John Foxx - The Golden Section (1983)

Dit derde solo-album zit in het verlengde van The Garden. Een combinatie van rock-instrumenten met electronica. De lessen uit het verleden zijn goed dooggenomen wat er mede toe heeft bijgedragen dat dit een prima album is geworden.

Het album begint al goed met het lekkere My Wild Love. Een goede drive in het ritme en in de vlakke stem van Foxx is zowaar wat passie te horen. Verder is de gitaar om door een ringetje te halen. De opening van Someone doet spannend aan, waardoor de verwachting hoog is voor wat komen gaat. Dit blijkt van korte duur te wezen, wat volgt is een gewoon rock liedje. Een song als Your Dress maakt veel goed. Mooie tonen uit de electronica-winkel en de droge zang van Foxx leveren een mooi passie vol geheel op. Echt een song om helemaal in op te gaan. Met fraaie tonen uit de bass-gitaar start Running Across Thin Ice with Tigers. Een song die qua naam al het vermelden waard is. Ondanks het beklemende wat er in zit heeft het wel wat. Het noopt mij in ieder geval tot vreemd gedrag. Sitting at the Edge of the World is een mooi verstild liedje wat me een tikje doet denken aan The Beatles. Daarnaast roept het een beeld op van een ondergaande zon. Een moment dat er van alles door je heen kan gaan. In die context is het wel vreemd te horen dat neus van Foxx gebroken is. Laat maar gaan dit laatste de song is mooi en dat is het belangrijkste.

Endlessly geeft mij het gevoel of Foxx over een mooie vrouw zingt waar hij behoorlijk onderste boven van is. Getuige de passie die hij er met zijn stem inlegt. De verdere instrumentatie is heerlijk en vult het eerder geschetste beeld goed aan. Ghosts on Water is een song die op het eerste gehoor wat saais heeft, maar naar een paar luisterbeurten spreekt er wel een bepaalde spanning uit, maar wel wat langdradig. Goed dat er in dat geval een song is als Like a Miracle is waar de passie aan al kanten uit de groeven barst. En de ingehouden spanning in de instrumentatie spreekt boekdelen. Het doet mij verlangen de luidsprekers van binnen te zien. Met een behoolijke spanning begint The Hidden Man. Hierna volgt een lekker rock-liedje waar het nodige op te horen is. De wat zeurderige stem van Foxx past hier goed op. Het einde van deze song is er één om door een ringetje te halen. Zo'n deel van mooie instrumentale muziek. Oh en dan is daar al veel te snel het einde van mijn lp in zicht. Twilight's Last Gleaming is een fraai mysterieuze song die mij aan een strand doet denken gehuld in dikke mist, waarin de vuurtoren nog net te zien is.

Conclusie: dit is een behoorlijk album van John Foxx. Echter net geen meesterwerk voor mij, omdat het her en der net niet uitgewerkt genoeg klinkt, hetgeen jammer is. Had John en zijn team wat langer in de studio gezeten om daar tijd aan te besteden, dan had ik hier de volle mep gegeven. Ondanks dit is The Golden Section wel een doordacht rock-album geworden van niveau.

Na het album ongeveer 30 jaar in de kast te hebben laten liggen, heb ik de schijf weer gedraaid en wat klinkt dat nog verrassend goed. Mooie melodielijnen en zeker voor die tijd progressief te noemen.