtig en met zo veel gevoel gezongen

De stem van Candi Staton is wel zo bijzonder mooi. Je zou zelfs kunnen stellen dat zij samen met Aretha Franklin de mooiste soulstem heeft. Bij de mannen denk ik aan Otis Redding en Michael Jackson. Bij al deze mensen is het eigenlijk zo, dat het amper uitmaakt wat ze zingen. De strotjes zijn van puur goud en dat hoor je dus ook.

Toch is het fijn dat Candi Staton na al die jaren weer met een Southern Soul album is aan komen zetten, ipv met de gospelmuziek van de (vele) jaren ervoor. Ongelukkig in de liefde was ze en dat kun je in alles terug horen op dit His Hands. Gemeend, doorgroefd, met pijn, zingt zij subliem de elf prachtige nummers van dit album. Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat dit album in 2006 is uitgekomen en niet uit eind jaren '60 komt. Dat zegt eigenlijk al genoeg.

Over die tijd gesproken: als je 'm nog niet hebt, haast je dan naar de dubbel cd Evidence The Complete Fame Records Masters van Candi Staton. Veel beter krijg je ze niet.

Het is goed, maar als i k kijk naar "I'm Just a Prisoner" dan mis ik toch wat. Candi klinkt hier nostalgisch en warm, soms haast 'verloren'. Terwijl ze op eerder genoemde album juist boos en strijdlustig klonk. Dat mis ik dus. Alsnog klinkt het lekker rauw, al mag dat rauwe soms wat meer. Niet in haar stem, die voel ik wel, maar de begeleiding mag er best es meer in hakken.