Ten - Albion (2014)
mijn stem
6 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Metal
Label: Rocktopia
-
Alone in the Dark Tonight (4:25)
-
Battlefield (5:00)
-
It's Alive (5:02)
-
Albion Born (5:24)
-
Sometimes Love Takes the Long Way Home (5:14)
-
A Smuggler's Tale (5:57)
-
Die for Me (7:28)
-
It Ends This Day (5:37)
-
Gioco D'Amore (4:59)
-
Wild Horses (5:55)
-
Good God in Heaven What Hell Is This *
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
55:01
Links
Last.fm
0
geplaatst: 13 december 2014, 22:25 uur
De term braaf hoor ik vaker bij dit soort bands. Waarom? En wat maakt dit in het bijzonder braaf?
Een lastig iets is dat ze in een hoek geplaatst moeten worden. Die van metal dan maar? (Stevig is het best wel) Maar dan is het te braaf. Een ander hokje bestaat haast niet of het zou melodieuze rock moeten zijn en dat vinden veel mensen vlees nog vis. Eigenlijk is Ten zo hardrock als het maar kan, in de beste Engelse traditie.
Mensen in mijn omgeving die wel es willen horen wat ik goed vind lijken teleurgesteld en zeggen 'Ik dacht dat het veel harder zou zijn' en noemen het braaf. Als ik iets hards laat horen vinden ze het niet mooi en herrie. Je kunt het niet goed doen.
Over de vergelijkingen met andere bands in deze hoek hierboven; als Night Ranger es een plaat van dit kaliber zou maken zou ik direct weer fan zijn. H.E.A.T ken ik niet heel goed maar wat ik ken klinkt goed. Ik heb het idee dat Ten iets meer bijzondere onderwerpen in de teksten heeft.
Neem nou de opener "Alone in the Dark Tonight". Dat klinkt als een titel die David Coverdale alleen in een bedje neerlegt, verlangend naar een mooie vrouw.
Dit is het verhaal achter dat nummer:
Alone In The Dark Tonight” is based on Emily Bronte's book 'Wuthering Heights' and revolves around the idea that a Heathcliff style character is roaming the cemetery garden of the undead for centuries, mourning his long lost love.
Bron: GryphonMetal the European Metalzine - your Deep Space of Dark
Zo heeft Ten vaak teksten die best in een power metal hoek geplaatst zouden kunnen worden.
Maar echte liefdesballads hebben ze ook wel, dat is ook weer zo...
Een lastig iets is dat ze in een hoek geplaatst moeten worden. Die van metal dan maar? (Stevig is het best wel) Maar dan is het te braaf. Een ander hokje bestaat haast niet of het zou melodieuze rock moeten zijn en dat vinden veel mensen vlees nog vis. Eigenlijk is Ten zo hardrock als het maar kan, in de beste Engelse traditie.
Mensen in mijn omgeving die wel es willen horen wat ik goed vind lijken teleurgesteld en zeggen 'Ik dacht dat het veel harder zou zijn' en noemen het braaf. Als ik iets hards laat horen vinden ze het niet mooi en herrie. Je kunt het niet goed doen.
Over de vergelijkingen met andere bands in deze hoek hierboven; als Night Ranger es een plaat van dit kaliber zou maken zou ik direct weer fan zijn. H.E.A.T ken ik niet heel goed maar wat ik ken klinkt goed. Ik heb het idee dat Ten iets meer bijzondere onderwerpen in de teksten heeft.
Neem nou de opener "Alone in the Dark Tonight". Dat klinkt als een titel die David Coverdale alleen in een bedje neerlegt, verlangend naar een mooie vrouw.
Dit is het verhaal achter dat nummer:
Alone In The Dark Tonight” is based on Emily Bronte's book 'Wuthering Heights' and revolves around the idea that a Heathcliff style character is roaming the cemetery garden of the undead for centuries, mourning his long lost love.
Bron: GryphonMetal the European Metalzine - your Deep Space of Dark
Zo heeft Ten vaak teksten die best in een power metal hoek geplaatst zouden kunnen worden.
Maar echte liefdesballads hebben ze ook wel, dat is ook weer zo...
* denotes required fields.
* denotes required fields.