Bitcrush - In Distance (2006)

De hoes ziet er prachtig uit! De samples klinken erg rustig en braaf, het zal wel nooit meer de Bitcrush worden die het ooit was. Toch wil ik 'm graag in hoge kwaliteit horen.

Heeft hij z'n gitaar in de verbrandingsoven gegooid, of is het weer hetzelfde gedoe als z'n vorig album ?

Ik zit hier nu net wat trackjes door te luisteren, en het lijkt me vooral een combinatie tussen Cadoo's vorige releases als Bitcrush. Het begin van het album is in ieder geval erg mooi, al zal het analoge geluid niet ieders ding zijn natuurlijk

Herstel: het is meer Shimmer & Fade dan Enarc. Noem `t anders electronische postrock

tovenaar!

Lekker album hoor die 'post-rock' invloeden vind ik nogal meevallen, alleen de stemmen kan ik niet zo waarderen. Brave muziek en helaas niet z'n beste, maar klinkt heerlijk weg op de achtergrond. Bevalt me beter dan de nieuwe Loess (zo'n gelijktijdige release laat ze toch een beetje met elkaar vergelijken). 3,5*

Eh ja?

Er is een tijd om te stemmen en een tijd om je stemmen te beargumenteren natuurlijk

Ik ben het eens met Bas trouwens, vind dit ook beter dan Loess (zoals ik daar al schreef). Toch wat meer 'uitgesproken' muziek ipv degelijke ritmes en dito melodieën. Falling Inward is práchtig, het hoogtepunt van het album.

Hehe, heb er weinig over te zeggen, behalve dan dat ik dit een ontzettend mooi album vind. Heerlijk warm, mooie zorgvuldige opbouw, sterk gekozen geluiden, gewoon een pakkend en warm mooi geheel. Af en toe een randje, af en toe niet, kan er niks aan doen, maar ik ben best weg van deze CD. Persoonlijk favorietje eigenlijk.

Heb hem nu tweemaal geluisterd.. bevalt me stukken beter dan die miskleun hiervoor, maar ik moet nog meer luisteren om te bepalen wat ik er echt van vind. Sommige nummers zijn erg mooie dreamscapes of sounds in ieder geval.

Ook hier moet ik toch een beetje op terugkomen. Die stem begint me meer en meer te irriteren, en de cd van Loess zit toch vaker in de cd-speler dan deze de laatste tijd. halfje eraf... (hoezo wispelturig )

"Drop Entitled"

De illusie van de terugkeer van kalmte, vrede en een "normaal" leven aan het eind van "Song for Three" wordt voortgezet in "Drop Entitled".

Een persoon staat aan het eind van zijn menselijke bestaan, maar dan heb ik het niet over sterfte. Hij spreekt tegen zichzelf alsof hij een gesprek heeft met zijn oude zelf, een persoon in ontkenning.
In ontkenning over zijn eigen verleden, zijn geloof of gebrek daaraan, niet willen accepteren dat hij vastzit aan zijn eigen lichaam en daarmee ontkent hij dat hij mens is, zelfs met de kennis die hij bezit over zaken waarvan hij achteraf gezien toch liever de desbetreffende "boeken" gesloten wilde houden.
Het conflict dat hierdoor ontstaat tussen de botsende persoonlijkheden wordt beschreven in de kortdurende periode van chaos van 4:38 tot 5:24.

Alle narigheid eindigt, zelfs voor hem. Met die gedachte wordt er naar het eind van het nummer toegewerkt, richting "And Triage".
In "And Triage" is hij er pas van bewust en ziet hij dat de tijd niet heeft stil gestaan...

Voornamelijk dit nummer spreekt mij zeer persoonlijk aan. Alhoewel er eigenlijk geen één ander album bestaat dat zo perfect in mijn straatje past. Het effect van "In Distance" op mij is niet eens meer buitenaards te noemen, dit is een beschrijving van een karakter dat onmogelijk niet nog meer menselijk kon zijn. Dat is voor mij genoeg om dit mijn nummer 1 album te noemen.

Ik ben niet op zoek naar iets dat universeel gewaardeerd zal worden, maar iets waarmee ik ongeacht waar ik dan ook terecht zal komen in mijn tijd hier op aarde, mij nooit mijn identiteit zal laten vergeten.