Paul Simon - Surprise (2006)

Hmmm, eindelijk weer eens een studio-album van deze oude knakker? Zal me benieuwen, zijn laatste werk wat echt de moeite was komt alweer uit 1997 (Songs from the Capeman). Benieuwd welke richting hij nu weer uit gaat, of het idd een "verrassing" wordt.

Ben het met Muziekfriek eens dat The capeman het laatste sterke album (of moet ik in Simon's geval "project" zeggen) was.

Ben benieuwd.

Ik heb overigens al een paar jaar een mp3-tje mert de titel Father and daughter (wist nooit van welk album het kwam).
Erg mooi nummer trouwens, maar ik weet niet of het om het zelfde nummer gaat.

Opgenomen in Brian Eno's studio en ook door Eno geproduceerd; alleen dat vind ik al verrassend genoeg.

Verder heeft Surprise overigens bijdragen van onder andere Steve Gadd, Herbie Hancock en Bill Frisell.

Ik ben ook wel erg benieuwd naar dit nieuwe album van die ouwe knakker.

Natuurlijk ben ik zeer blij met dit nieuwe album van Paul Simon. Ik wil even reageren op een paar berichten hierboven. Het vorige album van Paul Simon was niet " Songs from the Capeman" maar You're The One dat verschenen is in 2000. Een aantal nummers op het nieuwe album "Surprise" sluiten qua sfeer heel goed aan bij dat album. Zoals al opgemerkt is "Father and Daughter" geen nieuw nummer. Paul Simon heeft het nummer geschreven voor de speelfilm: "The Wild Thornberrys Movie" die in 2003 een tijdje in de Nederlandse bioscopen heeft gedraaid. Het nummer is toen als single verschenen en staat ook op het soundtrackalbum van de film. De versie op het album "Surprise" is een heel klein beetje anders dan die versie. Als je benieuwd ben geworden naar het album: gewoon kopen zou ik zeggen. Een uitgebreide bespreking van het album is te vinden op: http://www.songfta.com/news.htm#simon-eno02

In een bijlage van de Telegraaf krijgt dit album 5 sterren.
Maar ja, ze geven het album van Raffaëla daar ook 3 sterren.

Lijkt de Veronica gids wel.

voor samples en een paar full tracks kun je op www.paulsimon.com kijken.. Ik vind het tot nu toe goed klinken!

Heb 'm volledig geluisterd, maar ik kan er niet veel mee..

Leuk dat 'ie wat nieuws probeert, met die soundscapes e.d., maar het klinkt allemaal zo saai. Muzikaal gebeurt er niks; zijn stem klinkt erg monotoom en vreselijk droog. Geen enkel nummer heeft een sterke melodie of een pakkend refrein ofzo.

Gister gekocht voor maar € 8,- (Media Markt) en ik moet zeggen dat hij mij geenszins tegenvalt. staan wel een paat geinig enummers nummers, maar ik heb nog te weinig gehoord om echt een goed oordeel te vellen.

Helaas volledig mee eens!
Jammer maar waar!
Ik wacht toch eigenlijk nog steeds op een album als Graceland. Niet direct qua muzikale stroming, maar gewoon vol met sterke nummers. Maar ja hij is inmiddels al 64 (zegt natuurlijk niet alles!).
Dit album was wat mij betreft een echte tegenvaller!

Ik vind hem niet onaardig, luistert weer lekker weg, maar hij mist idd een echt topliedje dat erboven uitsteekt, halverwege wordt de plaat wat saaier, hoewel de liedjes wel aan elkaar gewaagd zijn, de vooraf verwachte stijl met elecktronische invloeden vind ik toch maar minimaal, het blijft toch typisch een simon-sound.
Voorals nog krijgt hij een 3.

Ik denk dat hij nog op me in moet werken. Ik vind hem tot nu toe niet geweldig; Eno heeft 0 invloed, en Simon komt met weinig nieuws. Het is echter wel duidelijk een geïnspireerd album. Samenvattend: "Close, but no cigar."

3*

Helaas ik draai hem nu nog maar zelden, ben hem al moe geluisterd. stem blijft 3

Gelukkig een stukje beter dan You're the One, wat meer gedrevenheid. How Can You Live in the Northeast vind ik echt prachtig. Wartime Prayers en Another Galaxy zijn andere hoogtepunten. Verder verveelt hij snel.

