Theo Parrish - American Intelligence (2014)

Wat een knappe plaat, dit American Intelligence. Veel en consistent beter dan andere platen van Parrish die ik heb, waarin naar mijn mening vaak een beetje te veel wordt doorgedreuteld. Dit is een twee uur durende oefening in trance-opwekkende grooves die ondanks de absurde lengte blijft boeien. Ik was nogal sceptisch na enkele reviews te hebben gelezen, zeker omdat die reviews schenen te insinueren dat je dit onder geen geding slecht kan vinden. Als zo'n 'Als je nu niet springt...' wordt ingezet krijg ik automatisch de neiging om te blijven staan, maar in dit geval spring ik gewoon lekker mee.

De laatste weken heb ik veel albums gedraaid uit de oudejaarslijstjes van blogs en websites, en de electronische muziek daartussen kwam nogal onbeduidend op me over. Zeker in contrast met de grijze middenmoot slaat deze hypnotiserende schijf (en als ik dit met zo veel plezier blijf draaien, zal ik wel degelijk het flinke bedrag opzij zetten om hem in die vorm in huis te halen) in als een bom. Een track als Fallen Funk, Cypher Delight of Be in Yo Self roept af en toe een binnensmondse "Shit!" bij me op. En waar Moodymanns magnus opus lang mijn elektronische favoriet van 2014 leek te worden, krijgt die op de valreep nog serieus te duchten van stads-, stijl- en generatiegenoot Parrish.