Sparks - The Girl Is Crying in Her Latte (2023)

Not that well-defined, We go dancing, Take me for a ride, It's sunny today, It doesn't have to be that way en Gee, that was fun zijn stuk voor stuk sublieme popsongs.
You were meant for me, When you leave, A love story, Mona Lisa's packing doen er nauwelijks voor onder.
The girl is crying in het latte, Veronica Lake, Nothing is as good as they say it is en Escalator zijn minder uitzonderlijk, maar gewoon goed.
Dit is, kortom, een bijna perfect album. De consistentie - altijd wel een dingetje bij Sparks - was al opmerkelijk op A Steady Drip Drip Drip, maar is op dit album nog sterker. Ik vind het bovendien melodieuzer, vloeiender.
Ik denk dat qua intensiteit, muzikaliteit, arrangement en productie de hoofdprijs zou moeten gaan naar de faux Bonnie & Clyde-song Take me for a ride. Dat nummer is echt helemaal geweldig. Ware het niet dat ik diep verslaafd ben aan het heerlijk schmierende It doesn't have to be that way.
Nog veertien nachtjes slapen, dan zie ik ze in Tivoli. Ik zag de setlist al op facebook. Die is vol verrassingen.

Ik kan de setlist nergens vinden op FB, heb je een hint CarlS. ?

Beaver O' Lindy en The toughest girl in town staan erop. En Ron mag weer zijn Shopping mall of love doen. Eeaten by the monster of love, Bon Voyage. Die nummers schijnen ze in de Royal Albert Hall te hebben gespeeld. Ik weet natuurlijk niet of de setlist elke avond dezelfde zal zijn. Van het nieuwe album zie ik in de gauwigheid 7 nummers. Geen enkel nummer van Hippopotamus en van Drip drip drip alleen All That.
Ik heb het van de facebookpagina 'SPARKS Indiscreet - A Sparks Fan Group'. Beetje naar beneden scrollen, dan vind je de lijst.

Dit is de setlist van gisteravond in de Royal Albert Hall.

DANK ! CarlS en Renoir, heel afwisselende setlist!!! looking forward.

Voorgaande 2 platen, hippopotamus en A steady drip drip drip waren toch wel de wederopstanding van Sparks, ze gingen daarmee hun vierde jeugd in, of zoiets, The girl is crying her latte, kan niet aan het niveau van voorgaande 2 platen tippen, de plaat klinkt wat eenvormig , de meeste nummers gaan oor in en weer uit, zonder dat er veel blijft hangen, binnenkort te zien in Utrecht en zeker ik heb kaarten, maar deze worp kan me nog niet echt in de stemming brengen.

Mijn eerste indruk was ook mwa....Maar devil-hunt, make no mistake, dit is echt een groeialbum van jewelste ik heb het nu een aantal keren ook met ear-pods gehoord en de composities zijn echt fenomenaal.

De composities en arrangementen vragen om meerdere luisterbeurten! Daar waar Hippototamus direct makkelijk in het gehoor ligt en ook voorzien is van prachtige arrangementen is dit album heel ingenieus opgebouwd.

Ik vind het nu al een Masterpiece.

Groeiplaatje inderdaad. En dat zijn vaak de beste op de lange termijn, is mijn ervaring.

De nieuwe plaat van Sparks is zeker beter dan de twee toch niet misselijke voorgangers. Deze heeft grandeur, dat miste ik wel enigszins bij Hippo en Drip Drip.

Afgelopen maandag was ik bij het concert in de Royal Albert Hall. Zeer emotionele avond voor de broers die (tweemaal) voor 5,500 man speelden. Op 14 juli spelen ze in Tivoli. Daar zijn nog kaartjes voor.

Let op Ruud, ze komen precies een maand eerder. Dat je niet te laat bent.

Maar leg eens uit, waarom "zeer emotioneel"? Heb je ze gesproken, gaven ze dat op het podium aan, is er een interview?

