China Crisis - Working with Fire and Steel (1983)

Ja ik denk ook wel na nog eens luisteren dat het album voor mij een 5 waard is, ik ga blancmange al zeker beluisteren en ook eens jouw stemmen tussen 1981 en 1984 afgaan, zitten sowieso interessante dingen tussen.

Gelijkwaardig aan hun debuut en ook gelijkwaardig aan hun opvolger zodat ik moeilijk kan zeggen welke van de drie albums (1982-1985) van China Crisis ik eigenlijk het beste vind. Animals in Jungles is zonder meer het zwakste nummer maar de sterkste nummers zijn voor mij zeker niet 'Working with Fire and Steel' en 'Wishful Tthinking'. Dat zijn voor mij de twee afsluiters waarbij het schitterende melancholieke "The Gates of Door to Door" voor mij verreweg het beste nummer van dit album is.

4,0*

Mooie sfeervolle plaat, met degelijk, goeduitgevoerde popmuziek. Op vinyl.

Benieuwd of we hier de 7" versie van This Occupation gaan terugvinden?
Op de b-sides bonus disc van The Collection (1990) stond enkel de 12" versie.
Demon Music Group - demonmusicgroup.co.uk

Voor de rest een mooie bloemlezing uit hun beste nummers.

"Working with fire and steel" is zo'n leuk ophitsend nummer. Dit is één van de beste, typische songs van de eighties. Ik hoef de intro maar te horen en ik ben al helemaal in the mood...

Man,wat een jeugdsentement is dit, voor mij helemaal middelbare schooltijd. China Crisis was een frisse band, maar wel veel minder spectaculair dan bijvoorbeeld Human League, Duran Duran, ABC, Heaven 17 etc etc etc. Leuk vooral om ´Wishful Thinking´ zo nu en dan te horen.

Een parel uit de jaren 80 wat mij betreft, had deze reeds op vinyl maar dat staat allemaal nog steeds op zolder!
De plaat was moeilijk op CD te verkrijgen, ik had ondertussen wel een verzamelaar bemachtigd maar daar stond dan weer het openingsnummer en de afsluiter niet op.
Wishful Thinking is een fraai nummer, Tragedy & Mystery zo mogelijk nog beter.
Ook de ingetogen nummers Here Comes A Raincloud & The Soul Awakening zijn het vermelden waard.
De melancholie neemt weer bezit van mij als ik dit album afspeel, je ziet jezelf weer in de schoolbanken zitten zoals de user hierboven omschrijft.
Overigens is de opvolger van dit album, genaamd Flaunt The Imperfection ook absoluut de moeite waard!

Vanavond weer eens herbeluisterd, blijft een prachtplaat.
En inderdaad jeugdsentiment en denkend aan de middelbare schooltijd als ik het album weer draai.

Pff, wat is deze plaat een enorme tegenvaller zeg.

WIshfull thinking is een knaller, maar de rest valt me erg tegen. The Soul Awakening is nog wel aardig, maar de rest vind ik echt niet erg goed.

Na al die jaren op vinyl gehaald, want wilde het toch eens proberen, maar deze gaat snel de verkoop weer in.

Zware teleurstelling

Zeer jammer dat je het niet hoort, lennon.

Ongedwongen soft-pop met een new wave randje en een snuifje jazz.

Het tweede en derde China Crisis album zijn beter
dan de drie hit-albums die OMD na Dazzle Ships maakte.

Tja Dazz, misschien beluisteren we het album te veel met roze oortjes, vanwege het jeugdsentiment. Want dit is toch wel een plaat van mijn tienerjaren. En de muziek die je in je tienerjaren hoort, gaat het meest onder de huid zitten. Maar 2* is wel heel straf...

Als

op mijn muzikale menukaart zou staan, als toelichting bij dit album zou ik ook afhaken, vanwege risico op hap-slik-weg-gevoel. Dit album valt bij mij maximaal onder tweede-jeugdsentiment (hoeveel jeugden kan een mens hebben?) - ik vind het prettig, entertaining en het doet mij wel eens verzuchten naar die tijd van vroeger toen ... de straten minder auto's telden en de entreebiljetten goedkoper waren (10 gulden in Paradiso deze band).

Overigens wel frappant dat die negatieve waardering komt van een Djan Djan-revivalist - alsof dat zulke schokkende muziek is

Ik ben het eens met het roze oortjes gevoel en het jeugdsentiment.
De plaat ademt dan ook volledig naar de eerste helft van de jaren 80.

Extra snoepje op hun tweede is het onwaarschijnlijke huwelijk tussen hobo en synthesizers.

Die combinatie synths en hobo doet het hem inderdaad. Heel verfrissend. En zo klinkt het nog steeds. Ik ga hem weer draaien. Heb zin gekregen.

Blijft een zalige plaat en nog steeds prima luisterbaar. Nog zo fris als een groen blaadje.

Ik geef m nog niet op hoor, ga m zeker nog een paar keer spelen. Maar ik vind dat het niveau van wishful thinking geen moment meer wordt gehaald op de plaat.

