Rod Stewart - Foolish Behaviour (1980)

Het beste komt achteraan ; Passion. Middelmatig album met hier en daar een uitschieter, Oh God I wish I was Home Tonight één van mijn favorieten.
Toch nog 3.5 sterren ***1/2

Hierna hield het voor mij op met Rod, vond Every Beat of my Heart nog wel een goed album, maar kwam als mosterd na de maaltijd.

Behoorlijk album van Rod Stewart, nadien zou het geleidelijk bergafwaarts gaan. Hier staan 3 uitschieters nl. "Oh God, I Wish I Was Home Tonight", "My Girl" en "Passion", dat een grote hit werd.

behoorlijk bergafwaarts met onze mod , passion is zeer goed , maar er staat te veel kaf op dit album , de vorige zijn veel beter

Bergafwaarts? Een classic uit de jaren 80! Passion is gaaf, maar Better Of Dead en Give Me Wings knallen ook.

Kijk das nou nog eens een lekkere opener, swingen met de knietjes en klappen in de handen. Foolish Behaviour geeft mij goede moed voor de rest.
En de rest is wat mij betreft dik in orde. Het rocked, kraakt, swingt met die rauwe stem van HotRod. Eigenlijk geen beroerd nummer te ontdekken en de rock van The Faces zweeft als een 'blast from the past' door dit album. Yep ik vind dit een opzwepend album, dat ik toch maar eens op cd moet scoren.
Het is niet allemaal even hoogstaand, maar dat hoeft ook niet heh. De stemming komt er i.i.g in en Rod had hier wat mij betreft nog voldoende Passion.

Ken verder ook niet veel van Rod Stewart. Every beat of my heart vond ik er nog net mee door gaan en dit vind ik ruim voldoende. Als het oudere werk nog meer Passion heeft, zal ik die toch maar eens gaan verkennen.

Passion is een lekker nummer,maar de rest van dit album is vrij middelmatig.

Het is inderdaad zoeken naar wat hoogtepunten op deze cd van Rod Stewart.

Gi'me Wings, Oh God I wish I was home tonight en Passion. Die gaan nog.

Maar er is hier ook een intrede van foute vorm van rock naar mijn smaak zoals Better of dead en het dieptepunt van dit album, She won't dance with me.

Rod Stewart heeft alleen aan het begin van zijn solocarriére. dus laten we zeggen 1969 t/m 1972 een paar albums gemaakt die 5***** waard zijn. Daarna is er een periode van een paar sterke nummers, gelardeerd met wat minder werk tot soms troep aan toe. Dat goldt dan nog voor de jaren '70.

De jaren '80 hebben Rod Stewart in commercieel opzicht vreugdevolle jaren geschonken maar de albums werden gekenmerkt door middelmatig materiaal, zelden een uitschieter, gemakzucht, weinig inspiratie en zelfoverschatting.

Dat klinkt misschien niet best, maar in vergelijking met de American Songbook deel 1 tot en met 27 uit de jaren '00 zijn de jaren '80 nog heilig.

Anders dan de albums uit de jaren '70 haal ik nog zelden een cd uit die eerste twee jaar van de jaren '80 uit het doosje (opvolger Tonight I'm yours is nog slechter). De enige oplossing is de best of both worlds: de minst slechte nummers op één cd zetten. Dan lijkt het nog wat.

Passion is toch wel een echte rod klassieker. Die heerlijke bass lijntjes goed gezongen prima song. So soon we change vind ik ook een prima nummer. Net als de rocker gi'me wings en say it aint true is ook nog wel te pruimen. De rest vind ik allemaal een stuk minder. Een aardige plaat van rod net als dat hele jaren 80 spul van hem. Zijn bankrekening werd in die periode wel flink gespekt dus zal het rod een worst wezen dat dit minder was dan zijn ouder werk. Hoewel ik wederom moet toegeven dat ten tijde dat deze uitkwam vond ik het een prima lp ha.

Langzaam zakt het niveau van Rod's albums. Dit is nog steeds een degelijk album, maar dat is ook gelijk het probleem. Te weinig hoogtepunten. Op vinyl.

Op de originele vinyl versie staan de nummers in een andere volgorde, dan op de CD versie die jaren laten verscheen.

1. "Better off Dead
2. "Passion"
3. "Foolish Behaviour"
4. "So Soon We Change"
5. "Oh God, I Wish I Was Home Tonight"
6. "Gi’ Me Wings"
7. "My Girl"
8. "She Won’t Dance with Me"
9. "Somebody Special"
10. "Say It Ain’t True"

Niet dat de plaat er beter van wordt, maar het valt me bij toeval op.