The girl is crying in her latte is inderdaad een groeialbum, een verslavend album. Het is van een constanter hoog niveau dan Hippo en Drip drip drip. Dat wil niet zeggen dat het ook een echt beter album is. Ik vind het namelijk ook minder ambitieus dan de vorige twee. Er staat geen Strawinksky's only hit op, geen All That, geen Edith Piaf said it better than me. Dat zijn nummers waarbij alle registers worden opengetrokken, en die ontbreken een beetje op dit album - Take me for a ride komt nog het dichtst in de buurt. Dit album is vooral heel beheerst en uitgebalanceerd en smaakvol. Een snoepje, van begin tot eind. Elk Sparks-album is uniek en elk album is typisch Sparks. En dat is weer typisch Sparks!
Overigens begon de wederopstanding van Sparks niet met Hippopotamus. Toen begon het commerciële succes. De wederopstanding van Sparks begon naar mijn gevoel met Lil' Beethoven in 2002, een klein compact meesterwerk, een soort Kimono my House - niet qua stijl, verre van, maar wel qua impact en betekenis. Vóór Lil'Beethoven hadden ze in 20 jaar tijd maar één topalbum afgeleverd (Gratuitous Sax and Senseless Violins). Sinds Lil'Beethoven hebben de gebroeders louter topkwaliteit geleverd. Hoogtepunt in het oeuvre van Sparks is misschien wel de opvolger van Lil'Beethoven, Hello young lovers, hun meest ambitieuze en gedreven album ooit.

Ik ben benieuwd.
Heb toch maar de cd gekocht.
Enige waardering moet je toch hebben voor de band, het is tegenwoordig gelijk ook een klein kunstwerkje.
Geen beeldje of schilderij. Een cd met een boekje.

Maar ik moest er voor naar Duitsland (Amazon).
Geen Platomania die het heeft.
Zelfs geen bol.com.
Zou NL te klein worden voor cd-afzet?

Enfin, de Duitsers zijn in ieder geval ook altijd snel van verzenden.

Ik kon de cd gewoon kopen bij de Plato en zag deze ook on line bij Plato en Sounds en de Nederlandse Amazon.

I beg to differ/Hippo had ook grandeur.

(Edith Piaf, Life with the Macbeths, Mrs. Lincoln, A little bit like fun)

Helemaal mee eens, het kwartje is gevallen na meerdere luisterbeurten zit de plaat tussen de oren, van *** naar **** en wie weet wat er nog komen gaat☀️

De laatste jaren Sparks wel eens voorbij zien komen en iedere keer de reactie: ‘wtf, léven die nog?’ This town ain’t……is 1 van de meest geliefde vinyl singles in mijn collectie. Maar uiteindelijk nooit de moeite genomen om eens te luisteren naar wat de heren daarna zijn gaan maken. Vanmorgen toch maar eens gedaan en was zeer aangenaam verrast. Een beetje een tussen kunst en kitsch album wat mij betreft, maar dat valt een zeer positieve kant op. Het klinkt eigenwijs en modern met een retro rand en dat doen ze goed! Tempo zit er voldoende in waardoor de plaat ook een mooie dosis energie in zich heeft. Na een eerste volledige luisterbeurt vond ik het wel even genoeg, maar ga zéker vaker luisteren. Heerlijk als muziekje tijdens deze zonnige dagen. De waardering geef ik later wel. Zéker omdat ik eerder las dat dit een groeiplaat is. Ik hoop het van harte.
Onnodig om te vermelden dat ik normaliter liever naar totaal andere muziek luister. Wellicht is dit juist daarom een erg leuk album als tegenhanger. Een keer van het eigen muzikale pad afwijken kan nooit kwaad. Een beetje scherp blijven…

Wat er komen gaat is van *** naar je ********
Sterkte

De band doet haar naam eer aan: de elektrische vonken springen van het album af.
Het geeft de band een heel modern en eigentijds geluid.

Heel bijzonder, voor toch een band een beetje op leeftijd. Zo oud al, ik ga het niet eens meer vergelijken met Kimono my House (1974).
Daar zou ik eigenlijk moeten stoppen, ware het niet dat ik toch vermeld wil hebben dat ik het geheel als zodanig net iets minder vind dan Hippopotamus (2017). Een paar mindere tracks.