Ik vind het te vlak klinken allemaal. En ik ben groot liefhebber van de 80s sound, maar bij deze lukt het niet.

2 sterren voor maar 2 goede nummers is eigenlijk nog hoog. Maar wishful thinking alleen al is dat het waard.

De loze opmerking over mijn liefde van duran duran zal ik maar wijselijk negeren, want dat raakt wederom kant noch wal.

Maar jij bent gewoon een ouwe bok

En er zit meer vernuft in China Crisis dan in dat hele Duran Duran - al waren de clips wel aangenaam.

Vreemd, ik vind net veel nummers in de stijl en van het niveau van Wishful Thinking: Here comes the raincloud, When the piper calls ...
Alleen Animals in Jungles vind ik minder, de rest schitterend!

Snap überhaupt niet waarom je duran duran erbij betrekt. Totaal niet met elkaar te vergelijken.

King in a Catholic Style en Black Man Ray zijn beter dan Wishful Thinking, prima nummer maar ze hebben dus betere.
Maar voor mij zijn de eerste twee Duran Duran albums een klasse beter dan al het werk van China Crisis.
Duran Duran vind ik ook niet te vergelijken met China Crisis, eerder een band als Black en The Blue Nile.

Ach so, op een muzieksite mag je blijkbaar bands uit hetzelfde land en tijdvak NIET met elkaar vergelijken zonder toestemming van de grote Lennon?

Dus ook



Slaat helemaal nergens op! Fijn hebben we dat ok meteen even vastgesteld, Wat je vindt, hoef je niet te kopen heb ik altijd geleerd, net als dat het uitwisselen van ideeën en meningen over albums juist de opzet van de site is.

Kortom, Lennon lult uit zijn nek. China Crisis geeft dit album niet voor niets de ondertitel "Possible Popsongs" - het is pop, gespeeld mbv van synthesizers! En wat is Duran Duran? En kom astamblieft niet aanzetten met de vaagkreet "new wave" want dat houdt geen steek.

China Crises stipt op een 'luchtige'manier thema's aangaande la condition humaine en metafysica aan, bijv: the soul awakening, tragedy and mystery. Dat zul je bij Duran Duran ver moeten zoeken; hun songs zijn - al klinken ze goed - buitengewoon narcistische en hedonistische uitingen zonder enige vorm van reflectie. Geeft nix, maar doe dat niet of dit onaantastbaar en Godgiven is.

DR: en die vergelijking met The Blue Nile - zelfs met de meeste fantasie kan ik daar helemaal niets mee; heel weird! Luister dan gewoon nog eens goed naar Walk across The Rooftops of Hats (wat later is, maar wel in de lijn van Walk ligt).

Pffff mjuman heeft weer eens aandacht nodig

Nee Christiano Ronaldo - wel uitdelen, niet incasseren - Lennon; beetje sneu: uiterst herkenbaar met rockistische heldenverering: kom aan zijn helden en hij slaat je om de oren.

Maak en toptien van escapistische, profane songs in de 80s en ik wil wedden dat Duran Duran hoog staat.

Een schriller contrast dan tussen An Immaculate Conception (The Wake) en Rio (Duran Duran), beide 'trekkers van het album waarop ze staan en beide uit 1982', alsmede alhier getypeerd als "wave" is nauwelijks denkbaar - Christian (China Crisis) uit datzelfde jaar zit daar weer tussenin. Om de neurotransmitters van Lennon te ontzien laat ik verder mijn kaas rusten

Ik bescherm mijn helden niet want ik vind het een scheve vergelijking.

Ja tuurlijk joh, zou' k ook zeggen als ik - vanuit een mono-perspectief - niet de moeite nam om een ander zijn tekst te begrijpen.

Maar nu moet ik echt de daad bij het woord uit de vorige post gaan voegen - duty calls!

Tinseltown in the Rain heeft meer dezelfde sfeer als Wishful Thinking, de eerste twee albums van Duran Duran zijn echt wel wave, zeker met een commerciële inslag, maar dat is niet verkeerd.
Mjuman komt nu meer over als een automobilist op de snelweg, die tegen het verkeer in rijd, en maar blijft volhouden dat er maar liefs 100 spookrijders zijn.
Ieder zijn smaak, maar deze aanvallen slaan helaas nergens op.

U bedoelt de vrouwelijke figuranten - of de maatpakken?

Ik heb dit album destijds gekocht voor het nummer wishful thinking en in eerste instantie viel het me voor de rest tegen. Totdat ik het na jaren weer eens opzette en mijn ogen open gingen. Nu vind ik het een prachtig album die ik nog regelmatig opzet. Hoezo smaak verandert met de jaren?

Wat onaardigheden verwijderd.

Heb de lp inmiddels nog een paar draai beurten gegeven en zal mijn mening iets bijstellen.

Ik verhoog naar 3 sterren want ook nummers als Here Come a Raincloud kunnen me nu wel bekoren.
Toch blijf ik vinden dat Wishful thinking er met kop en schouders boven uit steekt, en wat misleidend is voor wat betreft de rest van het album.

De 3 sterren zijn wel terecht voor mij nu, maar het is wel een magere voldoende.