Sammy Hagar with Vic Johnson - Lite Roast (2014)

Wat een prachtig album is dit geworden zeg!
Hagar heeft een geslaagde verzameling solo en Van Halen nummers gekozen om een acoustische make-over te geven. Hij word bijna enkel begeleid door acoustische gitaar, met hier en daar wat achtergrondzang.
Maar waar ik vooral over te spreken ben is zijn eigen stemgeluid. Je hoort erin dat hij inmiddels al wat jaartjes ouder is, maar zijn door de tijd wat rouwer geworden stemgeluid zorgt ervoor dat sommige nummers wat breekbaar klinken. Zo zou ik bij een nummer als "Deeper Kind of Love" of "Halfway to Memphis" bijna een traantje laten van beroering.
Hagar weet met dit album mij nog steeds te raken. Prachtig!

Koffietijd!

In 2007 verkocht Sammy Hagar 80% van zijn aandeel in zijn eigen tequila Wabo Cabo en verdiende daar $80 miljoen mee, meer dan hij ooit in de muziek verdiende. Hij was al niet onbemiddeld, maar in zijn eigen woorden: "What do you do with $80 million? Anything you want!" Zoals nog meer muziek uitbrengen. Bijvoorbeeld je eigen liedjes in akoestische versies. Hagars zeventiende studioalbum alweer, uitgebracht op de dag na zijn 67e verjaardag.

Hiervoor vroeg hij gitarist Vic Johnson van zijn vaste begeleidingsgroep the Waboritas hem te assisteren, plus tweemaal accordeonist Andre Thierry, leider van zydecogroep Andre Thierry Accordion Soul Music.
Hagar maakte een selectie van zijn muziek sinds 1986. Daarbij tweemaal werk uit zijn periode bij Van Halen (waar hij tijdens optredens steevast een akoestische solospot had), te weten Dreams en Finish What Ya Started. Oudste solowerk is Eagles Fly uit 1987. Maar vooral klinkt een selectie van nummers ná zijn vertrek bij Van Halen.

Voorop gesteld dat ik bij solo-met-gitaar meestal het na drie nummers wel gehoord heb, valt dat hier mee. Hagar beschikt namelijk over drie troeven.
Ten eerste kun je met twee akoestische gitaren veel meer dan met één en bovendien levert Johnson ook achtergrondzang. Het levert een vol geluid op. Ten tweede klinkt de stem van Hagar nog net zo goed als in zijn jonge jaren. Ten slotte heeft hij een sterke selectie uit zijn oeuvre gemaakt.

Nu kan ik klagen dat ik werk uit Hagars dagen vóór VH mis, maar die ontbeert waarschijnlijk de akoestische basis. Alhoewel, juist dat levert wellicht een leuke uitdaging op.
Laat onverlet dat dit gewoon een leuk laatavond- of vroegeochtendplaatje is, zeker met de fraaie vormgeving van de cd met onder meer de hoes waarop het duo gezeten is op stapels zakken met koffiebonen.

In deze video legt de red rocker uit hoe dit album ontstond. Vermeldenswaardig is bovendien dat dit alweer de zevende is met Vic Johnson. Die is weliswaar niet een spetterende Neal Schon, Eddie Van Halen of Joe Satriani, maar snarencapriolen waren ook niet de bedoeling op dit ontspannen Lite Roast.

Kortom, lekker koffieplaatje, al moet ik 'm echt niet meer dan tweemaal achter elkaar horen. Aangenaam voor af en toe. Mijn favorieten: The Love, Dreams en Father Sun. En wie klaar is met akoestische muziek maar nog wel bij koffie wil blijven, kan ik The Girl Is Crying in Her Latte van Sparks uit 2023 aanraden, waarvan minimaal de hoes overeenkomsten vertoont.