Maar met FFS en drie Sparks albums is er een prachtige compilatie te maken van de Sparks tussen 2015 en nu. Vooral met een track als Nothing is as good as they say it is kan de band voor mij weer voor jaren mee.

Berichten verplaatst naar Sparks

...en terecht, onze observaties van het concert horen niet hier.

De melding hierboven maakte dat ik de dag begon met het draaien van de elpee, terwijl ik in de zon ontbeet.
Ik heb 'm inmiddels op zwart vinyl met de latte van de hoes in het label op de A-kant (alsof je door haar ogen in de koffie-latte kijkt); de bedroefde dame op het B-label. Fraai!

Daarbij is mijn vermoeden uitgekomen dat dit album zou groeien. Dat betekent vooral dat de eerste helft van de plaat beter binnenkomt. Na een tijdje niet-draaien is daar onmiddelijk de herkenning.
Wat bovendien nu pas ten volle kwam bovendrijven zijn de fraaie strijkarrangementen in Not that Well Defined en It Doesn't Have to Be that Way. De hoes vermeldt niets over een orkest, maar ze klinken erg vol en echt, dus niet uit de digitale trukendoos van Ron Mael. Maar wie weet, de fitte en spitsvondige routinier zou mij zomaar kunnen misleiden en dan komt het toch uit een toetsenbord...

Mijn 4,5 * is inmiddels een dikke 4,5 geworden en ja, de vorige twee studioalbums moet ik ook maar eens op vinyl aanschaffen.

De Amerikaanse rockband Sparks, gevormd door de broers Ron en Russell Mael, staat bekend om hun unieke en innovatieve benadering van muziek. Met een carrière die al meer dan vijf decennia beslaat, hebben ze een onmiskenbare invloed uitgeoefend op het rockgenre. Hun excentrieke en artistieke stijl, gekenmerkt door speelse en intelligente teksten, evenals complexe muzikale structuren, heeft hen een cultstatus bezorgd. Ondanks dat ze nooit echt mainstream zijn geworden, hebben ze een trouwe schare fans en veel lof ontvangen van critici.

Ik heb onlangs het nieuwste album van Sparks, The Girl Is Crying in Her Latte uit 2023, beluisterd en ik kan niet anders dan in superlatieven spreken over deze meesterlijke creatie. Dit album is een ware triomf van artistieke verbeeldingskracht en muzikale bravoure. Wat dit album echt bijzonder maakt, is de variatie in muzikale stijlen en thema's. Elk nummer voelt als een op zichzelf staand kunstwerk, terwijl ze samen toch een coherent geheel vormen.

The Girl Is Crying in Her Latte opent het album met een opzwepend ritme en aanstekelijke melodie. Het nummer onderzoekt de alledaagse problemen van mensen en werpt de vraag op hoe belangrijk die eigenlijk zijn. De speelse toon en het schertsende karakter maken dit een perfecte start van het album.

Veronica Lake is een eerbetoon aan de iconische actrice en een symbool voor vrouwen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het aanjagende tempo en de beweeglijke klanken maken dit nummer tot een opwindende luisterervaring. De aanstekelijkheid ervan nodigt uit om mee te bewegen op de ritmes.

Nothing Is as Good as They Say It Is biedt een diepgaande kijk op desillusie en de realiteit die vaak niet aan onze verwachtingen voldoet. Dit vermakelijke en enerverende nummer zet aan tot nadenken, terwijl het tegelijkertijd muzikaal onderhoudend blijft.

Met Escalator levert Sparks een simpele, maar speelse metafoor voor het leven, met al zijn hoogte- en dieptepunten. De bijzondere muzikale arrangementen maken dit nummer uniek en memorabel.

The Mona Lisa's Packing, Leaving Late Tonight is een vrolijke meezinger die de behoefte aan verandering en avontuur benadrukt. De metafoor van de Mona Lisa die op stap gaat, wordt op een euforische manier gebracht, wat dit nummer bijzonder maakt.

You Were Meant for Me is een eenvoudig, maar opgetogen lied dat spreekt over voorbestemd zijn. De oprechte toon en de aanstekelijke melodie maken het een hartverwarmende toevoeging aan het album.

