Papa Roach - F.E.A.R. (2015)

Een track met Royce, hehe. Ik verwacht er niet veel van, maar denk dat ik deze plaat wel op het lijstje zet.

Pfff... hier worden we niet heel erg vrolijk van. Titeltrack is nog best wel ok. Laat ik het daar maar bij laten.

Al acht albums doet Papa Roach precies waar ze goed in zijn. Goed in het gehoor liggende albums maken. F.E.A.R is geen uitzondering. Album nummer acht alweer van dit Californisch kwartet en er is niets op aan te maken. De nummers zitten prima in elkaar klinken gepolijst stevig en niet te zoetsappig. Toch is er slechts één ding aan te merken op de band. Ze weten me niet te verrassen, hoezeer ik Papa Roach ook waardeer en hoe ik ze ook heb zitten. Toen ik de plaat voor het eerst luisterde kreeg ik precies wat ik verwachtte. De enige uitzondering daargelaten is "Gravity" één van de hoogtepunten op het album waar Coby Dick weer een keer zijn rap skills laat horen. Verder is het wat we gewend zijn: een zeer degelijk album!

Men kiest hier voor een modern, poppy maar tegelijkertijd stevig geluid, met veel gebruik van digitale effecten en de nodige electronica. De songs zijn niet heel bijzonder maar liggen zonder uitzondering lekker in het gehoor. De aangename titeltrack waar het album mee opent is wat dat betreft een goede indicatie voor de rest van de plaat. Opvallend is dat de beste songs zich aan het einde van het album bevinden, met War Over Me en Warriors als positieve uitschieters. Wellicht iets te glad en gelikt in elkaar gezet allemaal, maar wel lekker.

Fantastische CD. Papa Roach levert constante kwaliteit en weet echt nummers te schrijven. Ongegrijpelijk dat het niet meer gewaardeerd wordt. Waarschijnlijk door het imago van de band.