Helaas, ben grote Paul Simon fan , maar moet de meesten hier gelijk geven, de plaat is niet zo biezonder, ook niet slecht, maar zeer gewoontjes en inderdaad, waar is de grote Brian Eno invloed ????
Vind dat de plaat veel te rustig verderkabbelt, zonder iemand pijn te doen, zonder je ook wakker te houden als je moe bent... geeuw... Geef mij maar oude platen zoals Rhymin' Simon, Still Crazy, One Trick Pony en allez, waarom ook niet; Graceland !
Maar neemt niet weg dat Simon één van de grootste songwriters ever blijft.
Plaats hem maar op een lijstje dan, samen met Warren Zevon, Leonard Cohen, Randy Newman, Bob Dylan en Neil Young (ik vergeet er nog wel enkele natuurlijk...)
Score : voor mij 3.5

inderdaad matig album van Simon. Het enige nummer dat me is bijgebleven is Father and Daughter en dit luister ik ook nog regelmatig. Een van zijn beste songs van de laatste 10 jaar

Dit album van Paul Simon was helaas geen aangename verrassing.
De combinatie Paul Simon / Bryan Eno werkt blijkbaar niet helemaal, het album klinkt mij wat te klinisch en vooral te koel. Het sprankelt niet, ik mis de warmte en gedrevenheid van "Graceland", "The Rhythm of the Saints" en het jaren '70-werk. De meeste songs kabbelen eerder voort dan bij te blijven.
"Wartime Prayers" vind ik wel een zeer mooie song, "Father and Daughter" zelfs één van zijn beste songs ooit.

Dit is misschien wel zijn zwakste album. Degelijk, maar nooit echt meer.

Niet verwacht dat Paul Simon zo fris zou klinken, lekkere eigentijdse sound en prima nummers!

Een hele tijd niet gedraaid, maar wat is die man toch een genie. Ik had 'm vergeten te beoordelen. Dus gauw maar weer eens uit de kast gehaald en dat ga ik meer doen. Om het maar bij zijn titels te houden, deze cd is Outrageous en Beautiful en het laatste nummer Father & Daughter is ouderwets Prachtig!!!

ook dze plaat van simon heeft meer draaibeurten nodig om tot zijn recht te komen en dat is gewoon een goede cd van paul vol goeie songs en met verve gebracht , een rots in de branding !

Helemaal met je reaktie, beaster.. Na.v. Zijn zijn nieuwe cd ben ik dit album al weer eens een paar lekker hard op de koptelefoon gaan draaien. Eigenlijk staat er geen zwak nummer op.
Je kunt deze cd ook niet vergelijken met Graceland en zijn opvolgers. Dit is geheel andere koek, maar dit album heeft simpelweg meerdere luisterbeurten nodig.

Vond ik het laatste album van Paul Simon So Beautiful or So What nog wat gezapig en saai klinken, hier heb ik dat een pak minder. Een echte Surprise. De muziek klinkt energiek, melodieus en Simon is goed bij stem. Het heeft een eigentijdse aanpak zonder dat het te geforceerd overkomt.

Vandaag is het een Paul Simon dagje. Het is dus echt heel spontaan zo'n dagje geworden van: "Hey... laat ik ook eens een keer enkele onbekende, recentere platen van een hele oude bekende beluisteren" en verbaasd ben ik zeker.
Als ik de laatste drie albums van Paul Simon uit zijn omvangrijke oeuvre zou mogen lichten, dan komt dit album op een goede tweede plek na Stranger To Stranger, de allernieuwste schijf van deze muziekheld uit vervlogen tijden. Maar Paul is allesbehalve vervlogen, hooguit lijkt hij nog altijd bevlogen en dat blijkt ook op deze Surprise, want hij is nog altijd prima bij stem en hij is absoluut niet saai.

Nee... ik had dit helemaal niet verwacht, maar met dat vrolijke zonnetje erbij is het zelfs een echt Paul Simon verwendagje geworden.

ondergewaardeerd album op MM van Paul Simon. Fijne melodieën op een bed van geluidsgolven van Brian Eno.

