Sunday Sun - We Let Go (2014)

Wat een heerlijke plaat! Sunday Sun komt na de drie triomfen die als EPs zijn uitgebracht in 2012, met een plaat die gewoon nog beter is. Al moet ik toegeven dat ik dat bij de eerste twee luisterbeurten niet hoorde. De zon brak figuurlijk door in de derde luisterbeurt en is niet meer gestopt met schijnen. De vier heren hebben werkelijk iedere harmonie in de vocalen gevonden, de mogelijke tegenmelodieën en instrumentatie die leiden tot onweerstaanbare pop in de beste jaren 60 traditie zonder als een jaren 60 band te klinken. Hulde! Het waren vijf sterren geweest, zonder Frank Jr. Dat nummer doet mij helemaal niets. De andere nummers doen het werk op sublieme wijze. Überpop.

Wo.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine. Daar kun je ook bv. een interview met Yoshi Breen aantreffen uit 2012.

Op de site van WoNo Magazine staat nu ook een interview met Yoshi Breen van Sunday Sun, waarin hij o.a. ingaat op het vertrek van drummer Wouter en de invloed van de producer op hun muziek.

Timmeren aardig aan de weg: en ook erkenning. De Nederlandse band is te vinden in de Spotlight On 2015-lijst van Spotify, paar keren doorbeluisteren om het een en ander te ontdekken. Opbeurend en hartverwarmend.

Dit album doet me echt niets, heb het met tegenzin zitten luisteren. De teksten zijn me te simpel, de deuntjes me iets te kinderlijk. Ik kan er niets mee. Live ook niet om aan te zien.

Ja, je moet er wel voor in de stemming zijn, maar dan heb je ook wat. Ik moest denken aan Hey soul sister van Train, Walking on sunshine van Katrina & the Waves en (If you're wondering if I want you to) I want you to van Weezer, en het zou me ook verbazen wanneer niet bij alle leden de hele catalogus van de Beatles en Paul McCartney-solo op de planken stond, maar de pakkende melodietjes, de slimme koortjes, de diversiteit qua arrangementen en de vrolijke energie maken hier toch een aangename ervaring van. Een minpuntje is wel dat het niveau van de composities aan het begin van het album aanzienlijk hoger ligt dan op het einde, zodat die rare geluidjes tijdens Wherever you go en die psychedelische gitaarsolo op Sun welkome afwisselingen in de mindere nummers zijn. Al met al een leuke plaat die ik vanwege de hyperopgewekte vibe echter niet àl te vaak moet horen.