Not That Well-Defined verkent de complexiteit en ambiguïteit van het leven met een mooie melodie en overtuigende teksten. Het is een aanstekelijk nummer dat de luisteraar blijft boeien.

We Go Dancing is een vurige, uitbundige oproep tot dansen en vreugde. De opzwepende klanken en energieke ritmes zorgen ervoor dat je niet stil kunt blijven zitten.

When You Leave is een poëtisch en boeiend nummer dat de emoties van afscheid verkent. De kwetsbaarheid in de tekst en muziek raakt je recht in het hart. Take Me for a Ride is het hoogtepunt van het album voor mij. Het overtuigende en majestueuze karakter van dit nummer, samen met het energieke tempo, brengt het idee van avontuur en de spanning van nieuwe ervaringen perfect over.

It's Sunny Today biedt een ingetogen en serene melodie met mooie strijkers die hoop en positiviteit uitstralen. Dit nummer is een balsem voor de ziel. A Love Story vertelt over romantiek met een opjagend tempo en overrompelende klanken. Het is een sprankelend nummer dat de luisteraar meesleept in zijn verhaal.

It Doesn’t Have to Be That Way is belerend en hoopgevend, een oproep om je eigen pad te volgen, zelfs tegen de stroom in. De boodschap van bevrijding is krachtig en inspirerend. Gee, That Was Fun sluit het album ingetogen en gevoelig af. Het is een belerend nummer dat je uitnodigt om mee te lachen met de belevenissen die gedeeld worden.

De productie van het album is niets minder dan subliem. Elke noot, elke zanglijn, elk instrument is zorgvuldig gepolijst en in balans gebracht, wat resulteert in een geluid dat zowel rijk als gedetailleerd is. De broers Mael hebben een ongeëvenaarde chemie die in elke track doorklinkt, hun samenwerking is een bewijs van hun jarenlange ervaring en wederzijds begrip.

Wat ik bijzonder waardeer aan The Girl Is Crying in Her Latte is de durf en creativiteit die Sparks blijft tonen. Ondanks hun lange carrière rusten ze niet op hun lauweren; in plaats daarvan blijven ze zichzelf uitdagen en vernieuwen. Dit album is een bewijs van hun onophoudelijke streven naar artistieke excellentie. De teksten zijn zoals altijd briljant geschreven, vol met slimme woordspelingen en diepzinnige observaties. Ze weten een balans te vinden tussen humor en ernst, waardoor je als luisteraar zowel vermaakt als geraakt wordt.

Concluderend is The Girl Is Crying in Her Latte een fenomenaal album dat Sparks' status als visionaire muzikanten verder bevestigt. Het is een luisterervaring die zowel intellectueel stimulerend als emotioneel bevredigend is. Voor zowel oude fans als nieuwkomers is dit album een absolute aanrader, een muzikaal avontuur dat je niet mag missen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In the Mojo een pagina Sparks aan het werk! Volop bezig aan de opvolger van dit grandioze album.
Ergens in 2025 zou de release plaats moeten vinden....spannend...

Zag op de Instagram van de groep inderdaad enkele hints. Ik wacht geduldig.

Voor de liefhebbers van Sparks; de originele FanMael website uit de jaren 90 is sinds 2022 weer online. Iets aangepast wellicht, maar nog steeds de meest complete informatieve website over Sparks die er is.

www.fanmael.nl

Mocht je geïnteresseerd zijn in de compilatie-cd's die ik gedurende de afgelopen 2 jaar heb gemaakt, waarop zeldzaam en onuitgebracht materiaal, stuur me dan een berichtje op [email protected]

De download is uiteraard gratis.

Nieuwe single en album:

Sparks

Heb de laatste drie albums van Sparks tot deze op een ruime 3,5* staan, niet slecht voor een band die al zolang meedraait. En misschien zit deze dan het dichtst tegen 4 aan, met het dwarse titelnummer, de ontroerende afsluiter en de miskende banger 'The Mona Lisa's packing..'.

Nu eerste singles van hun 2025 album aan het luisteren en dat klinkt toch wat meer als Sparks op automatische piloot, maar wie weet.