Tapes 'n Tapes - The Loon (2006)

Erg leuk en speels album, overduidelijk met zeer veel plezier in elkaar gedraaid. Elk nummer heeft wel een soort van 'twist', alsof ze gewone songs schrijven en dan denken: "Oké, dit klinkt nog iets te gewoontjes. Flikker daar nog maar een hoorn of een neusfluit tussendoor. En hier en daar een rare break." Zonder dat de muziek gekunsteld gaat klinken.
Eén van mijn favoriete nummers van dit album is Insistor, en hieperdepiep hoera, die is gewoon hier te downloaden. Maar een echte pluim krijgt het sensationele 10 Gallon Ascots, dat nummer draai ik de laatste dagen echt helemaal kapot. 4*

'10 Gallon Ascots' is ook mijn favoriete nummer van deze plaat! Wat een heerlijke opbouw! Rustig gitaarwerk en dan plots de heerlijke drums die invallen. Subliem! Alleen al dit nummer verdient een *4,5. Andere nummers die me aanspreken zijn 'The Illiad' en 'Insistor'. Deze plaat mag je niet laten liggen!

Helemaal mee eens, maar het lijkt er toch op dat mensen 'm laten liggen sinds-ie uit is in Nederland. Zonde!

Die intro van Manitoba lijkt trouwens best veel op die van The Funeral van Band of Horses.

Erg leuke plaat, aangename zang, leuke teksten en instrumentaal erg goed.

Dit klinkt inderdaad erg lekker! Wat Yak zegt (Erg leuk en speels album, overduidelijk met zeer veel plezier in elkaar gedraaid.) dat vond ik ook meteen en dat pakt mij wel. Het lijkt wel een hele jamsessie, zonder dat het vervelend wordt of slordig. Lekker lekker! Smaakt naar meer.

****

Dit klinkt mij ook heel lekker in de oren! 10 Gallon Ascots viel mij dus gelijk ook al op. De overige nummers wat vaker horen denk ik, maar dit is zeker niet slecht. Om te beginnen 3,5*.

Even een recensie opgesnort:

In de winter van 2003 werd er in Minneapolis voor het eerst gemusiceerd door Josh Grier (zang/gitaar), Jeremy Hanson (drum), Matt Kretzmann (keyboard en backing-vocals), Erik Appelwick (bas en backing vocals). Volgens de plaatselijke legende probeerden deze vier muzikanten, die zich verenigd hadden onder de noemer 'Tapes 'n Tapes', songs te creëren door zich te baseren op bekende hits en die dan zo aan te passen dat het origineel onherkenbaar werd. Er wordt eveneens gefluisterd dat daarbij ook enkele grote werken uit de Duitse en Noorse literatuur werden geplagieerd. Dit verhaal staat nu ook te lezen op de MySpace pagina van Tapes ‘n Tapes, waar de groep zichzelf omschrijft als ‘het onwettige roodharige stiefkind van Frank Black en Stephen Malkmus’.
Hun debuutplaat, ‘The Loon’, werd reeds vorig jaar in eigen beheer uitgebracht en werd in hun geboorteland zeer lovend onthaald. Onlangs tekenden ze een platencontract met XL-records, die bijvoorbeeld ook The Raconteurs, Gotan Project en Be Your Own Pet onder hun hoede hebben, waardoor ‘The Loon’ binnenkort ook in jouw favoriete cd-shop te koop zal zijn.

Poneren dat de muziek van Tapes ‘n Tapes verre van oninteressant, lijkt verdacht veel op een understatement. Opener 'Just Drums' rammelt als een van de betere Pavement-songs en lijkt misschien nergens heen te gaan, tot een drumbreak ons terug tot de orde roept en de song een vrij onverwachte climax krijgt via enkele dartele gitaarlijntjes en een herhaling van het refrein. Nog darteler gaat het er aan toe in het met country gekruide 'Insisitor', een nummer dat in volle draf binnen komt lopen om zich daarna voor eeuwig in ons brein te nestelen, om bij de minste geur van paardenmest gezwind naar de oppervlakte te komen.
Tijdens 'Crazy Eights' krijgen de overstuurde gitaren (neen, uw stereo is niét stuk) dan weer de hoofdrol en begrijp je plots waar de vergelijking met Frank Black vandaan komt. Denk aan de Pixies die Pinback coveren en je zit niet ver van de sound van deze semi-instrumentale track. Ook 'Cowbell' doet ons in positieve zin terugdenken aan de hoogtijdagen van Frank Black en de zijnen, meer bepaald aan de wat exotischere songs die op hun debuut ‘Come on Pilgrim’ stonden.

Het vreemde aan de sound van Tapes 'n Tapes is, dat hoe meer je naar deze plaat luistert, hoe meer verschillende referenties zich beginnen op te dringen (Pavement, Pixies, Swell, Ween, en de rest moet u zelf maar ontdekken), zonder dat ze echter storend zijn/worden. Je zou nog beginnen geloven dat elke track daadwerkelijk gebaseerd is op een bestaande hit. Maar dat ze een nummer van dEUS als uitgangspunt zouden nemen, lijkt toch vrij ongelooflijk. Hoe dan ook: 'In Houston' en het mooie 'Omaha' zijn toch nauw verwant met die unieke dEUS-sound en in het slotnummer 'Jackov's suite' deed de muur van gitaren me even denken aan een andere Belgische band, met name Millionaire. Of hebben we hier te maken met een geheim project van Belgische bodem?

