menu

Sleater-Kinney - No Cities to Love (2015)

mijn stem
3,55 (101)
101 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Sub Pop

  1. Price Tag (3:54)
  2. Fangless (3:34)
  3. Surface Envy (3:06)
  4. No Cities to Love (3:05)
  5. A New Wave (3:38)
  6. No Anthems (3:19)
  7. Gimme Love (2:16)
  8. Bury Our Friends (3:23)
  9. Hey Darling (2:25)
  10. Fade (3:37)
totale tijdsduur: 32:17
zoeken in:
avatar van Rudi S
4,0
Oh, zijn deze dames ook weer opgedoken, leuke band en dus ben ik benieuwd.

avatar van pjh1967
Da's een leuke verrassing na 10 jaar. Hopelijk volgt er ook een tour...

Edit: In maart 2015 staan ze in Paradiso

avatar van pjh1967
Nu in z'n geheel te beluisteren: klik

avatar van Linius
Lekkere plaat hoor.

avatar van Rudi S
4,0
ja, heel lekkere plaat.
Dit valt absoluut niet tegen, heerlijk.

4,0
Toffe plaat. Ik heb de drumbeat van 'Fangless' al dagen in m'n hoofd.

avatar van Yak
4,0
Yak
We hadden er eigenlijk niet op durven hopen, maar daar is hij dan: "No Cities to Love", elf nieuwe Sleater-Kinney songs, over de gehele linie érg sterk, met slechts een enkele misser. Maar goed, op "Call The Doctor" na was geen van Sleater-Kinney's albums 100% perfect. Nagenoeg perfect, dat dan weer wel.

"No Cities to Love" voelt als een precisiebombardement. Anders dan op hun eerdere albums lijkt elk element minutieus op de juiste plek te zijn geschoven, om zo het totaaleffect des te overweldigender te maken. En dat is even wennen. Vooral in vergelijking met "The Woods" kon het contrast bijna niet groter: dat album giert om de haverklap uit de bocht met alle wijzers in het rood, terwijl "No Cities to Love", hoewel luidruchtig als vanouds, altijd vlijmscherp blijft. Het geeft het album op momenten een bijna mechanisch geluid, met kortstondige elektrostatische gitaaruitbarstingen zoals we die ook van St. Vincent kennen. En sowieso dringt die vergelijking zich wel vaker naar voren. Sleater-Kinney is absoluut bruter, maar die ultra-precieze dosering van rauwe geluiden is een duidelijke (en fijne!) overeenkomst. En het is een geluid dat we van Sleater-Kinney nog niet eerder gehoord hadden.

"Price Tag" is gelijk alvast een beestachtige opener en zou zomaar eens kunnen uitgroeien tot één van mijn favoriete SK-nummers. Het übercoole riffje in de allereerste seconden is al een what the fuck?!-moment, maar dan hebben we het knalharde timmerwerk van Janet Weiss onder de refreinen nog niet gehoord. En als Carrie Brownstein vervolgens een minuut voor het einde haar gebulder inzet, lopen werkelijk de koude rillingen over mijn rug. Maar glorieuze momenten zijn er nog heel wat meer. Bij de onwaarschijnlijk in elkaar gewrongen gitaarlijnen van "Surface Envy" vraag je je af hoe het is godsnaam mogelijk is. "A New Wave" is één grote onweerstaanbare Carrie-show, en het meest ongegeneerd vrolijke nummer van de hele plaat. De voorwaarts mars van "Fangless" doet denken aan een herziene versie van "Dance Song '97" met een werkelijk fenomenale rol voor Janet Weiss. De bommen die ineens gedropt worden bij het kalm startende "No Anthems", en later weer bij het uitbundige "Hey Darling". De bloed- en bloedmooie gitaarlijn achter de coupletten van "Bury Our Friends". Missers zijn er ook: titelnummer "No Cities to Love" wringt en komt pas aan het einde echt op gang (vlak na een curieus intermezzootje waarin we Carrie voor het eerst toonvast horen zingen, in plaats van haar gebruikelijke elastieken stem). "Gimme Love" is een clunker van jewelste en duurt goddank maar iets over de twee minuten, en de theatrale afsluiter "Fade" doet me simpelweg niet zoveel, maar moet misschien nog groeien.

"No Cities to Love" heeft veel wat Sleater-Kinney zo goed maakt: de drie dames afzonderlijk zijn al onnavolgbaar, maar in combinatie ontstaat een weergaloos tornado-effect dat volstrekt uniek is voor deze band. Corin Tucker trekt met haar kolossale stem uiteraard de meeste aandacht, maar de glansrol van de meer op de achtergrond opererende Carrie Brownstein en Janet Weiss is minstens net zo groot. "No Cities to Love" is niet perfect, daar had ik niet op gerekend. Maar dit is wel een meedogenloze comeback die lang blijft nagalmen, en die me nog lang niet heeft losgelaten.

3,5
Heerlijk energiek en direct album. Dansbaar ook, Doet wat denken aan de sound op Dig Me Out, niet ontoevallig ook met dezelfde producer opgenomen. Veel betere sound dan op The Woods, zo wil ik de dames graag horen. Misschien wat glad...

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sleater-Kinney - No Cities To Love - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het in 2005 verschenen The Woods leek lange tijd de zwanenzang van het Amerikaanse trio Sleater-Kinney te zijn.