Mijn track-volgorde is nog anders. Ik bezit wel de LP-versie en al zeer lang (wellicht kort na verschijning), ik weet niet of ik die op CD zal kopen.

1. Better off Dead
2. Foolish Behaviour
3. My Girl
4. She Won’t Dance with Me
5. Gi’ Me Wings
6. So Soon We Change
7. Somebody Special
8. Passion
9. Say It Ain’t True
10. Oh God, I Wish I Was Home Tonight

Zoals ik eerder zei, degelijk album met een aantal uitschieters maar niet wereldschokkend.

Toch nog best een aardig album dit,zeker in vergelijking met wat daarna kwam.Passion is een sterk nummer en ook Soon we change en Oh God,i wish i was home tonight kunnen me bekoren.Tegen het einde wordt het me wat te vlak maar een voldoende zit er voor Foolish behaviour zeker in.

Passion kent een paar heerlijke live- uitvoeringen en is een aanklacht tegen de vele onrusthaarden op deze wereld... nog behoorlijk actueel lijkt mij

Jammer van de tracks 1 en 8 ... overbodig en oubollig.... halen het gemiddelde niveau flink naar beneden... Somebody Special heeft een heel aanstekelijke en onweerstaanbare sound.... blijft eenmaal gedraaid op een aangename wijze in je hoofd zitten.

Gi' Me Wings blijft voor mij een knaller, Passion daarbij en het is al voor mij al voldoende. De rest is acceptabel. Dus 2 hele goede knallers en de rest is acceptabel voor mij. Zeker wat Rod hierna afleverd.

Passion blijft een geweldig nummer en op het lijf van Rod geschreven. De uitvoering op de plaat Absolutely live is zo mogelijk nog rauwer, krachtiger en geeft dit nummer extra cachet.

Ik begrijp de kritiek niet op nummers 1 en 8. Deze swingen als een trein. Ik vind 7 en 9 de dieptepunten op dit album.

Ten tijden van deze plaat verscheen Rod nog in muziekblad Oor met een lang interview en kreeg dit album daarna ook een plekje (47) in de jaarlijst. Het 1 zal misschien met het ander te maken hebben. Het waren de gouden jaren van Frits Spits, die Passion veelvuldig de ether in slingerde.

Veel rockabilly en reggae nummers, afgewisseld met ballads. Vandaag na lange tijd weer eens beluisterd. Waarom keek ik altijd over Say It Ain't True heen? Prachtig....

Dit album kenmerkt zich voor mijn gevoel en oortjes als erg wisselvallig. Say It Ain't True is inderdaad prachtig, net als Somebody Special en Oh God, I Wish I Was Home Tonight, met Passion als klassieker. De rest overstijgt de middelmaat niet of is soms gewoon slecht.Oh God I Wish I Was Home Tonight heeft trouwens nog een mooie anekdote. Het nummer dat gaat over je geliefden missen in de loop van een tournee heeft 1 ondeugend zinnetje, Send me a naked picture by the US mail, waardoor het nummer prompt in de ban werd gedaan in Amerika.

Prima album van Rod the Mod. Alleen vreemd dat de CD een andere track volgorde, daarmee kun je de feel van een album maken en breken. Er werd vroeger echt serieus nagedacht over de track volgorde van een plaat. Het was/is de bedoeling dat je een album beleeft en niet een paar nummers draait. Kan natuurlijk maar het was niet insteek. Op de vinyl versie knalt het er lekker in met Better Of Dead en gaat dat over in het bijzonder en broeierige Passion.

Passion is en blijft hier het juweel, maar het slotnummer en Somebody Special heb ik altijd ook erg fijn gevonden. Wist echter niet dat Rod Stewart Somebody Special samen heeft geschreven met Steve Harley. Beiden blijken altijd een goede band met elkaar te hebben gehad. Ook A Friend for Life van album Another Country is van Steve Harley afkomstig.

Fantastisch album met inderdaad een mooie bijdrage van Steve Harley. Naast Passion, vind verder Better Off Dead een heerlijke opener. Oh God, I Wish I Was Home Tonight, Gi' Me Wings, She Won't Dance with Me zijn naast de twee eerder genoemde nummers de hoogtepunten. Altijd een fijne band gevonden, met Phil Chen, de bassist, ook overleden inmiddels. Dit was ook een album die ik kreeg in de week dat John Lennon werd doorgeschoten, of de week ervoor.

