Bananarama - Bananarama (1984)

Het meest succesvolle album van deze dames in Nederland. Moet zeggen dat ik Robert DeNiro's Waiting nog steeds wel leuk nummer vind. Maar verder stelt deze band natuurlijk niet veel voor. Op gegeven moment kwamen ze onder de hoede van Stock, Aitken & Waterman en dat was helemaal de doodsteek voor hun.

Siobhan kwam in Shakespear's Sister terecht en dat vond ik een alleraardigst bandje! You're History en Stay werden redelijke hits.

Speciaal gekocht voor Cruel Summer indertijd.

Ik vind dit een leuke plaat. In die tijd waren de meiden heel hip. Zeker ook in hun uiterlijk vertoon! Leuke, frisse styling. Ik vind de looks van de meiden nog steeds hip. Er staan een paar leuke nummers op dit album. Het maakt mij wel vrolijk de muziek. Het duurt iets langer dan een half uur. Dat is wel kort voor een album.

Ik heb ooit gelezen dat Robert de Niro heel erg gevleid was dat een titlelsong zijn naam draagt. Hij zag de humor er van in. "Cruel Summer" hoor je in de film "The Karate Kid".

-3.5-

Ja, inderdaad. De eerste hits klinken heel leuk. Later werden ze slechte trendvolgers in plaats van trendsetters.

'Hot line to heaven' vind ik nog steeds een van Bananarama's beste songs.

Cruel Summer is nog steeds een heerlijk zomers nummer.
1984 is wel de tijd van de Italodisco, en daar past dit nummer prima tussen.
Rough Justice is wat sensueler en dromeriger.
Robert de Niro’s Waiting was natuurlijk ook bijzonder, vooral ook omdat Robert de Niro figureerde in de clip.
Ik kan mij dan ook moeilijk voorstellen dat die nee kon zeggen tegen deze dames.
Volgens mij is Bananarama tot de opkomst van de Spice Girls de populairste girl band in Groot Brittannië geweest, en ik denk wel dat dit terecht was.
Als koortje bij het uitstapje van The Specials zanger Terry Hall in Fun Boy Three scoorde ze gelijk al een gigantische hit met It Ain't What You Do (It's The Way That You Do It).
Vervolgens verzorgde Fun Boy Three dezelfde rol in Really Saying Something.
Dat ze als zo’n succesvolle groep zouden uitgroeien hadden denk ik maar weinigen verwacht.
Bananarama had natuurlijk het uiterlijk en de overige looks mee.
Mooie wave/punk meisjes met een sexy uitstraling.
Hun 2e album Bananarama vind ik persoonlijk wel hun beste; natuurlijk zit de zang regelmatig op het randje; vooral hoorbaar bij Dream Baby, maar dat maakt verder niks uit.
Voor de meisjes had je Wham!, voor de jongens Bananarama.
Toevallig zouden uit beide bands een stelletje gevormd worden.
Bananarama wist mooi aansluiting te vinden bij de heersende Top 40 muziek, maar vanaf het volgende album zou het minder worden; ik ben niet zo’n liefhebber van de Stock, Aitken & Waterman productie, maar bleven ze wel scoren.
Ach, wij hadden de Dolly Dots met daarin ook drie knappe vrouwen, al konden die wel minder goed zingen dan die andere drie.

Raar dat hun leukste nummer Cruel summer in Nederland nu net geen hit werd.Verder is dit album niet veel bijzonders,de drie singles zijn aardig en verder kan Hotline to heaven er nog mee door.Daar houdt het dan mee op.

Ik vind de periode voordat het gruweltrio Stock, Aitken & Waterman in beeld kwamen, de singles nog steeds wel leuk.
Typisch zo'n meidentrio van toen waar een verzamelaartje volstaat.
Leuk, niet meer dan dat, maar nummers die gewoon lekker catchy inelkaar steken.
De reguliere albums laat ik ook voor wat het is.

Deze Bananarama - The Greatest Hits Collection (1988) is ook het enige album wat ik van Bananarama in bezit heb.Waar ik overigens alleeen de nummers 8 t/m 16 van draai,de rest vind ik niks (inderdaad Stock, Aitken & Waterman).

Score en recensies nodigen niet direct uit tot nadere verkenning, maar Cruel Summer is toch een erg fijn nummer.

Rough Justice vind ik nog steeds zoo mooi...
Deze LP maar weer eens naar onderen halen.
Die Keren en Sara zien er trouwens nog steeds ravishing uit en zou ik ook nog steeds best een keer willen..., oh nee, wacht, ze toeren nog steeds dus.

Toch een stukje beter dan de debuut-LP.
3 hits waarvan Rough Justice de grootste en de mooiste is. Wat waren we toch gecharmeerd van ze toen. En nog...

De ietwat dunne, maar toch heldere stemmetjes van de dames kleuren mooi bij de fantastische, heldere, gladde Jolley & Swain-productie (dikwijls op de Motown-manier met tamboerijntjes op de snare).
Ook het lange Hot Line To Heaven is goed.

Keren Woodward (dat is die donkere) heeft al zo'n 30 jaar verkering met Andrew Ridgeley (die dus duidelijk geen homo is).

Op vinyl, in nieuwstaat, Hollandse persing.

Deze stond qua rating op 2.99 , dat is toch echt te weinig wat mij betreft. Eigenlijk. Best superieure meiden pop. Cruel Summer , Robert de Niro’s waiting , rough Justice , hotline to heaven , king of The jungle allemaal puike nummers . Goede sfeer ook op dit album , natuurlijk behoorlijk eighties geluid , maar is lang niet zo plat en 1 dimensionaal als de latere stock aitken en waterman producties.

