The Charlatans - Modern Nature (2015)

De nieuwe The Charlatans begint met een lekker elektronisch Talk Talk achtig deuntje.
Talking In Tones is duister, bijna UNKLE achtig.
Het lijkt alsof de beats uit een kastje komen, en dat er voor gekozen is om drummer Jon Brookes, die overleden is aan een hersentumor, niet te vervangen.
Het valt muzikaal gezien goed uit.
Nog steeds zijn de Madchester invloeden aanwezig, maar er wordt nu ook meer geflirt met discodreunen.
So Oh klinkt een stuk vrolijker dan de opener, waar ik stiekem wel wat van baal, want het begon zeer sterk.
Niet verkeerd, maar dit is een stuk toegankelijker.
Ook bij Come Home Baby vallen de drumpartijen op, al hoor je hier ook het overbekende orgeltje terug, welke tevens een grote rol speelde op de hits Weirdo en The Only One I Know.
Tim Burgess is opvallend goed bij stem op Modern Nature.
Het onverschillige, zeurende geluid, wat ook kenmerkend is bij de frontmannen van Oasis en The Stone Roses, heeft hij grotendeels achter zich gelaten.
Hier laat hij horen dat hij een prima zanger is; meer een gentlemen, minder het schoffie.
En toch mis je dat wel een beetje.
Keen Enough luistert prima weg, maar is een stuk minder sterk dan de voorgangers.
Wel is nu geheel duidelijk dat The Charlatans zich steeds minder presenteert als een rockband.
Dit is meer een elektronische act.
In The Tall Glass is wel op een broeiende manier spannend, en sluit qua compositie zeker meer aan bij de eerste drie nummers; lekkere jamsessie op het orgeltje er tussendoor, waarbij je bijna verwacht dat Light My Fire van The Doors wordt ingezet.
Emilie is meer up tempo, een nummer voor de vrouwelijke fans, zullen we maar zeggen; hebben die ook weer iets mee te zingen, als ze tijdens concerten de eerste rijen bevolken.
Niet helemaal mijn ding.
Nee, ik heb meer met Let the Good Times Be Never Ending, welke op een Sproston Green achtige manier begint, samen met Then en The Only One I Know de parels van het debuut.
Daar blijft het nivo het hele nummer aanwezig, hier vlakt het tussendoor wat af, maar weer hoor ik Talk Talk halverwege terug; beetje Life's What You Make It, er wordt zelfs nog een klein beetje met de jaren 80 Roxy Music geflirt.
I Need You to Know sluit weer meer aan bij het betere werk van de laatste van Arctic Monkeys; duister en mysterieus, ik hoor zelfs het debuut van Portishead terug.
The Charlatans laat horen dat ze ook in de huidige tijd zichzelf staande houden.
Dan lijkt Lean In een stuk luchtiger, maar schijn bedriegt.
Hieronder zit een donkere laag, luister maar naar de gitaar.
Trouble Understanding heeft het Blur achtige piano gepingel van Damon Albarn, en klinkt hierdoor een stuk vrolijker.
Het koortje op de achtergrond doet mij aan Soulsavers denken, en ook dat is een compliment.
En dan ben je alweer bij de afsluiter van deze eerste echte verrassing van 2015.
Lot to Say is dan wel een van de mindere tracks, maar kan er ook nog prima mee door; van mij hadden ze op het laatst meer mogen knallen.

Eigenlijk verwacht je na het verlies van een bandlid een periode van bezinning; zoekende naar hou vast.
The Charlatans gaan echter als een sneltrein door; en slaan sterker terug dan ooit.

Ik kende The Charlatans nog niet, dus dit was mijn eerste kennismaking. Mijn voornaamste indruk is dat het een hele brave plaat is. Zelfs vergeleken met andere bands in het genre zoals The Maccabees of Oasis is het eigenlijk gewoon erg gelikt en beschaafd. De enige reden dat ik niet direct afgehaakt ben, is dat de band eigenlijk best goede songs schrijft. Vooral op de eerste helft, waar juist de wat langzamere nummers staan, blijven de songs hangen, ook al is de zang niet zo heel karakteristiek en de instrumentatie geheel niet. Op de tweede helft staan minder memorabele songs, en op dat punt haak ik dan ook alsnog af. Modern Nature heeft wat leuke momenten, maar daar blijft het bij. Een 3,5*, maar opnieuw opzetten zal ik hem niet.