1st Avenue - Tears and Triumph (1992)

1st Avenue is een Nederlandse band die eind jaren '80 werd opgezet door toetsen-virtuoos Robert Kempe (beter bekend als Robby Valentine). Tegen de tijd dat deze cd uitkwam was Valentine al bezig als solo-artiest, en hij speelt dus ook niet mee op deze plaat. Wel heeft hij een groot deel van de tracks geschreven.

2 jaar later bracht 1st avenue de plaat 'Daily Battle' uit, maar dit is toch echt de betere van de twee.
Favoriete tracks: Going For The Gold, Heaven In Your Arms, You Forsake Me en Once In A Million Years.
4,5*

Herstel, Robby Valentine speelt wel mee op deze cd bij de nummers Going For The Gold, When The NIght Is Gone, Out Of Reach, You Forsake Me en Help Me Out.

De zanger van deze band is Peter Struyk, die vooral bekend is van Vandenberg.

Goede plaat, jammer dat het nooit wat geworden is, ik denk dat ze de tijd een beetje tegen hadden. "Feel love" van Daily Battle is een topnummer maar de rest is minder.

Mooi album, melodieuze hardrock van goed op elkaar ingespeelde muzikanten en aan de composities schort er weinig tot niets. De zanger doet me soms de wenkbrauwen fronsen met zijn flarden - hoe heet dat ook al weer? - "steenkolenengels".

Leuk album. Er liep nogal wat melodieuze hardrockbands rond in de lage landen destijds. 1st Avenue, Flyer, Zinatra etc.

Die steenkolenengelsbezigende vocalist zat nog eens een blauwe maandag bij Vandenberg, toen daar de boel eigenlijk al inelkaar gezakt was. Hij kwam niet verder dan een handvol optredens.

Tegenwoordig zingt hij voor huisvrouwen in Los Angeles the Voices. Die blonde, Peter Struyk, pornonaam Peter Strykes.

Oh dat wist ik niet. Dat legt hem geen windeieren dan. Want die boeren best goed.

Tja, begrijpelijk is het wel, maar ik denk niet dat daar zijn hart ligt.

Jammer dat je in de hardrock geen droog brood meer kan verdienen.

Ik geloof niet dat zijn hart nog langer bij (alleen) hardrock ligt. Zijn biografie , stammend van voor het avontuur met Goor, spreekt over het toeleggen op klassieke zanglessen en aria's zingen enzo. Ik lees iets over een gala met Ivo Niehe en een bijna platencontract op het label van Froger.

Geen idee waar ik The Voices onder moet scharen (ik dacht zelf aan TSO very light) maar dat ligt denk ik dichter bij waar hij de laatste vijftien jaar mee bezig is geweest dan 1st Avenue of Vandenberg ofzo.

Zijn het rare gedachten van mijn kant als ik de tweede helft van dit album iets harder, iets gedurfder en veel beter vind dan die eerste vijf nummers die lijken te verstikken onder zoetsappige koortjes en een veel te dik tapijt aan toetsen? Na de interessante opener Going for the Gold volgt te veel soft rock met de nodige “plakkers” en zweeft mijn wijsvinger voortdurend boven de “volgende”-knop, vanaf het zesde nummer tikt mijn wijsvinger mee op de melodielijnen met iets meer gitaar in het totaalgeluid en interessante songs. Beste nummer vind ik nog altijd het titelnummer zelf.

Going For The Gold schijnt over Ad Vandenberg te gaan. Kan helaas de lyrics niet vinden.

Het is niet een chagrijnige song ofzo. Eerder bewonderend. Maar goed, dat kan ook.

Op discogs zijn de lyrics via de scans van de Japanse cd wel te zien:

lyrics