Tapes 'n Tapes - The Loon (2006)

Never judge a book by it's cover, dat is een waarheid die je als handleiding euh ter hand kan nemen en niet enkel het voorrecht geniet van literaire escapades, we kunnen stoutmoedig zijn en die wijsheid toepassen op een scala van objecten, in dit geval de hoes van een merkwaardig plaatje. Als we die waarheid niet respecteren zien we de bomen door het bos niet meer. In dit geval zijn het fluorescerende bomen die eendrachtig de vertakkingen in mekaar slagen. Spuuglelijk of grote kunst? De waarheid ligt in het oog van de aanschouwer zoals men placht te zeggen.

Hoe kon ik met onschuldige ogen dit kleinood aanzien en nadien pas beseffen dat de hoes een metafoor is voor het geluid op deze plaat, een plaat die een wagon van muzikale reizigers in de vorm van noten, ritme, hooks en riffs doorheen enkele decennia muziekgeschiedenis laat reizen. De schreeuwlelijke kleuren zijn achteraf bekeken de manifestaties van diversiteit en de verstrengelde vertakkingen van de stillevens de spreekwoordelijke uitweidingen en zijwegen die bewandelt worden op dit plaatje. Meneer Josh Grier heeft goed opgelet in de lessen muziekgeschiedenis en popcultuur en verzamelde sporadisch stukjes DNA van muzikale grootheden die hij liet versmelten met zijn eigen geesteskinderen, het resultaat is een plaat die het gemiddelde aanbod van een bescheiden attractiepark jaloers zou maken. Die geestdrift wandelt als het ware met gemak doorheen de hele plaat en er wordt als het ware met de vingers in de neus gemusiceerd, wat zich uit in vreemde uitstapjes naar reeds ontgonnen territoria, maar die niet ingekleed worden met de gebruikelijke trucjes uit het handboek, dit zijn ware anarchisten en ze zijn er trots op. Die postmodernistische bomenprent was ik al lang vergeten.

Het is niet iedereen gegeven om hun muziek met toeters en bellen te behangen zonder dat het geheel een bombastische indruk krijgt, of dat het resultaat lijkt op een geforceerde collage van muziekknipsels en notenpuree. Onze vrienden slagen met overtuiging in hun kunnen en lijken klaar te zijn om verloren gelopen bosgangers naar de thuishaven te leiden onder de muziek van een soundtrack die deze gretige jonge wolven op de wereld loslieten als een statement van creativiteit, je hoeft niet aan de bomen en struiken te schudden om te weten dat het ritselt, zo ook hoeft men geen conservatoriumstijfharkerigheid aan te meten om kwaliteit en spitsvondigheden te herkennen.
Nul voor de hoes en achttien op tien voor het plaatje zelf, samen is dat een goede negen op tien, in musicmetertaal is dat dan weer een 4.5 en in Stevietaal is dat gewoon een meer dan puike plaat.