Paul Simon - Surprise (2006)

Vandaag is het een Paul Simon dagje. Het is dus echt heel spontaan zo'n dagje geworden van: "Hey... laat ik ook eens een keer enkele onbekende, recentere platen van een hele oude bekende beluisteren" en verbaasd ben ik zeker.
Als ik de laatste drie albums van Paul Simon uit zijn omvangrijke oeuvre zou mogen lichten, dan komt dit album op een goede tweede plek na Stranger To Stranger, de allernieuwste schijf van deze muziekheld uit vervlogen tijden. Maar Paul is allesbehalve vervlogen, hooguit lijkt hij nog altijd bevlogen en dat blijkt ook op deze Surprise, want hij is nog altijd prima bij stem en hij is absoluut niet saai.

Nee... ik had dit helemaal niet verwacht, maar met dat vrolijke zonnetje erbij is het zelfs een echt Paul Simon verwendagje geworden.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.

Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?

Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode. Te beginnen met Paul Simon, wiens 4 albums uit de periode 2000 t/m 2016 die destijds door mij met best een mager aantal sterren zijn toegekend. Zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light laat ik buiten beschouwing, omdat dit album herbewerkingen van oude nummers bevat, en omdat ik dat project wél heel geslaagd vind.

In tegenstelling tot het vorige album was herbeluistering van Surprise niet echt een verrassing. Niet echt slecht, dat ook weer niet. En maar twee fraaie songs: Wartime Prayers en Father and Daughter. De rest kabbelt een beetje door. En de sound van het album is inderdaad een beetje koel.

Het blijft dus gewoon bij 3 sterren.

Ik ben goed bekend met het werk van Paul Simon van de vorige eeuw, maar ken niets van zijn werk vanaf 2000.

Deze vond ik op de markt voor een heel klein prijsje en heb hem nu drie keer gedraaid. Mijn indruk is dezelfde als velen hierboven. Een weinig boeiende plaat, met weinig opvallende nummers. Ook de algehele sfeer van het album vind ik onbestemd.

Niet mijn ding.

kan me wel vinden in de verdeelde meningen over "Surprise", een album dat 6 jaar na het matige "You're the One" verscheen. ervaar het zelf als een aangename verrassing en als 1 van zijn betere albums uit die periode.

de kwaliteit van de liedjes blijft wat achter bij van wat we Paul Simon gewend zijn, maar behalve "Wartime Prayers" met koortje van de Jessy Dixon Singers, zijn met name de laatste 4 nummers voorzien van fraaie melodieen, waarbij "That's Me" en "Father and Daughter" er bovenuit steken. van de 3 met Eno co-written nummers (3,8 en 9) vind ik de "electronics" redelijk goed uitpakken op "Another Galaxy" en "Once Upon a Time There Was an Ocean". het ritmische "Outrageous" ervaar ik als 1 van de "mindere" nummers samen met de zwakke melodieen van "Sure Don't Feel Like Love" en "I Don't Believe".

i.p.v. de "electronics" van Brian Eno hadden wat mij betreft de fraaie gitaarklanken van Vincent Nguini, zoals te horen op "Father and Daughter" wat meer prominent aanwezig mogen zijn.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Bill Frisell (electric guitar), Pino Palladino (bass), Steve Gadd (drums) en Herbie Hancock (piano).

3,5 ster aangezien een waardering met 3,75 ster (7,5) niet mogelijk is.

Album werd geproduceerd door Paul Simon en werd in 7 verschillende studio's opgenomen (Hollywood, Londen, Nashville en New York)
Words & music by Paul Simon (except 3,8 & 9)