1st Avenue - Daily Battle (1994)

Leuke AOR van nederlandse bodem, ik vond het debut wel wat sterkere nummers en productie bevatten. Feel love is een uitschieter de rest is minder dan Tears and Triumph.

Weinig verschil met het debuut, hoor je die graag, dan kun je hiermee ook weg. De zoetsappige nummers (I Still Believe in You, Maybe Tomorrow Never Comes, Can't Talk my Heart Away) zijn pure dansvloerschuifelaars, de iets pittigere nummers doen mij soms aan het evenals Nederlandse Marathon denken, die weliswaar veel progressiever is en een veel betere zanger heeft. De nummers met tempo erin zijn goed. Laten we dit maar een zondagmorgenplaat noemen. Misschien eens een verzamelaar samenstellen zonder die plakkerige ballads.

Nog altijd lijkt men te hinken op twee gedachten, iets hardere rockers (Ready For You, Time After Time, Call Me) worden afgewisseld met kussenzachte wiegeliedjes, waarbij mijn aandacht zoals zo vaak al snel verslapt (I Still Believe in You, Maybe Tomorrow Never Comes, Can't Talk My Heart Away). Angstig op zoek naar die hit met automatisch een grotere verkoop tot gevolg? Gelukkig speelt er een gitarist mee die zijn vak kent, als hij eens mag. Op basis van de tweede helft van het voorgaande album Tears and Triumph had ik hogere verwachtingen. Geen hoogtepunten op dit album voor mij.

Ja, een neiging tot willen scoren kun je 1st Avenue niet ontzeggen. Die paar ballads op het album zijn duidelijk gericht op de hitparade. Alleen...in 1994 raakten nog slechts weinig muziekliefhebbers opgewonden van dit soort klanken. Typisch een plaat die tien jaar te laat kwam.

De zondagmiddag voor oudejaarsdag is zo'n moment waarop ik alle tijd heb om te grasduinen in mijn collectie en bewust op zoek te gaan naar albums die ik al heel lang niet meer gedraaid heb. En dus belandde deze voor het eerst sinds jaren weer eens in de CD-speler.
Je moet echt een liefhebber zijn van AOR en het softe soort hardrock dat het in de jaren tachtig goed deed om dit überhaupt te kunnen waarderen. Ik hoor dat dit zwaar gedateerd klinkt (en dat was het al in het jaar dat het werd uitgebracht) en dat alle clichés van het genre hier torenhoog worden opgestapeld.
En toch kan ik hier wel van genieten. Prima gitaarwerk, een best goede zanger (Peter Strykes, oftewel Peter Struijk, die we later nog bij L.A. The Voices zouden tegenkomen - een weetje dat ik zojuist tegenkwam op de MuMe-pagina van het debuutalbum Tears and triumph; had ik geen idee van), vrij dominant toetsenwerk en een puike productie - tenminste voor het genre. Dat laatste kun je wel aan Okkie Huijsdens overlaten.

Tot zover zijn alle pluspunten afgevinkt. En toch doet het me weinig. Want het ontbreekt aan kwaliteitssongs. De opener Feel love, het groovende Don't disappear on me en het met mooie koortjes opgesierde Over and done (het enige nummer waar Robert Kempe, oftewel Robby Valentine nog aan meeschreef) zijn de relatieve hoogtepunten. Maar nummers als Call me, Ready for you, Time after time, I still believe in you en A party zijn net zo clichématig als de titels doen vermoeden. Een krappe voldoende, omdat het voor een Nederlandse band per saldo een redelijke plaat was, die met name in Oost-Aziatische landen succesvoller was dan hier. Maar het debuut was in veel opzichten beter.