Enig waar ik niet veel mee kan is Dream Baby. Wel met mate consumeren , Maar in z’n genre best een goede plaat!

Rating nog maar iets omhoog doen.
Naast de 3 hits (waarvan ik Rough Justice tot de allermooiste hits van de jaren 80 vind horen) is ook het lange Hot Line To Heaven, (waarin qua sound vanalles gebeurt) geweldig en is afsluiter Through A Child's Eyes een mooie ballad. De overige nummers laten zich ook nog steeds goed aanhoren.
Ja, en het geluid van deze LP is fantastisch.
Zeker 3,5*.

Ja idd dat laatste nummer (through a child’s eyes) is een prima ballad. Dat brengt het totaal toch al op 6 prima nummers . Blijven over dream baby , en State I’m in die minder zijn .Link werkt wel fijn als opvulling eigenlijk.

cruel summer is best een lekker liedje.

Quote: Op gegeven moment kwamen ze onder de hoede van Stock, Aitken & Waterman en dat was helemaal de doodsteek voor hun.

Venus was wel een Amerikaanse no1 hit he? Dus doodsteek, nou nee, niet bepaald...

Ik denk dat Muziekfriek bedoelt dat het de artistieke doodsteek was. Commercieel gezien was het dat niet bepaald, nee. Een van de grootste hits van de jaren tachtig, met inderdaad eenm Amerikaanse nummer-één hit (voor de tweede keer zelfs, want het origineel slaagde daar ook in).

Ik kan me wel iets voorstellen bij die opmerking. Ook ik vond Bananarama in het begin nog een van de leukste meidengroepen, met een aantal prima singles in het genre. Vooral Shy boy en Cruel summer vind ik onweerstaanbare meezingers. Vanaf Venus, en dus vanaf de Stock, Aitken & Waterman-bemoeienis, verloren ze wat van hun charme en werden ze onderdeel van de hitmachine die SAW in de tweede helft van de jaren tachtig was. Ik ben tegenwoordig wat milder gestemd over dat soort nummers, want het zijn vaak ook catchy liedjes. Maar ze (of in elk geval de instrumentale backing) klinken allemaal hetzelfde, ongeacht de artiest die eraan meewerkt.

Ik heb wel eens het idee dat het Nederlandse publiek er ook zo over dacht, of in elk geval meer dan het Engelse en Amerikaanse publiek. Want vooral in hun thuisland bleef Bananarama de ene hit na de andere scoren, terwijl het hitsucces in Nederland na Venus toch zienderogen afnam. Ze hadden nog een handvol kleinere hits als ik me goed herinner.

Ik ken Robert de Niro's waiting maar verder kom ik zo uit m'n hoofd niet eerlijk gezegd. Waren die andere singles wel zulke grote hits hier dan? Want in 1984 begon ik toch voor het eerst zo'n beetje mee te krijgen wat er in de top 40 gebeurde. Dus het kan zeker aan mij hebben gelegen destijds hoor maar ik hoor die andere singles ook nooit op de radio voorbij komen. Tijdens een week van de jaren 80 ofzo.

Van dit album waren Robert de Niro en Rough justice bescheiden hits in Nederland. En Cruel summer bij ons dan weer juist niet, hoewel dat volgens mij in Engeland en ook al in de VS een tamelijk grote hit was. Heel misschien ken je het in de versie van Ace of Base, die hebben het in de jaren 90 gecoverd.

Verder herinner ik mij van Bananarama dus Shy boy en hun cover van Really sayin' something, samen met de fun Boy Three. En natuurlijk It ain't what you do, maar dat was in de eerste plaats een single van de FB3. Afgezien van dat nummer en Venus hebben ze in NL volgens mij nooit de top 10 gehaald. Al hun singles werden op zijn best middelgrote hits. Van het SAW-tijdperk herinner ik mij nog Love in the first degree en I heard a rumour. Ik denk dat ze meer hits gehad hebben, en dat is ongetwijfeld na te zoeken, maar andere titels staan mij verder ook niet bij.

Heb net de linkjes naar de clips even beluisterd en zowel Rough justice als Cruel summer zeggen me niks. Doen nog niet het kleinste belletje rinkelen. Zoals gezegd; dat zal meer aan mij liggen waarschijnlijk maar de meeste 80's nummers die in Nederland in de top 40 hebben gestaan die komen me op z'n minst toch vaag bekend voor. Venus ken ik uiteraard wel

Maar Robert de Niro ken je dus wel? Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Rough justice heeft een aanmerkelijk minder aansprekend refrein. Ik vind het wel een vrij sterk nummer, maar het blijft niet echt 'hangen'...

Ik moet toegeven dat ik de hits in hun beginperiode wel leuk vond, vooral It Ain't What You Do (met Fun Boy Three). Wanneer ze marionetten werden van Stock, Aitken & Waterman vond ik het een stuk minder.
Tot mijn verbazing bestaat Bananarama nog altijd maar het is een duo geworden.

Love in the first degree was hier ook nog een grote hit herinner ik me, nummer 13 in de top 40 .

Ja die ken ik zeker! Altijd een lekker nummer gevonden. Precies wat je zegt; Rough justice is wel een goed nummer alleen heeft het geen catchy refrein of hook waardoor het in je kop blijft zitten. Robert de Niro heeft dat wel.