Toen eind vorig jaar de box met het volledige oeuvre van de band uit Olympia, Washington, verscheen (Start Together), werd echter ook direct een gloednieuwe plaat aangekondigd. Eerst zien, dan geloven, dacht ik in eerste instantie nog, maar inmiddels is No Cities To Love dan ook echt verschenen.

Iedereen die het oeuvre van Sleater-Kinney kent, weet dat het power trio garant staat voor torenhoge kwaliteit. Het begon in 1995 ooit met rechttoe rechtaan Riot grrrl punk, maar in de tien jaren die volgden wist Sleater-Kinney zich steeds verder te ontwikkelen, te vernieuwen en te verbreden, wat een geweldige serie platen heeft opgeleverd.

Een pauze van tien jaar doet een band echter vrijwel nooit goed, al hebben Corin Tucker, Janet Weiss en Carrie Brownstein de afgelopen tien jaar natuurlijk niet stil gezeten. Het pakt voor Sleater-Kinney gelukkig geweldig uit, want met No Cities To Love zet Sleater-Kinney een imposante volgende stap.

No Cities To Love laat horen dat het spelen in andere bands (waaronder de band van Stephen Malkmus) de leden van Sleater-Kinney alleen maar goed heeft gedaan. No Cities To Love laat een band horen die beter en hechter klinkt dan ooit tevoren. Dat hoor je in het geweldige gitaarwerk dat meer nuances en meer dynamiek bevat, dat hoor je in het soms onnavolgbare drumwerk dat de songs op de plaat een steeds weer wat net wat ander geluid geeft en dat hoor je in de vocalen, die wat minder onvast klinken dan in het verleden.

Het knappe is echter dat Sleater-Kinney haar rauwe passie en energie heeft behouden. Ook No Cities To Love mag nog heerlijk rammelen en mag bovendien nadrukkelijk buiten de lijntjes kleuren.

De muziek van Sleater-Kinney klinkt in technisch opzicht misschien beter dan in het verleden, maar dit heeft geen gevolgen gehad voor de urgentie, energie, passie en agressie van de muziek van Sleater-Kinney. Corin Tucker, Janet Weiss en Carrie Brownstein maakten in het verleden muziek alsof hun leven er van af hing en dat doen ze gelukkig nog steeds.

Al sinds haar debuut is Sleater-Kinney er in geslaagd om zich op iedere plaat te verbreden en dat is ook op No Cities To Love weer gelukt. Sleater-Kinney flirt dit keer met complexere songstructuren en uitstapjes naar omliggende genres tot postpunk en een vleugje disco aan toe, maar het slaagt er ook dit keer weer in om het zo unieke eigen geluid te behouden.

No Cities To Love is hierdoor vanaf de eerste noot een typische Sleater-Kinney plaat en het is er wederom één die maar blijft groeien. Tot en met The Woods was Sleater-Kinney één van mijn favoriete eigenzinnige gitaarbands en na beluistering van No Cities To Love weet ik dat dat nog steeds het geval is.

Door de geweldige box-set Start Together keek ik de afgelopen weken vooral terug op een zwaar onderschat maar prachtig oeuvre, maar inmiddels durf ik ook weer vol vertrouwen vooruit te kijken. Sleater-Kinney is nog lang niet wereldberoemd, maar ach wat zijn ze verschrikkelijk goed. Erwin Zijleman

avatar van Slowgaze
4,0
Sleater-Kinney is tien jaar uit elkaar geweest. Nu keert de Amerikaanse cultband terug met een album dat geregeld aan eerder werk doet denken, maar tegelijkertijd bijna onweerstaanbaar fris is.

Achtste album No Cities to Love ligt in de lijn van een album als One Beat (2003), maar, op een incidentele synthesizer na, zonder de extra instrumentatie. De band gaat terug naar hun basis van twee gitaren en een drumstel. De dames hebben nog steeds geen bassist aangenomen, maar ze kunnen heel goed zonder. Onvast en geregeld bijna scanderend verzorgen de gitaristes de zang.

No Cities to Love is op onspectaculaire wijze spectaculair. De gitaarpartijen klikken of in elkaar, of duwen elkaar van zich af. Soms lijken ze (vraag niet hoe) zelfs beide tegelijk te doen. Het hoekige, funky gitaarwerk dat soms opduikt is alweer jaren bon ton in Engeland, maar Sleater-Kinney overtreft menig Brits groepje in bijna wiskundige precisie. Het fundament daarvoor komt van de drumster, die vaak heerlijk prominent aanwezig is. Haar patronen herinneren beurtelings aan disco en onvervalste rock 'n roll.

En mijn recensie gaat verder op 8WEEKLY.

avatar van pjh1967
En een leuke video bij A New Wave. Daar word ik vrolijk van.

3,5
Ha, Bob's Burgers....

avatar van davevr
4,0
Weer een plaat van de dames die zich in mijn auto - lijst genesteld heeft (toch leuk zo'n HDD in je auto). Begint geweldig met Price tag, kan gewoon niet missen. Goeie sociaal bewogen teksten, goeie stem, hoekige gitaarpartijen (St Vincent -achtig), een stuwende bas en strakke drum.

It's 9am/We must clock in/The system waits for us/..../I'm never fast enought/.../We never really checked/We never really check the price tag/When the cost comes in

Punk attitude, en een sneer richting consumptiemaatschappij mag steeds van mij, en niet te vergeten: een gevoel voor melodie waar veel popartiesten van dromen.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:08 uur

geplaatst: vandaag om 10:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.