0
geplaatst: 3 maart 2012, 20:48 uur
Zie mijn stuk bij het eerste Illusion-album Out of the mist voor een korte inleiding bij deze groep.
Zowel qua materiaal als qua sfeer sluit deze plaat aan bij het debuutalbum, met een mix van klassieke popmuziek, soepele ballades en licht symfonische invloeden, ditmaal geproduceerd door Paul Samwell-Smith, ook al ex-Yardbirds en vooral bekend vanwege zijn werk met Cat Stevens tijdens diens meest succesvolle periode (Tea for the tillerman, Teaser and the firecat en Catch bull at four).
Opener Madonna Blue wordt in het boekje bij de CD genoemd als het beste nummer dat deze band opnam; wie mijn recensie van Out of the mist heeft gelezen weet dat ik het daar niet mee eens ben, maar een mooi nummer is het zeker. Ook Wings across the sea en het melancholieke Never be the same zijn fraai, maar net als op het eerste plaat wordt het de ware hoogtepunt toch gevormd door de twee meest verstilde nummers.
Allereerst is daar Man of miracles, een feitelijk zeer simpele compositie die echter enorme impact krijgt door het arrangement van elektrische piano, synthesizer en (zoals gebruikelijk) prachtige zang. Daarnaast is er het enige nummer dat niet werd geschreven door McCarty en/of Hawken, Louis' theme, gecomponeerd door bassist Louis Cennamo en Jane Relf. In principe eveneens een vrij eenvoudig nummer, gebouwd rondom een zich steeds herhalend baspatroon, maar met subtiel verschuivende accenten van toetsen en strijkers, en met bovendien wederom bijna onnatuurlijk mooie en ijle zang van Jane Relf. (Ik herinner me nog hoe ik het bij de langspeelplaat altijd moeilijk vond om na dit emotionele nummer de plaat om te draaien, hoezeer ik me ook verheugde op wat de tweede kant zou brengen.)
Spijtig genoeg bevinden zich ook op dít album twee mindere broeders. Cruising nowhere is een oninteressant synthipopnummer met een tamelijk vervelende melodie, waarbij McCarty's jengelende zang het geheel ook al niet naar een hoger plan kan tillen. Dat valt echter nog in het niet bij The revolutionary, een track die in het geheel niet past bij de rest van de plaat. Een merkwaardig nummer over een gedoemde Zuidamerikaanse vrijheidsstrijder, met een nep-Spaans gitaarintro, zogenaamd opzwepende strijkers, een koortje dat rechtstreeks uit de synthesizer komt en een refrein als een mislukte strijdkreet: "José!" Een onbegrijpelijke misser van deze verder zo smaakvolle groep.
Al met al was dit echter toch een redelijk waardige opvolger van het schitterende debuut. Helaas was de punkrevolutie in volle gang toen dit album uitkwam, en zowel band als elpee stierf een roemloze dood. In 2003 werden beide albums door Acadia/Evangeline op een 2-for-1 uitgebracht, met uitstekend geluid en een redelijk informatief boekje (maar zonder de teksten die op de oorspronkelijke hoes van dit album stonden afgedrukt). Een aanrader voor liefhebbers van serieuze romantische popmuziek.
Zowel qua materiaal als qua sfeer sluit deze plaat aan bij het debuutalbum, met een mix van klassieke popmuziek, soepele ballades en licht symfonische invloeden, ditmaal geproduceerd door Paul Samwell-Smith, ook al ex-Yardbirds en vooral bekend vanwege zijn werk met Cat Stevens tijdens diens meest succesvolle periode (Tea for the tillerman, Teaser and the firecat en Catch bull at four).
Opener Madonna Blue wordt in het boekje bij de CD genoemd als het beste nummer dat deze band opnam; wie mijn recensie van Out of the mist heeft gelezen weet dat ik het daar niet mee eens ben, maar een mooi nummer is het zeker. Ook Wings across the sea en het melancholieke Never be the same zijn fraai, maar net als op het eerste plaat wordt het de ware hoogtepunt toch gevormd door de twee meest verstilde nummers.
Allereerst is daar Man of miracles, een feitelijk zeer simpele compositie die echter enorme impact krijgt door het arrangement van elektrische piano, synthesizer en (zoals gebruikelijk) prachtige zang. Daarnaast is er het enige nummer dat niet werd geschreven door McCarty en/of Hawken, Louis' theme, gecomponeerd door bassist Louis Cennamo en Jane Relf. In principe eveneens een vrij eenvoudig nummer, gebouwd rondom een zich steeds herhalend baspatroon, maar met subtiel verschuivende accenten van toetsen en strijkers, en met bovendien wederom bijna onnatuurlijk mooie en ijle zang van Jane Relf. (Ik herinner me nog hoe ik het bij de langspeelplaat altijd moeilijk vond om na dit emotionele nummer de plaat om te draaien, hoezeer ik me ook verheugde op wat de tweede kant zou brengen.)
Spijtig genoeg bevinden zich ook op dít album twee mindere broeders. Cruising nowhere is een oninteressant synthipopnummer met een tamelijk vervelende melodie, waarbij McCarty's jengelende zang het geheel ook al niet naar een hoger plan kan tillen. Dat valt echter nog in het niet bij The revolutionary, een track die in het geheel niet past bij de rest van de plaat. Een merkwaardig nummer over een gedoemde Zuidamerikaanse vrijheidsstrijder, met een nep-Spaans gitaarintro, zogenaamd opzwepende strijkers, een koortje dat rechtstreeks uit de synthesizer komt en een refrein als een mislukte strijdkreet: "José!" Een onbegrijpelijke misser van deze verder zo smaakvolle groep.
Al met al was dit echter toch een redelijk waardige opvolger van het schitterende debuut. Helaas was de punkrevolutie in volle gang toen dit album uitkwam, en zowel band als elpee stierf een roemloze dood. In 2003 werden beide albums door Acadia/Evangeline op een 2-for-1 uitgebracht, met uitstekend geluid en een redelijk informatief boekje (maar zonder de teksten die op de oorspronkelijke hoes van dit album stonden afgedrukt). Een aanrader voor liefhebbers van serieuze romantische popmuziek.
* denotes required fields.
* denotes required fields.