Michael Murphey - Swans Against the Sun (1975)

Ik kocht dit album in een periode van mijn muziekleven waarin ik hoopte dat elke romantische hoes een plaat met de intensiteit van Gene Clark of de melodische rijkdom van Dan Fogelberg zou herbergen. Swans against the sun loste die verwachtingen niet helemaal in, maar het is toch ook weer niet zo slecht als je zou denken op basis van de activiteit rondom deze man op MusicMeter; want waar AllMusic zo'n 40 studioplaten van hem vermeldt, staan er (op het moment van schrijven) op MusicMeter slechts 10, met 15 stemmen (van 11 verschillende gebruikers) en precies nul berichten. De AllMusicGuide labelt Murphey "progressive country" en oordeelt dat hij op dit album "travels in and out of the country music norm", en dat is wel een aardige omschrijving. De eerste drie nummers vatten dit album al aardig samen: eerst een zoete maar mooie ballade, daarna een up-tempo-rocker die net binnen het Amerikaanse AOR-formaat valt, en dat dan weer gevolgd door een vrolijke country-bluegrass-stamper.
        In Amerika, waar Murphey (1945-) nog steeds optreedt, heeft hij tijdens zijn lange carrière veel aandacht geschonken aan Native Americans, en dat komt op deze plaat ook mooi naar voren in Temple of the sun (een klaagzang voor de Inca's) en Buffalo gun (over het uitroeien van de Amerikaanse bizon), maar het is dan bizar om daarná een plaats in te ruimen voor de half ironische maar ook half gemeende ode aan de wild-west-show met al z'n glitter en nepvermaak ("Ol' [Buffalo] Bill must be laughing all the way to the bank!"). Tegelijkertijd symboliseert dat ook hoe dit album iets van alle markten meepikt, met naast de banjo en de mondharmonica ook een synthesizer en een klavecimbel, alles produktioneel mooi in balans gehouden door veteraan Bob Johnston. (En Dancing in the meadow doet me warempel denken aan 16 Horsepower.)
        Murphey heeft in ieder geval een goed gevoel voor pakkende melodieën, en zijn talent als songschrijver staat buiten kijf, maar bij zijn stem heb ik af en toe mijn twijfels – hij klinkt soms als een lichte en niet al te toonvaste John David Souther, en van het redelijke slotnummer had de laatste bijvoorbeeld een echt ontroerende ballade kunnen maken. Maar goed, elk vogeltje zingt etc., en bovendien zorgt Murphey wel voor de nodige vocale ondersteuning van koortjes plus de gastzangers Willie Nelson en John Denver. Al met al qua artiest niet iemand naar wiens andere werk ik onmiddellijk op zoek ga, maar qua plaat een behoorlijk onderhoudende Amerikaanse country-pop-produktie die nergens door een ondergrens gaat.