Deze eigenlijk lang genegeerd. Ik was eigenlijk ietwat huiverig voor eventuele Eno invloeden. Dat valt gelukkig mee. Natuurlijk trekt hij Simon wel ietwat uit zijn comfort zone , maar het is nu ook weer niet die 180 graden draai waar ik bang voor was. Simon blijft een begenadigd liedjes schrijver en de sobere subtiele productie van Eno past hem redelijk. Het is geen hoogvlieger dit album , maar een aangenaam plaatje . Wartime Prayers en Father & Daughter doen het hem voor mij . 3 sterren

Ik ben een grote bewonderaar van Paul Simon, maar vanaf dit album vind ik het allemaal minder boeiend en goed.
Zijn eerste vier soloalbums (of vijf als je dat uit 1965 meetelt) vind ik zijn beste.
Met 'Graceland' startte zijn 2de periode: 1986 tot en met 1997. Heel goede albums, maar net iets minder dan de albums van de eerste periode.
De derde periode (21ste eeuw) is de mindere periode. De albums uit 2006, 2011, 2016 en 2018 vind ik zijn vier zwakste. Natuurlijk zijn ze meer dan degelijk, maar uit die vier albums kan ik geen Paul Simon top 10 song halen.
Weet iemand of er nog een nieuw album in de maak is?

Nee waarschijnlijk niet ik las ergens dat hij na het album uit 2018 'netpensioen' ging.
We zullen het hier waarschijnlijk mee moeten doen.

Ook al staan er op veel van zijn soloalbums mooie tracks, toch doet bijna alles onder voor het oeuvre van Simon&Garfunkel, in die periode werden de echte kroonjuwelen gesmeed.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.

Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?

Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode. Te beginnen met Paul Simon, wiens 4 albums uit de periode 2000 t/m 2016 die destijds door mij met best een mager aantal sterren zijn toegekend. Zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light laat ik buiten beschouwing, omdat dit album herbewerkingen van oude nummers bevat, en omdat ik dat project wél heel geslaagd vind.

In tegenstelling tot het vorige album was herbeluistering van Surprise niet echt een verrassing. Niet echt slecht, dat ook weer niet. En maar twee fraaie songs: Wartime Prayers en Father and Daughter. De rest kabbelt een beetje door. En de sound van het album is inderdaad een beetje koel.

Het blijft dus gewoon bij 3 sterren.

Ik ben goed bekend met het werk van Paul Simon van de vorige eeuw, maar ken niets van zijn werk vanaf 2000.

Deze vond ik op de markt voor een heel klein prijsje en heb hem nu drie keer gedraaid. Mijn indruk is dezelfde als velen hierboven. Een weinig boeiende plaat, met weinig opvallende nummers. Ook de algehele sfeer van het album vind ik onbestemd.

Niet mijn ding.

kan me wel vinden in de verdeelde meningen over "Surprise", een album dat 6 jaar na het matige "You're the One" verscheen. ervaar het zelf als een aangename verrassing en als 1 van zijn betere albums uit die periode.

de kwaliteit van de liedjes blijft wat achter bij van wat we Paul Simon gewend zijn, maar behalve "Wartime Prayers" met koortje van de Jessy Dixon Singers, zijn met name de laatste 4 nummers voorzien van fraaie melodieen, waarbij "That's Me" en "Father and Daughter" er bovenuit steken. van de 3 met Eno co-written nummers (3,8 en 9) vind ik de "electronics" redelijk goed uitpakken op "Another Galaxy" en "Once Upon a Time There Was an Ocean". het ritmische "Outrageous" ervaar ik als 1 van de "mindere" nummers samen met de zwakke melodieen van "Sure Don't Feel Like Love" en "I Don't Believe".

i.p.v. de "electronics" van Brian Eno hadden wat mij betreft de fraaie gitaarklanken van Vincent Nguini, zoals te horen op "Father and Daughter" wat meer prominent aanwezig mogen zijn.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Bill Frisell (electric guitar), Pino Palladino (bass), Steve Gadd (drums) en Herbie Hancock (piano).

3,5 ster aangezien een waardering met 3,75 ster (7,5) niet mogelijk is.

Album werd geproduceerd door Paul Simon en werd in 7 verschillende studio's opgenomen (Hollywood, Londen, Nashville en New York)
Words & music by Paul Simon (except 3,8 & 9)