Summoning - Oath Bound (2006)

Oath Bound was destijds mijn eerste Summoning-album, en zal daarom altijd wel speciaal voor me blijven als introductie tot deze bijzondere band. Maar in muzikaal opzicht vind ik het zeker niet het beste werk van de heren.

Vooropgesteld: Land of the Dead is briljant. Groots, dramatisch en meeslepend, het toppunt van Summonings werk en mijn favoriete nummer van de band (samen met Farewell van de voorganger). Dit nummer alleen maakt het album al de moeite waard.

Helaas komen de overige nummers komt niet in de buurt bij dit niveau. De eerste paar songs zijn prima, hoewel misschien een beetje standaard voor Summoning-maatstaven. Bij Might and Glory veer ik even op, de koorzang op het einde geeft dit nummer wel echt iets speciaals.

Daarna wordt een en ander helaas minder. Het trio Beleriand, Northward en Menegroth weet me nooit echt re raken en gaat altijd een beetje in een waas aan me voorbij. Ik kan ook nooit herinneren hoe die nummers klinken als ik ze niet op heb staan. En samen vormen ze toch een behoorlijk groot deel van het album. Ik merk dat ik dan eigenlijk altijd zit te wachten tot Land of the Dead dan weer begint.

Nu klink ik misschien wat te negatief over dit album. Dat is zeker niet de bedoeling! De 3,5* die hier stond kan zelfs wel wat omhoog. Het is erg sfeervol en het wordt nergens slecht. Maar om bovengenoemde redenen reken ik he toch ook niet tot het beste werk van de band.

Tussenstand:
1. Let Mortal Heroes Sing Your Fame (4,5*)
2. Stronghold
3. Oath Bound (4*)
4. Dol Guldur
5. Nightshade Forests
6. Minas Morgul
7. Lost Tales (3,5*)
8. Lugburz (3*)