Steve Earle & The Dukes - Terraplane (2015)

Een nieuwe Earle! Ben benieuwd. Moet een 'swampy, southern' blues album zijn geworden oa geinspireerd door Lightning Hopkins.

Klopt. Ik hou van blues en van Earle. Dus zou die combinatie perfect voor mij moeten zijn. Maar Earle heeft niet bepaald een stem die voor de blues geschikt is. Het bluesy swampy Meet me in the alleyway was echter het beste nummer van I'll never get out of these blues alive. Dus wie weet pakt het toch goed uit. Daar komt bij dat Earle nog nooit een slecht album heeft afgeleverd. Om alvast een tipje van de sluier op te lichten plaats ik hierbij een link naar een artikel over dit album met daarbij het nummer You're the best lover that I ever had. Ik hoorde dat nummer gisteren voor het eerst en het viel me tegen, maar nu ik hem zojuist voor de 2e keer hoorde klonk het me al aardig beter in de oren.

Page 2 of Hear a Song From Steve Earle's New Album 'Terraplane' | Rolling Stone - rollingstone.com

Terraplane is waarschijnlijk een verwijzing naar Robert Johnson. Dat neem ik althans aan.
En als ik mag afgaan op You're the Best Lover That I Ever Had (al te beluisteren op Soundcloud) dan wordt dit weer een erg mooi album. Steve Earle en de blues, een voor de hand liggende combinatie.

Terraplane slaat inderdaad op Johnson.

‘Terraplane’ takes its title from the 1930s Hudson Motor Car Company of Detroit model, which also inspired the Robert Johnson song “Terraplane Blues.”

Twangnation

Bedankt voor de uitleg en de link, Joshua68. Verhelderend. Snap ik de afbeelding ook gelijk.
Mooi cover artwork, trouwens.

Gisteren voor het eerst gehoord, viel me niet tegen. Kan ook bijna niet anders, want New West is een kwaliteitslabel.

Steve Earle is een kwaliteitslabel.

Dat is ook waar, Rudi

Op Johnny's Garden is een recensie te lezen over het album : Steve Earle & The Dukes: Terraplane | www.johnnysgarden.nl

Dat maakt extra nieuwsgierig naar Earle's nieuwe album, evenals deze recensie:
Steve Earle & The Dukes – Terraplane | Album Reviews | Consequence of Sound - consequenceofsound.net

Nog heel even wachten, dan kunnen we het zelf horen.
Ben trouwens ook erg benieuwd naar het nieuwe album van Allison Moorer (Down to Believing), dat op 17 maart zal verschijnen.

Ik ben geen bluesman, om het zacht uit te drukken. Maar Steve doet dit toch wel erg smaakvol hoor, en zo lekker nonchalant als hij zingt. Favorieten hier zijn ''Ain't Nobodys daddy now' en 'Acquainted with the Wind'. Wellicht dat ik in de toekomst nog een halfje ga stijgen.

Eerste beluistering er net op zitten. Ik ben dus duidelijk wel een bluesman, daarom was ik op voorhand wat terughoudend omtrend de verwachtingen rond dit album. Maar bluesliefhebbers hoeven zich geen enkele zorgen te maken. Mensen die van de oude rauwe blues houden komen prima aan hun trekken. Earle's stem blijkt toch prima geschikt om de blues geloofwaardig te laten klinken. Maar behalve een blues album is het is het toch ook vooral een echte Earle CD geworden. Tekstueel hoor ik direct al een aantal echte Earle sneren die het niet verwonderlijk maken dat hij meer vrouwen verslijt dan dat hij albums maakt. En eigenlijk zijn zijn teksten ook gewoon pure blues. Mijn hoogtepunt voorlopig: Tennessee Kid. Hoe dan ook, Earle levert wederom vakwerk af.

Reviews for Terraplane by Steve Earle & the Dukes - Metacritic

Zo te horen was zijn scheiding geen groot drama. Ik vind dit een lekker ontspannen bluesalbum waarop Steve Earle de songs losjes zingend aan elkaar rijgt en The Dukes hem daarbij voorbeeldig begeleiden.

Ik had hier altijd al vertrouwen in. Doet een beetje denken aan stampende blues die uitgekomen is op het Fat Possum label, maar zeker ook ZZ top: zoals gehoord op The Tennessee Kid bijvoorbeeld.Andere nummers zijn dan weer weinig bluesy en hadden zo op vorige Earl platen gekunt....

