Periphery - Juggernaut: Alpha (2015)

De songwriting en overall heaviness is zo cool dat ik compleet door de autotune en compressie heen luister. Als er een band goed is in dit soort belachelijke shit, dan is Periphery het wel. De fantasie in het songwriten is zo te horen een stuk vooruit gegaan, en daar zit het 'm dan ook. Het is nog steeds de overpolished djent band, maar het begint nu toch echt wat meer vorm te krijgen.

Zo goed als het debuut zal het wel nooit meer worden, maar Periphery ontwikkelt zich hier met dit album, het eerste van een tweeluik, toch wel weer iets verder. Het vorige album was erg druk, met muzikale ideëen die over elkaar heen buitelden. Ditmaal is alles veel meer gestructureerd en rustiger van opzet, met meer focus op songs met een kop en een staart. Het geluid staat daarnaast als een huis. De mengeling van poppy vocalen en een loodzware gitaarmuur werkt in ieder geval nog steeds prima en is bij vlagen onweerstaanbaar.

Pffff, samen met Omega is dit toch wel een heel sterk tweeluik geworden! Betere songwriting, sterke composities en een zanger die een buitengewone prestatie levert, hoewel je er wel van moet houden.

Ik heb Periphery altijd al fascinerend gevonden, maar ik kreeg een album nooit uit. De muziek is mij te druk om lang naar te luisteren en de songs waren nooit echt tof. Dat is veranderd met de nieuwe twee albums. Juggernaut: Alpha laat een melodischere kant van de band zien. Compactere nummers met kop en staart. Catchiness. Nu is die vette djent sound ook goed te behappen.