Skyharbor - Guiding Lights (2014)

Een lekker album, al had ik eigenlijk meer nummers van hetzelfde caliber als evolution verwacht.

Een soort ingetogen versie van Periphery; moderne metal dus met veel ruimte voor melodie en wijds galmende zangpartijen, maar grotendeels zonder zware gitaarriffs en uitbarstingen van geweld. Opvallend genoeg komt Skyharbor uit India, iets dat je er overigens niet aan af hoort. Het klinkt allemaal behoorlijk amerikaans. Sfeervol en productioneel dik in orde, maar het is soms wat moeilijk de aandacht erbij te houden. Daar is alles net iets te rustig en te eenzijdig voor.

Dat Skyharbor uit India komt is ze niet aan te horen. Dat is voor een belangrijk deel te danken aan zanger Daniel Tompkins, een geboren Brit. Als ik de muziek van Skyharbor zou moeten vergelijken met een andere band is de eerste referentie die in me opkomt Karnivool. Moderne progressie metal/rock met zorgvuldig opgebouwde composities, bestaande uit zowel sfeervolle passages als pittige uitbarstingen.

Kaikoma, Evolution en New Devil zijn de stevigste, meest 'aanstekelijke' en hierdoor ook meest toegankelijke nummers. De rest van het album bevat ook rustigere (Patience), langzamer opbouwende (Guiding Lights) en flitsende (Allure) composities. Op het eerste gehoor zullen veel nummers op elkaar lijken, maar als je de composities eenmaal goed op je hebt laten inwerken blijken ze goed te onderscheiden en verrassend divers.

Van de lekkerst in het gehoor liggende songs zijn Kaikoma en Evolution het interessants en kwalitatief het best. Andere persoonlijke favorieten zijn het met een mysterieus, ingetogen en met vrouwelijke vocalen opgesierde outro gezegende Halogen en het fraai opbouwende slotstuk The Constant.