De blues is nooit ver weg bij Earle. Townes (2009) en de opvolger I 'll never get out of this world alive (2011) passen wellicht niet naadloos in het geëikte bluesidioom maar hebben voor mij een net zo'n bluesy vibe als dit album. In op The low highway (2013) zit ie in de teksten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Steve Earle & The Dukes - Terraplane - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Steve Earle vierde eerder dit jaar zijn zestigste verjaardag en tekende bovendien voor de zevende keer (!) de papieren om zijn huwelijk te ontbinden. Heel vrolijk is de ouwe rot er niet van geworden en hoe kun je dit beter uiten dan met een onvervalste bluesplaat.

Ook Terraplane werd weer gemaakt met zijn band The Dukes, al speelt de band dit keer meer ingetogen dan op de vorige platen en schittert ex-vrouw Allison Moorer dit keer uiteraard door afwezigheid.

Terraplane is zeker geen typische breakup plaat, wat overigens niet betekent dat er geen verwijzingen naar de liefdesbreuk met Allison Moorer zijn te vinden op de plaat. Steve Earle heeft inmiddels echter te vaak met dit bijltje gehakt om zich volledig van slag te laten brengen door een vrouw en bezingt direct ook maar een heleboel andere ellende.

Terraplane is uiteindelijk vooral een terugkeer naar de roots van Steve Earle. De Texaanse muzikant grijpt op Terraplane terug op de folk en blues van zijn geboortegrond en kiest voornamelijk voor rauwe en behoorlijk donkere songs.

Hoewel de combinatie van Steve Earle en blues zeker geen nieuwe combinatie is, vind ik het nog steeds een bijzondere. Steve Earle is in vocaal opzicht geen typische blues muzikant en vertolkt zijn blues songs alsof het stokoude folksongs zijn. Het zal met name voor de blues puristen even wennen blijven, maar persoonlijk vind ik het prachtig.

Steve Earle stak sinds de komst van zijn muze Allison Moorer in een uitstekende vorm en wat mij betreft heeft hij deze weten te behouden. Terraplane laat een gedreven muzikant horen, die het maken van bovengemiddeld goede platen nog steeds niet is verleerd.

Vergeleken met zijn vorige platen is Terraplane een betrekkelijk eenvoudige plaat. Steve Earle beperkt zich dit keer tot de essentie en vertolkt blues songs en folk songs die ook in zijn geboortejaar gemaakt hadden kunnen zijn of zelfs decennia ervoor.

Op Terraplane wordt zoals gezegd betrekkelijk ingetogen gespeeld, al worden ingetogen akoestische songs afgewisseld met rauwe elektrisch versterkte songs. Terraplane is een plaat zonder poespas en zonder uitstapjes buiten de gebaande paden. De meeste songs volgen het stramien van de Zuidelijke blues song en Steve Earle blijkt er een meester in.

Als er al ruimte is voor muzikale uitspattingen komen die van de gitaren van Earle en Chris Masterson, een scheurende mondharmonica of een enkele keer van de viool van Eleanor Whitmore, die ook nog act de présence geeft in een mooi duet en de duetten met Allison Moorer doet vergeten.

Terraplane van Steve Earle wordt nogal wisselend ontvangen en dat verbaasd me. Met Terraplane heeft de ouwe rot immers een ruwe en goudeerlijke rootsplaat afgeleverd, die niet onder doet voor de vele andere prachtplaten in zijn inmiddels zeer imposante oeuvre. Erwin Zijleman

Na verloop van draaitijd valt het me op dat Earle het zich muzikaal en tekstueel met een aantal songs wel een beetje makkelijk heeft gemaakt. Niet dat er echt slechte bijzitten maar net iets meer vuur en vocale overtuiging had van mij wel gemogen. Het blijft een fijn plaatje maar zonder door mij gevoelde noodzaak.

Gisteren na een verpletterend concert in de Roma in Borgerhout besloten dat dit album toch weer mooi past (ondanks dat dit album onder de bluesvlag vaart) tussen al het overige wat de man ooit gemaakt heeft. De eerste keer dat ik Earle live mocht meemaken maar wat een ervaring! Een set van ruim 2 uur gespeeld met het grootste gemak en een mooie samenvatting van wat de man ooit gemaakt heeft. Toch een beetje een ondergewaardeerde muzikant als je het mij vraagt want met zo'n oeuvre past hij toch echt wel tussen de groten.
Dit album is niet zijn sterkste maar toch nog steeds een goede, moet eigenlijk nog het eerste Steve Earle album tegenkomen dat tegenvalt….