Er blijken, zoals hierboven al aangegeven, verschillende versies van dit album te bestaan met uiteenlopende trackvolgorde. Maar bovenstaande volgorde is die van de originele UK LP, en moet daarom maar gezien worden als de originele versie.
Ik heb zelfs wel eens een Australische CD gezien waarop Passion als laatste nummer stond genoteerd, met een speelduur van 7.33 minuten. Dat leek me interessant, want dan zou het gaan om de 12 inch versie en niet de single- of albumversie van 5.30 minuten. Die CD kostte toen aardig wat en het is maar goed dat ik Discogs eerst even raadpleegde, want daar wordt gesteld dat de tijdsduur niet klopt en dat het gewoon de albumversie is, zoals je die op elke andere geluidsdrager krijgt.

Ik heb zelf de originele UK LP en een CD-versie uit de Amerikaanse Flashback-serie, die beiden de originele trackvolgorde aanhouden. Niet dat het allemaal zoveel verschil maakt, maar ik vind Passion toch beter passen als relatief rustpunt na de ruige albumopener dan aan het eind van het album.

Natuurlijk is dit een LP die helemaal past in de lijn van afnemende kwaliteit die de albums van Rod Stewart vanaf 1977 (en volgens sommigen al eerder, maar ik vind Foot loose een van z'n beste platen) kenmerkten. Deze gaat nog; er staan een paar heel behoorlijke nummers op, maar ook een paar vullertjes. Passion is veruit de beste song, al vind ik het refrein wel erg lijken op de de strofes van zijn eerdere hit Do ya think I'm sexy.

Rod the Mod had toen overigens wel een prima band tot zijn beschikking, en die krikt het niveau van dit album dankzij een wervelende uitvoering nog aardig op. Song als Gi'me wings en Oh God, I wish I was home to night krijgen er nog een beetje extra zeggingskracht mee. Maar nummers als My girl (was ook nog de tweede single) en She won't dance with mee behoren tot de dieptepunten op dit album. Maar beter zou het in de jaren tachtig niet meer worden, hoewel de albums Every beat of my heart en Out of order ongeveer op hetzelfde niveau liggen.

Gaucho, het klopt dat het in de jaren 80, 90 en beginjaren 2000 zoeken was naar muzikale hoogtepunten bij Rod Stewart. Maar Time uit 2013 kan ik je sterk aanraden, een erg fijn album, waarvan Brighton Beach in mijn bescheiden oortjes een klassieker is. Klopt dat de band hier en zeker, vooral ook op Foot Loose and Fancy Free nadrukkelijk en glorieus aanwezig is. Daar als rockband, op zijn laatste album Swing Fever werkt Rod samen met Jools en zijn blues, swing band en die zijn ook van ongekende klasse. Een neusje voor de muzikanten die passen bij de muziek voor dat album is ook een gave lijkt mij en qua achtergrondzangeressen zit er enorm vocaal talent en power bij ( uit zich vooral bij zijn concerten ).

Time staat nog op mijn wensenlijstje, die was me ook al eens aangeraden door een andere MuMe-user, ik meen musician. Al een paar keer beluisterd, en inderdaad, die lijkt me beter dan bijvoorbeeld dit album. Ik ben Rod tot en met Vagabond heart blijven volgen, daarna is hij bij mij een beetje uit het zicht geraakt. Wat me aan dat album vooral opviel was dat zijn stem anders, en vooral hoger, was gaan klinken. Wat ik opmerkelijk vond, want meestal gaan ouder wordende artiesten juist een toontje lager zingen...

Ja, Time kun je rustig beluisteren als je van de afgelopen jaren wat wil horen van Rod.

Niemand schijnt zich het nog te realiseren, maar ook Rod Stewart is niet aan het heel vervelende woord 'kanker' ontsnapt. Hij is van keelkanker succesvol hersteld en moest toen als het ware opnieuw leren zingen, misschien komt daar die andere stem vandaan en heeft het invloed gehad op zijn artistiek mindere periode. Ben geen geleerde, expert maar dat zou zomaar kunnen. Op Time, maar ook op Swing Fever klinkt zijn stem weer krachtig en prachtig, uit duizenden herkenbaar. Gelukkig maar, zeker na het trieste bericht over Steve Harley gisteren.

Voor 2026 is mijn wens; minder hebzucht en agressie, meer tolerantie, elegantie en Passion !