Theo Parrish - American Intelligence (2014)

Voor de mensen die deze origineel in huis willen halen: er dient diep in de buidel getast te worden...

Theo Parrish - American Intelligence (Sound Signature) | DJBROADCAST.NL

Idioot die dat doet omdat dit een instant meesterwerk is, check.

Haha, ik heb dit jaar die Deepchord al gekocht, dus ga deze eerst maar eens rustig beluisteren. Pindakaas is over drie kwartiertjes gereed .

Noujah, dat (Lanterns neem ik aan) was toch ook geen miskoop lijkt me. Maar een nieuwe Theo Parrish release vind ik persoonlijk meer bijzonder dan een nieuwe Deepchord. Die komen toch vaak met oud materiaal of half nieuw werk, niet altijd constant topmateriaal iig. Theo Parrish released niet veel, maar wel altijd kwaliteit.

Nee inderdaad, ben zeer content met Lanterns, maar op het moment is mijn schatkist helaas niet dusdanig gevuld dat ik alles in deze (toch redelijk absurde) prijscategorie maar zomaar aan kan schaffen. Enerzijds vind ik het geweldig al die luxe uitgaves en dergelijke, anderzijds stelt de meerwaarde mij toch regelmatig teleur. Ik zie ook zoveel mooi vormgegeven uitgaves voor de helft van de prijs.

Ooooh, dit is gemeen materiaal zeg. Onwaarschijnlijk lekker!

Wat een knappe plaat, dit American Intelligence. Veel en consistent beter dan andere platen van Parrish die ik heb, waarin naar mijn mening vaak een beetje te veel wordt doorgedreuteld. Dit is een twee uur durende oefening in trance-opwekkende grooves die ondanks de absurde lengte blijft boeien. Ik was nogal sceptisch na enkele reviews te hebben gelezen, zeker omdat die reviews schenen te insinueren dat je dit onder geen geding slecht kan vinden. Als zo'n 'Als je nu niet springt...' wordt ingezet krijg ik automatisch de neiging om te blijven staan, maar in dit geval spring ik gewoon lekker mee.

De laatste weken heb ik veel albums gedraaid uit de oudejaarslijstjes van blogs en websites, en de electronische muziek daartussen kwam nogal onbeduidend op me over. Zeker in contrast met de grijze middenmoot slaat deze hypnotiserende schijf (en als ik dit met zo veel plezier blijf draaien, zal ik wel degelijk het flinke bedrag opzij zetten om hem in die vorm in huis te halen) in als een bom. Een track als Fallen Funk, Cypher Delight of Be in Yo Self roept af en toe een binnensmondse "Shit!" bij me op. En waar Moodymanns magnus opus lang mijn elektronische favoriet van 2014 leek te worden, krijgt die op de valreep nog serieus te duchten van stads-, stijl- en generatiegenoot Parrish.

Deze week weer veel geluisterd, en ik blijf tot de conclusie komen dat het het "recentere" werk van Parrish wat hit-and-miss voor me is. Wanneer het goed is, is het echt verschrikkelijk goed, maar een daaropvolgende track kan me dan weer relatief weinig bekoren. In ieder geval een indrukwekkend document dit.