Hoe smaken soms kunnen verschillen. Ik was daar ook, heb genoten van zijn oudere nummers, maar viel in slaap bij die bluesnummers. Ik was gewaarschuwd, de tour heet Terraplane. Heb me tevens flink zitten ergeren aan Chris Masterson die me met zijn vrouw al in slaap probeerde te spelen in het voorprogramma. Speelde er geregeld naast, het ergste bij Hey Joe. Tjongejonge. Geen 'Duke' in mijn ogen, wat was Eric "Roscoe" Ambel dat wel zeg, een groot gemis.
Toen Earle over New York begon te vertellen dacht de hele zaal dat hij dat nummer zou gaan spelen. Jammer dan. Hij speelde liever flink afgezaagde versies van 'Wild Thing' en 'Hey Joe' ipv één van de beste rocknummers die ik ken. Onbegrijpelijk.
Op zijn sterkst vond ik Earle alleen op gitaar, met zijn keiharde plukwerk. Stevige snaren waren dat.
Ik hoop dat dit zijstapje van Earle éénmalig is en zich weer gaat bezighouden met waar hij het beste in is: (soms venijnige) country-roots-rock met leuke teksten. En een betere gitarist zoeken.

Heel kort , prachtige bluesman plaat van ouwe rot Steve Earle die me nog nooit teleurgesteld heeft , hij doet het met kennis en met respect voor de muziek van zij die al lang heengegaan zijn , een artiest die weet waarover hij zingt , mooie muziek en ja , ik geniet telkens van zijn plaatjes ,

Aanvankelijk kwam ik tot de conclusie ; goede plaat maar niet echt een uitschieter binnen het oeuvre van Steve Earle.Echter naarmate ik het album vaker draaide begon mijn waardering voor Terraplane toch steeds meer te stijgen.
Het was vooral de ingetogen muzikale begeleiding,samen met de ontspannen en wat nonchalante uitvoering die me hier aansprak.En dat Steve Earle zich voor dit album vooral liet inspireren door de oude Blues klassiekers,de titel Terraplane is een directe verwijzing naar Robert Johnson,komt de eerder genoemde aanpak (en dus het album) alleen maar ten goede.
Dat komt uiteindelijk tot uiting in elf uitstekende en ook nog redelijk gevarieerde songs,allen van eigen hand,waarvan enkele,naar mijn mening tot de mooiste behoren die Steve Earle ooit schreef.Met name het ijzingwekkende Better off alone,de talkin' blues van The Tennessee Kid en het prachtige,romantische You’re the Best Lover That I Ever Had kunnen wat mij betreft linea recta in die categorie hun plaats innemen.
Terraplane is dan ook niets minder dan (opnieuw) een voortreffelijk en zeer gepassioneerd album van Steve Earle & The Dukes.

Weer eens beluisterd. Was er destijds niet zo enthousiast over, en dat is nu niet veranderd. Ik ben grote fan van Steve, en daar hoort op vele albums altijd wel wat blues bij (hoewel meestal een soort folk- en countryblues). Maar een heel album waarbij de blues domineert is me wat teveel, zelfs als het Steve Earle betreft.

Nu vallen de wat mindere albums van Steve nooit door een ondergrens heen, en dat is nu ook weer het geval. Maar hij heeft er (heel veel) beter gemaakt.

Deze is mij ook wat te blues gericht. Ik ben normaal gesproken wel liefhebber van blues , maar met Earle klinkt het ietwat geforceerd. Het is zeker niet slecht, maar de man is op ander gebied natuurlijk een autoriteit dus dit voelt wat onwennig. Een album wat ik ook niet heel veel van de plank haal , vandaag dus wel even , maar nog steeds niet geheel overtuigd van de schoonheid die anderen wel horen. 3 en halve ster met kans op daling in de toekomst.

een lichte tegenvaller of een meevaller dit "blues" album van Steve Earle? neig zelf naar het laatste. de man heeft wel vaker dit soort songs op zijn albums opgenomen. het "blues" gehalte is inderdaad meer aanwezig, maar verwacht geen blues a la Joe Bonamassa of iets dergelijks, eerder folk of country blues in Steve Earle stijl.

favoriete nummers de blues ballad "Better Off Alone", de folky blues van "Ain't Nobody's Daddy Now" en "Gamblin' Blues" met fraai fiddle spel van Eleanor Whitmore, met wie Steve een duet zingt op "Baby's Just as Mean as Me" dat ook country invloeden bevat.

het ruigere werk komt naar voren in o.a. "Go Go Boots Are Back", het lekker rammelende "Acquainted with the Wind" en de rauwe afsluiter "KIng of the Blues" dat schuurt en wringt.

voor mij geen favoriet album maar een goede middenmoter, waarbij het in mijn beleving met die overheersende blues wel meevalt. Steve Earle droeg dit album op aan blues legende Johnny Winter.

Album werd geproduceerd door R.S. Field
Recorded at House of Blues Studio D, Nashville, Tennessee
All songs written by Steve Earle

de basis bezetting op dit album:

Kelly Looney: bass
Steve Earle: guitars, mandolin, harmonica, vocal
Will Rigby: drums
Eleanor Whitmore: fiddle, vocals
Chris Masterson: guitars