Heel even lijkt Tapes 'n Tapes een inzinking te krijgen met de song 'Manitoba', een slaperig walsje wordt ingezet, we vangen een echo van Arcade Fire op, maar toch weet de song ons niet echt bij de les te houden. En alsof ze onze gedachten kunnen raden, krijgt de song een onverwachte wending, waarna het ontaardt in een fantastische coda vol heerlijke gitaren en orgelmotiefjes.
Een van de hoogtepunten is '10 Gallon Ascots', een song die het gezegde van de regen in de drop wel heel letterlijk neemt. Of hoe je op een rustige wandeling plots nietsvermoedend in een plensbui van jewelste belandt: zo hard komen de gitaren aan in het refrein van deze song. Een heerlijke en verfrissende douche.

Tapes 'n Tapes maakt vrij eenvoudige pop/rock-deuntjes die ze wel volstoppen met weerhaakjes, die zo lang rond in je hoofd blijven rondspoken, dat je welverdiende nachtrust er wel eens aan zal moeten geloven (neem het van mij aan). ‘The Loon’ klokt af op een goede 40 minuten en staat vol korte en puntige rocksongs van een zeer beloftevolle groep die zijn beste pijlen waarschijnlijk nog niet verschoten heeft.

Bron: Digg*

Leuke review! Dank, HiLL

Goede tip! Dank, Yak!

Erg lekker plaatje Hill. Alleen verslapte mijn aandacht wat naar het einde toe. Maar je zei het al: meer luisteren, dus dat komt zeker goed. Kan nu al een 4 geven.

Never judge a book by it's cover, dat is een waarheid die je als handleiding euh ter hand kan nemen en niet enkel het voorrecht geniet van literaire escapades, we kunnen stoutmoedig zijn en die wijsheid toepassen op een scala van objecten, in dit geval de hoes van een merkwaardig plaatje. Als we die waarheid niet respecteren zien we de bomen door het bos niet meer. In dit geval zijn het fluorescerende bomen die eendrachtig de vertakkingen in mekaar slagen. Spuuglelijk of grote kunst? De waarheid ligt in het oog van de aanschouwer zoals men placht te zeggen.

Hoe kon ik met onschuldige ogen dit kleinood aanzien en nadien pas beseffen dat de hoes een metafoor is voor het geluid op deze plaat, een plaat die een wagon van muzikale reizigers in de vorm van noten, ritme, hooks en riffs doorheen enkele decennia muziekgeschiedenis laat reizen. De schreeuwlelijke kleuren zijn achteraf bekeken de manifestaties van diversiteit en de verstrengelde vertakkingen van de stillevens de spreekwoordelijke uitweidingen en zijwegen die bewandelt worden op dit plaatje. Meneer Josh Grier heeft goed opgelet in de lessen muziekgeschiedenis en popcultuur en verzamelde sporadisch stukjes DNA van muzikale grootheden die hij liet versmelten met zijn eigen geesteskinderen, het resultaat is een plaat die het gemiddelde aanbod van een bescheiden attractiepark jaloers zou maken. Die geestdrift wandelt als het ware met gemak doorheen de hele plaat en er wordt als het ware met de vingers in de neus gemusiceerd, wat zich uit in vreemde uitstapjes naar reeds ontgonnen territoria, maar die niet ingekleed worden met de gebruikelijke trucjes uit het handboek, dit zijn ware anarchisten en ze zijn er trots op. Die postmodernistische bomenprent was ik al lang vergeten.

Het is niet iedereen gegeven om hun muziek met toeters en bellen te behangen zonder dat het geheel een bombastische indruk krijgt, of dat het resultaat lijkt op een geforceerde collage van muziekknipsels en notenpuree. Onze vrienden slagen met overtuiging in hun kunnen en lijken klaar te zijn om verloren gelopen bosgangers naar de thuishaven te leiden onder de muziek van een soundtrack die deze gretige jonge wolven op de wereld loslieten als een statement van creativiteit, je hoeft niet aan de bomen en struiken te schudden om te weten dat het ritselt, zo ook hoeft men geen conservatoriumstijfharkerigheid aan te meten om kwaliteit en spitsvondigheden te herkennen.
Nul voor de hoes en achttien op tien voor het plaatje zelf, samen is dat een goede negen op tien, in musicmetertaal is dat dan weer een 4.5 en in Stevietaal is dat gewoon een meer dan puike plaat.

Ik hoor er het bijzondere er niet aan, eigenlijk. Laatste paar nummers (vanaf 10 Gallon Ascots) heeft het wel iets meer, maar al met al kom ik niet verder dan een zesje (waarmee Tapes 'n Tapes wel over mag naar de volgende klas). Dit soort rammel-indie is toch steeds minder aan me besteed, merk ik.

hiero is eea te horen

Insistor is echt een fantastische song! ik kan niet stoppen die te luisteren!

4,5* en in m'n top 10, wat ik kan ik hiervan genieten zeg.

Berichten verplaatst naar Tapes \'n Tapes

Plaat begint *erg* leuk (met als hoogtepunt Insistor) maar weet toch niet de gehele lengte te boeien. En wat iedereen hier toch ziet in 10 Gallon Ascots... Ik start maar eens op 2,5*.

Soms heb je bij bepaalde nummers, dat het erg leuk begint, maar je toch niet langer dan een minuut kan boeien, het slapt dan wat af. Bij een aantal nummers van dit album werkt het voor mij andersom: Het nummer begint, je weet niet helemaal wat je ervan denken moet, ze zetten door en bouwen op tot iets moois.

En dan geniet je gewoon maar van deze cd.

Het is eigenlijk veel te stil rond deze cd..

Het album is dan ook alweer vier jaar oud én ze hebben inmiddels een opvolger, Walk It Off. Die overigens helaas wel zwaar onderdoet voor deze geweldige plaat.

Eens. Dit is hun enige album dat echt heel leuk blijft volgens mij.